Archief

'k Dacht eerst dat er 'others got talent' moest staan.
Zoiets als Special Olympics, maar dan op een podium.
Nee dus. Het gaat wel degelijk over otters, over otters met talent.                 

Talent?

Ja, die ene wel, die zwarte. Die speelt ongeveer alle andere van het klavier. 
Maar bij het publiek achterin, of is dat de jury, wordt er duidelijk gepiept om genade. 
Zo sterk zal zijn talent niet in de smaak vallen. Erg voor dat beestje.

klank niet te luid, dit is een repetitie :
https://www.youtube.com/watch?v=wsRlO4dQJGI
00min32

klank mag luider, dit is de uiteindelijke voorstelling :
https://www.youtube.com/watch?v=xlVGa14LUxI
00min36

m – EZW-12/2014, bijgewerkt – via JdB  

Elk jaar kopen we lotjes van de buurvrouw,
haar dochter is 58 en verblijft in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking.
En of we nu iets winnen of niet, elk jaar krijgen we een kalender.
Zo ene met vakjes om in te schrijven. ’t Is voor de kalender dat ik al die lotjes koop natuurlijk!
Nee, ik koop ze voor de buurvrouw. Want het begint zwaar te worden voor haar,
zo ongeveer 60 jaar een groot klein kind in huis hebben, nu drie dagen in de week.

We hangen de kalender tegen de zijkant van het boekenrek naast de deur van
't bureau, zo zie ik van ver welke dag het is. 

LM kent dag en datum doorgaans al van de dag tevoren maar ik vergis me soms drie keer per dag van datum.
Vandaag ook weer, heel de namiddag gedacht dat het vrijdag was.
Daarom hangt die kalender op een strategische plaats. Om mijn aantal vergissingen leefbaar te houden.

Voor de neus van LM hangt nog een kleine kattenkalender. Die moet hij elk jaar hebben, want hij is een kattenman.
Toen we nog vaarden werd die in dubbel gekocht, want er moest een exemplaar mee naar boord.
Maar in die kleine kattenkalender kan men niet schrijven.

Dus had ik een eigen kalender nodig om notities te kunnen maken.
Vermits we zoiets aan boord niet bijhadden, maakte ik er zelf een.
Op een A4-ruitjespapier, met per dag een vierkantje van 4cm/4cm.
Zo had ik een soortement persoonlijk logboekje.
En zo heb ik een flink aantal bladzijdes bijeen gevaren. Samen met LM bedoel ik.
Voor ik hem kende was ik al 13 jaar bezig. Maar daarvan heb ik geen notities op kalenderbladen.

Zelf een kalenderblad maken doe ik nu nog altijd. Nu voor de keuken, want LM staat sinds 2005 op voedingsplan.
Om zeker te zijn dat er voldoende afwisseling is
en om daar een kijk op te hebben vul ik een week op voorhand in.

Met stabilostift markeer ik de proteïnesoort, want die moet voldoende gevarieerd zijn.
Aan de afwisseling van de vier kleurtjes kan ik onmiddellijk zien of er voldoende variatie in zit.
En een eierbereiding telt mee als proteïne, die staat gemarkeerd in geel.
Vis in blauw, varkensvlees in roze, gevogelte, konijn en schaap in groen,
rund en paard blijven zonder kleur.

Dat idee heb ik van een Chef-kok op de Coral Temse.
Die maakte zijn menu's ook zo, in overleg met de lagere bemanning.
Tot ze er boven lucht van kregen en kwamen helpen.
Toen werden die menu-vergaderingen bijna feestjes. Dat kon toen allemaal nog, in 1986. 

Enfin, mijn zelfgemaakte keukenkalender is ook een vast punt waarop ik kan aflezen welke dag we zijn,
maar 't is eigenaardig, in de keuken vergis ik me zelden van dag. Dat begrijp ik zelf niet.

m - EWZ- 02/2013, 12/2014, bijgewerkt 

te gast bij Wim Helsen, Joke Emmers met een fragment van Rainer Maria Rilke

       U bent zo jong, in het leven nog zo onervaren, dat ik u, mijn beste, zo goed ik kan
       zou willen vragen geduld te hebben met alles wat in uw hart nog niet tot een oplossing is gekomen
       en te proberen de vragen zelf lief te hebben
       als voor u niet toegankelijke kamers en
       als boeken die in een volkomen onbekende taal zijn geschreven.
       Zoek nu niet naar de antwoorden die u niet gegeven kunnen worden, omdat u niet in staat zou zijn ze te leven.
       En het gaat erom alles te leven. Leef nu uw vragen.
       Misschien leeft u dan gaandeweg, ongemerkt, op een dag in een ver verschiet het antwoord binnen.

