Archief

Ze zijn groter geworden, de kleinkinderen.
Ze zijn niet alleen gegroeid, hun interesses zijn ook verschoven.
Ze zijn niet meer echt aanwezig rond haar tafel.
Hun oprechte glimlach van ooit is nu plichtmatig
en hun gemeende omhelzing werd een voorzichtig zoentje want ze dragen nu make-up.

Naarmate de gangen elkaar opvolgen verliest ook haar glimlach zijn glans.
Iets doorbreekt haar rozig nestgevoel. Plots ziet ze wat al jaren aan het komen was.
De mannen zullen met zware stemmen over politiek en voetbal en tactiek beginnen,
de vrouwen met harde stemmen over financiën en opvoeding en werk.
De kleinkinderen zijn als enigen rustig, men hoort ze niet : smartfoon en ipad.
Bij hen vindt ze ook geen weerklank meer.

- Was het lekker?

Men haast zich haar te verzekeren dat het lekker was en
men gaat verder met de gesprekken.
Ze zit daar aan het hoofd, te kijken, verloren in eigen huis.
Ze vraagt zich af wat het verschil is met vroeger.
De kleinkinderen zijn groot geworden. Dat is het verschil.

De mama's en de papa's van toen zijn nu moeders en vaders en
hebben tijd aan zichzelf voor gesprekken over economie en politiek en tactiek.
Dingen die men op TV ook kan horen. Mét ondertitels.

Het is een gang van zaken die te voorzien was. Er zullen geen gezelschapsspelletjes meer komen.
Ze keek de tafel langs, het was alsof ze kroost en nakroost voor de eerste maal zag.
Voor de eerste maal in deze gedaante.
Het is voorbij, dacht ze.
Dit is de laatste keer, besloot ze.
En ze voelde naast weemoed ook iets van opluchting.

m – HiH-12/2016- herzien - niet bang zijn van eigen weemoed, men kan dat baas

Aan alle mensen van dit Noordelijk Halfrond : het heet Winter. 
Mensen versus Winter, zo heet de montage. 

Klank aanzetten, want de muziek is knap gekozen (vind ik) en aan de triomfantelijke tonen
kan men horen naar welke kant in deze zaak de sympathie van de maker nijgt:
http://www.youtube.com/watch?v=xKy2lLNQYrI 
03min12

m – EZW-12/2013, met dank aan VG 

voor 2019 wens ik ons allemaal fitte glimspiertjes

Glimspiertjes zijn de kleine gelaatsspieren die men gebruikt om te glimlachen.
Wanneer we glimlachen activeren we tegelijk de druk-sensoren die met de spiertjes verbonden zijn
Het signaal van de druk-sensoortjes gaat via zenuwbanen naar een klier in de hersenen, de eh, dinges.
Die die scheidt iets af in de bloedbaan, een hormoon, en dan voelen we ons al wat beter.
Haast ondanks onszelf, want een hormoon houdt men zomaar niet tegen hé.

Zo stond dat daar geschreven, in moeilijke woorden van verstandige professoren die
het psychisch en fysiek welbevinden van de mens bestuderen.
We kunnen er maar goed mee zijn.

Een aantal seconden glimlachen -waren het 5 seconden of 15?- en het effect is merkbaar, voelbaar.
Niet in de spiegel kijken! Van dwaas staan glimlachen om het systeem te activeren
zou men mogelijk in een lach schieten, of plots overlopen van zelfmedelijden,
en dat is niet de bedoeling want het moet zachtjes gaan. Niet grimassen, wel glimlachen.

Het systeem werkt, probeer maar.
Néé, niet wegklikken, proberen heb ik gezegd.

Vanaf vandaag de Glimspiertjes trainen gedurende héél 2019.
Ziezo, dat is mijn diepste en oprechte nieuwjaarswens voor het komende jaar:
voor ons allemaal actieve, getrainde, fitte glimspiertjes.

m

In 2012 was er voor het eerst een absolute nultolerantievoor vuurwerk door niet-professionelen.
Zelfs wie ermee over straat liep was strafbaar en kon een boete van 50 euro krijgen.

“In veel Vlaamse steden en gemeenten zoals Antwerpen,
Aalst, Sint-Niklaas, Blankenberge, Oostkamp, De Panne, Laakdal en Beringen
is vuurwerk afsteken tijdens oudejaarsnacht óók verboden.”
van : http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20121228_00417176

Absoluut Nul Vuurwerk door Amateurs. En 'amateurs' bedoel ik
in de meest negatieve betekenis van het woord, de sukkels en de klungels.

Elk jaar wordt in het woonpark hier rechtover (Rozemaai) door jonge en minder jonge amateurs vuurwerk afgestoken.
Eigenlijk is het een schamele bedoening en als het niet over explosieven ging
zou ik medelijden hebben met het pover resultaat voor hun centjes.

Explosieven tussen de woonblokken vind ik niet kunnen.
Zo'n ding kan op een balkon of tegen een raam terecht komenen daar gevaarlijke schade aanrichten.

En wat als iemand van de amateurkes zelf gewond raakt? Ik heb niet de energie om er heen te rennen,
noch kunde of de moed om slagaderbloedingen af te binden. Het enige wat ik kan doen is de hulpdiensten bellen.
En die rijden één kans op twee verloren in de Rozemaai, met verlies van kostbare minuten. 
Vooral in het donker is dat zo. De pizzakoeriers kennen daar beter de weg dan ambulance en brandweer.

Vanaf 23h30 sta ik op het balkon te rillen. Niet van de kou of omdat ik van het schouwspel wil genieten
maar in de hoop dat de geluiden van opwinding en het bavianengekrijs niet veranderen in paniek en gehuil.
Patrouilleren doet de politie hier niet, het is hier ongeveer een vrijplaats.
En dat wéét de plaatselijke fauna. Zoals de vorige jaren hou ik straks de telefoon in de hand.

m - EZW-12/2012, HiH-10/2016 en straks ook weer

geboren 1952, nu 66 en verstrooid 

Zo rond 07h30 staat LM op. Meestal ben ik dan al wakker.
Soms ben ik dan al heel lang wakker. Voor mij is het dan al middag.

Tussen 07h30 en 08h doen we nuttige dingen zoals
koffie drinken (LM) en krantenkoppen lezen (wij allebei).
Dat gebeurt in stilte. Tenzij iemand van ons twee iets opmerkelijk leest, dat mag luidop.

LM is nogal met de politieke berichtgeving bezig, de laatste tijd.
En ik met allerlei en van alles, soms lees ik zelfs het weerbericht. Zo ook vanmorgen.

- Mogelijk windstoten tot 65 en meer! las ik, dat zei ik luidop ivm de boodschappen die hij van plan was te doen.
- Dan zijn w' erbij, antwoordde LM afwezig, hij was 's lands problemen in zich aan het opnemen.
- Erbij?
- Wij zijn bij die 65 en meer. 

m - EZW-11/2014, bijgewerkt

’k Heb familiale en sociale verplichtingen altijd als een opdracht aangevoeld,
maar na mijn 26 jaar werd het echt een corvee, een dwang. Gezelligheid op commando.
De stress die daaraan vooraf ging resulteerde vaak in afkeer voor het evenement
waar andere mensen zo hun best voor gedaan hadden. Krampachtig hun best.
En men blijft beleefd natuurlijk. Krampachtig beleefd.

Toen we jong waren en meewerkten in de zaak was de geschenkperiode de drukke periode.
Het was hard werken en doorwerken. Wanneer we thuiskwamen hadden we rust verdiend.
Dwz, een beetje voor de TV liggen tot de slaap er op volgde.
Maar nee, er moest per sé gezellig gedaan worden.
Nuja, de jongste (Laura) was nog klein, dus voor het kind doet men een inspanning natuurlijk.

                    van 't Net   

Later bij de koopvaardij waren de feestdagen ook lange werkdagen. Gelukkig maar.
Ons departement (pot-&-pan) was het enige dat overuren mocht doen.
Op de rest werd bespaard. Toen al. 

‘k Heb het ooit gepresteerd om zes opeenvolgende jaren een vaarcontract te hebben
dat startte in november. Zes jaar niet de dwang van de gezelligheid aan de wal.
(Hier val ik in herhaling hé.)

Nog later, toen ik met LM mee vaarde, had ik vaak de kerstversiering te doen,
omdat ik de enige was die daar echt tijd voor had. Dat vond ik oké. Zéér oké.
Er kwam nogal wat meet- en paswerk bij kijken want er moest soms begonnen worden van nul.
De bomen waren er wel, maar de versiering niet, of omgekeerd. 

De ervaring heeft me geleerd dat men er best op 15 nov aan begint,
om tegen 19 dec klaar te zijn met voldoende geknutseld materiaal voor de 2 messrooms en de 2 smokerooms.
Dat is dan wel een maand doorwerken en de woonkamer van de cabine ziet er continu uit als een atelier.
Gelukkig kan LM daar allemaal tegen. 
Die knutselwerken hielden me gefocust op hetgeen ik te doen had,
niet op wat er qua gulden sfeer zou moeten uit de lucht vallen.