uit: Brieven aan een jonge dichter

   

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Emmers in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a31/ 
08min34 

Over Joke Emmers: https://nl.wikipedia.org/wiki/Joke_Emmers
Over Rainer Maria Rilke: https://nl.wikipedia.org/wiki/Rainer_Maria_Rilke(1875 - 1926)

Brieven aan een jonge dichter:

"Na de inspannende arbeid aan een boek over de beeldhouwer Rodin reist
de Duitse dichter Rilke in 1903 naar Italië, vanwaar hij met vele mensen correspondeert.
Onder hen bevindt zich een leerling van de militaire academie Wiener-Neustadt,
Franz Xaver Kappus (1883 - 1966), die Rilke een paar gedichten ter beoordeling stuurt.
Hieruit ontwikkelt zich een briefwisseling die (zonder het aandeel van Kappus) in 1929
na Rilkes dood wordt gepubliceerd en onder de titel Briefe an einen jungen dichter
een van de populairste werken van Rilke wordt.

In een tijdspanne van vijf jaar legt Kappus hem de meest uiteenlopende problemen voor.
Uit Rilkes antwoorden is zijn visie op een groot aantal aspecten van het leven te distilleren.
Deze opvattingen van Rilke zullen ook nu nog velen aanspreken,
bijvoorbeeld zijn hoop dat de tegenstellingen tussen man en vrouw zullen opgeheven worden." DSB

Eerste indruk: wat hebben jonge vrouwen toch met Rilke?
Vandaag Joke Emmers, vorig seizoen Lara Chedraoui en Marie Vinck
op vorig blog 'een gans jaar maart?' , nov & dec 2017, de teksten 117 & 199. 

een filmpje voor als de zon niet wil schijnen 

Leren praten. Wat een wonderlijk proces.
Het begint 1 woordje. Of liefst 2 woordjes

Het woord 'mama' was geen probleem meer,
maar 'papa' was een beetje moeilijk. Het klonk als 'baba'.
Daarom begon haar vader de p van papa te benadrukken.
En dat vindt dit meisje ppprachtig klinken ! 
'k Denk … dat ik ze ergens papa hoor zeggen ook.

klank aanzetten :
https://www.youtube.com/watch?v=dsTiQhl77jU 
01min31 

:o) – EZW-12/2015, bijgewerkt

m/v met voldoende kennis van het Engels 

Op dat schip hebben LM en ik twee keer een contractperiode gevaren.
De eerste keer was in 2005, met Filippijnse bemanning en Indische officieren.
De tweede keer was in 2007, ook Filippijnse bemanning, maar nu met Bulgaarse officieren.

Blijkbaar was de rederij nog altijd op zoek
naar de goedkoopste nationaliteit om een aantal arbeidsplaatsen in te vullen.
Of naar mensen met de juiste werkethiek voor een tanker?
Men kan zich afvragen wat de eerste bekommernis was/is.

De voertaal aan boord was Engels, dat was al jaren zo.
Tijdens het aperitief, een uur voor het avondeten, klonk een muziek op die me zeer droevig leek.
Een koor uit een opera zingt een klaagzang, dacht ik.
Er was in dat verhaal waarschijnlijk een catastrofe gebeurd, zo tragisch klonk het allemaal.
Is dit muziek voor aan boord van een schip? Waar mensen al eens last kunnen krijgen van heimwee.
Of van moedeloosheid … Niet echt rustige of blije muziek om tijdens het decompressie-uurtje te horen,
het uurtje dat men nodig heeft om terug te schakelen van werkmodus naar avondmodus.

In het gedacht dat dit gezang uit een operatragedie kwam, zuchtte ik en zei
- 't Is precies begrafenismuziek. (this sounds like music for a funeral)
Waarop de 2^de stuur antwoordde
- Dit is ons nationaal volkslied.

Ik had ter plekke door de vloer willen zakken, verdwijnen. Ik had zojuist een Natie beledigd.
Vreemd genoeg bleef hij me glimlachend aankijken.
Wat bleek : hij had het woord funeral niet begrepen,
terwijl dat toch een gewoon woord is, geen ingewikkelde vakterm.
Hij had er 'festival' van gemaakt en was opgetogen over wat ik gezegd had
over het nationaal lied van zijn land.
Festivalmuziek ipv begrafenismuziek.