Die paar keren dat we met de jaarwisseling in België waren gingen we naar het feest bij Laura, mijn jongste zus.
In 2009 is zij ermee gestopt. Zonder veel uitleg, maar er zal wel een goede reden voor geweest zijn. 

Nu, LM & ik vonden dat helemaal niet erg want door mijn vader zijn dictatoriaal gedoe,
soms door zijn aanwezigheid alleen al, hadden de familiebijeenkomsten iets geforceerd,
vaderkesdag, moederkesdag, verjaardagen, jubilees, zelfs op het feest voor de mensen van goede wil
moest hij zijn stempel drukken, ook al was hij te gast in het huis van Laura.
Of misschien juist daarom.

Ik kan me niet herinneren dat ik zelfs als kind de glans en glorie zag van de eindejaarsfeesten.
Het begon met engelenhaar dat prikt en kerstballen die breken in scherpe scherven.
Het was geen glans maar glitter en
het was geen glorie maar opgeblazen-hol-gedoe met venijnige scherven. 
Zolang ik daarmee rekening hield viel ermee te leven. 
 

                                         van 't Net                                    

m - HiH-12/2015, bijgewerkt -

geblikker en geknipper  

Vanmorgen vroeg, het was nog donker, zag ik bij de poort van de verlaten parkeergarage hier rechtover
tegen de grond iets blikkeren, oranje-rood-geel.  Was het vuur? Brand? Vuurwerk?

De schoolgaande jeugd heeft vakantie, misschien zijn er kinderen zonder toezicht bezig?
'k Dacht direct het ergste, minderen kan achteraf nog hé.
'k Denderde naar achter om de verrekijker te halen.
In het terugkomen nam ik mijn foon van het tafeltje ivm gewonden en gekwetsten ...

Het was een lege verpakking van chips waarvan een tipje op-&-neer flapte.
Dat bewegend tipje weerkaatste het licht van de straatlampen en
dat gaf geblikker en geflikker
alsof  daar een vlammetje iets van plan was,
alsof  daar een lont aangestoken was. 
Maar 't was dus een  bewegend stukje blinkvuil.

Niks loslopende kinderen. Vandaag geen lonten.
Vandaag zijn het weer allemaal brave jongeren in deze straat.
En gezien het uur sliepen ze waarschijnlijk nog de slaap der onschuldigen ook.

m - EZW-12/2011, HiH-12/2016 - bijgewerkt

Op het Net kwam ik zojuist een tegeltje tegen en ik voelde een jubelkriebel van blije herkenning.
Die tekst staat daar voor mij! Echt voor mij!

De lucht is ineens minder grijs. De dag ziet er plots gans anders uit.
Er is nog plaats voor mij, ik mag nog meedoen! 

                                                               

m – HiH-12/2016 en nog steeds geldig - https://tegelizr.nl/tegeltje/in-een-wereld-vol-onzin-kan-die-van-jou-er-ook-nog-wel-bij

Echt Gebeurd  van MML

Gisteren hebben we boodschappen gedaan bij Colruyt. Er stond een hele rits karretjes op ons te wachten.
Mijn immer speurend oog naar boodschappenlijstjes werd enorm verwend. Daar lag een schat aan briefjes in de karren,
netjes in het klemmetje zodat ze niet weg konden waaien. Dat kon ook niet, ze waren kliedernat.
Ik stuurde F-L alvast naar binnen om zich nuttig te maken door het geestrijk nat uit te zoeken.

Ook natuurlijk omdat hij mijn wriemelen en rekken en acrobatieën om lijstjes te verzamelen niet zou zien.
Ja, ik had geluk. Vijf had ik er al met veel moeite en nog net geen klim- of kruipwerk bemachtigd. 

Voel ik ineens een voorzichtig tikje op mijn schouder.
“Mevrouw, bent u iets verloren?” vroeg de al wat oudere man.
“Euh, niet echt meneer.”
“Kan ik u eventueel helpen? Kan ik iemand voor u roepen om u naar huis te brengen?” 

Hoe vertel je zo een hulpvaardige man dat je op jacht bent naar achtergelaten boodschappenlijstjes.
Ik heb hem dan voorzichtig uitgelegd waarom ik die briefjes wilde hebben. Hij gaf me zijn lijstje.
En toen ik over de mailgroep vertelde vroeg hij mij of dat een vereniging of zelfhulpgroep was
(voor mensen met eenzelfde afwijking.) Toen ik hem vertelde dat dat soms wel zo was,
keek hij bedenkelijk en zei dat het tijd was voor een koffie en liep de winkel in recht naar de thermoskan.
Daar stond F-L van een warm koffietje te genieten. Ja, ik bleef ook zo lang weg.

Die man vertelde aan F-L wat hij bij de boodschappenkarretjes had meegemaakt,
waarop F-L opperde dat hij dan kennis gemaakt had met zijn vrouw.
Toen keek de man in F-L's kar. Drie flessen verkoudheidsmedicijn van het merk Grand Marnier.
“Ja drie, antwoordde F-L op de onuitgesproken vraag, vanwege de korting.”

De man nam zijn bekertje koffie, nam nog een koekje en vertrok naar de koelafdeling.

Wat hebben we gelachen. En nu maar wachten op de eerste symptomen van versnuifdheid.
We hebben het nodige in huis. MML
 

Kan ik 'iemand' voor u roepen om u 'naar huis' te brengen?

Hoe voorzichtig drukte de man zich uit!
Hij bedoelde 'zal ik de politie bellen om u zachtjes & voorzichtig terug naar het tehuis te begeleiden' ?
LM & ik liggen hier plat van het lachen.

Telkens ik uw tekst herlees ontdek ik iets nieuws : gij moet nogal woest gekeken hebben toen hij
u stoorde in uw oogst-bezigheden, dat hij zo braafjes zijn lijstje afgaf, en dat hij
daarna terug naar binnen moest voor een bekertje troost.
En bij de koffiestand stond dan F-L, met in de kar duidelijk zichtbaar drie flessen sterke drank ...

m – EZW-12/2012, herwerkt 

'k Kan heel spartaans leven, en aan boord van sommige schepen heeft dat gemoeten,
maar een warme douche, een frigo die werkt en een Outlook met alles er op en er aan
zijn nu wel een minimum.
En een Belgisch azerty klavier, anders kan ik niet tegoei schrijven als ik geen klemtonen kan typen.
Een qwerty is ploegen door klei. Een azerty is dansen op parket.
Zonder Outlook en Azerty zou ik me miserabel³ voelen.
Vooral op dagen dat ik veel te schrijven en te vertellen heb.
Zoals vandaag: 'k heb een boodschappenlijstje gevonden!
Een speciaaltje. Op een scheurtje papier.
Het ligt hier vast aan een wasknijper want het is zo klein dat het zou kunnen verdwijnen.
Ze liggen in deze supermarkt hier niet voor het oprapen, de lijstjes, het is echt speuren.

De Nederlandse auteurs van Psychologie van het Boodschappenbriefje hebben er 365 op een jaar tijd verzameld?
Volgens mij hadden ze voor het inzamelen hulp van een heel eskader boodschappendoenders.
Ofwel was het bluf en hebben ze er langer dan een jaar over gedaan.

                                                                           

“Veel mensen gaan gewapend met een boodschappenbriefje naar de supermarkt.
Tefke van Dijk is gefascineerd door deze boodschappenbriefjes en de mensen erachter.
Wat kopen ze, wat eten ze en wie en hoe zijn ze?
Uit de boodschappenbriefjes, woordkeuze, het handschrift en de manier waarop ze zijn geschreven,
kom je meer te weten over de maker ervan: de (pseudo)psychologie van het boodschappenbriefje.
Dit boekje bevat een verzameling van die briefjes voorzien van deze pseudo-psychoanalyses
(control freak, minimalistisch, burgerlijk, 'Oh la la').
Omdat de briefjes meestal ingrediënten voor een maaltijd bevatten,
heeft coauteur Marloes Morshuis bij een aantal ervan recepten verzonnen.
Een tiental recepten, zoals lasagne, krentelteefjes en bospaddenstoelenpakketjes met mangochutney,
is opgenomen in het boekje, andere vind je terug op haar blog.
Met afbeeldingen van de besproken boodschappenbriefjes en kleurenfoto's van de bij de recepten behorende boodschappen.
Een aardig vormgegeven, grappig boekje dat iedereen
met andere ogen naar de eigen boodschappenbriefjes zal doen kijken.”

Inkijkexemplaar : https://palmslag.nl/sites/default/files/psychologie_van_het_boodschappenbriefje.pdf
Het inzamelen gaat nog altijd door, op het blog van Tefke Van Dijk : http://boodschappenbriefjes.blogspot.com/

m - EZW-12/2012, herwerkt -