Door mijn blunder had ik kou tot in mijn merg, edoch, die gast bleef zonnig,
hij was gecharmeerd terwijl ik ongeveer op de Slavische Ziel getrapt had …
Maar wie brengt er nu in godesnaam het eigen volkslied mee naar een informeel gezelschap?
Wel internationaal, maar toch informeel.

- Zouden wij de Brabançonne meenemen aan boord en spelen tijden de apéro? vroeg ik me zojuist luidop af.
- Nee. Liefst niet, antwoordde LM van aan zijn klavier.

Hij weet niet wat ik aan het typen ben, maar zijn antwoord was direct & duidelijk.

Volgens mij klinkt deze melodie zwaarmoedig, droefgeestig, weemoedig …
Môja, melancholie hoort bij de Slavische volksaard zeker? 
Klank aanzetten.
Ge moet het niet uitluisteren hoor, 't is gewoon om u efkes een idee te geven :
https://www.youtube.com/watch?v=WRCmD11YSu8 
01min32 

m – HiH-06/2015, 04/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Mila_Rodino 

te gast bij Wim Helsen, Thomas Huyghe met een tekst van LPG

       EEKLO  02/08/2016 - 02u53  
       FIETSER VALT MET FRIETEN

       Een fietser viel zaterdagavond van zijn fiets met een zak frieten aan het stuur.
       Het ongeval gebeurde rond half acht in de Oostveldstraat in Eeklo.
       De 63-jarige man wilde met de fiets de straat oversteken ter hoogte van het psychiatrisch
       centrum en viel. Hij werd lichtgewond overgebracht naar het AZ Alma in Eeklo
       en kon niet meer van zijn frietjes genieten. (LPG)
 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Huyghe in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a30/
11min39

Over Thomas Huyghe :
https://www.demorgen.be/tvmedia/thomas-huyghe-de-eenmansredactie-van-diw-sports-hij-heeft-een-aangeboren-talent-voor-lulligheid-b6d7794f/
Over LPG : niks gevonden
Over Het Laatste Nieuws : https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_Laatste_Nieuws     

Buiten het resoluut niet-meedoen, bestaat ook de beleefde poging-tot.

Hieronder een boompje waarvan ik paf sta.
Het is de verwezenlijking van een idee van Charles M. Schulz, en het heet de Charlie Brown kerstboom.
Kijk en bewonder deze soberheid, het is bijna ikebana,
of misschien een driedimensionale haiku.
                                            
Rechts het oorspronkelijk ontwerp, in een beginfase.

       
                    

m – HiH-12/2016, herwerkt

"De Tokèh Vertelt"
is een webpagina voor het voortzetten en het delen van verhalen, gemaakt voor en door Indische mensen.

“Omdat ik op leeftijd ben, ben ik aardiger voor mezelf, en minder kritisch op mezelf geworden.
Ik ben mijn eigen vriend geworden.

Ik heb te veel dierbare vrienden deze wereld zien verlaten, te vroeg; voordat zij konden begrijpen
hoe groot de vrijheid is met het ouder worden. Wiens zaak is het, als ik ervoor kies om te lezen,
of om op te computeren, tot 02:00 uur in de morgen, of slapen tot 's 12.00 uur 's-middags?

Ik zal dansen met mezelf op die prachtige muziek van de 50, 60 & 70 's,
en als ik op hetzelfde moment, zou willen huilen om een verloren liefde, dan zal ik dat doen.
Ik zal op het strand lopen, in een badpak dat strak is gespannen over een uitpuilend lichaam,
en ik duik met overgave in de golven, als ik daarvoor kies, ondanks de medelijdende blikken van de jetset.
Ook zij zullen er ooit oud uit gaan zien. 

Ik weet dat ik soms vergeetachtig ben. Maar nogmaals, een deel van het leven ben ik ook vergeten.
En misschien herinner ik me uiteindelijk de belangrijkste dingen.
Zeker, door de jaren heen, is mijn hart wel eens gebroken. Hoe kan je hart niet breken,
als je een geliefde verliest, of wanneer een kind lijdt,
of zelfs als iemand 's geliefde huisdier wordt aangereden door een auto?
Maar, gebroken harten geven ons kracht, begrip en mededogen.
Een hart dat nooit is gebroken, is ongerept en steriel, en zal nooit de vreugde kennen van het onvolmaakte. 

Ik ben gezegend lang genoeg geleefd te hebben om mijn haar grijs te zien worden,
en mijn jeugdige lachen is voor altijd geëtst in de diepe groeven op mijn gezicht.
Zo velen hebben nooit gelachen, en zo velen zijn gestorven voordat hun haar zilver kon worden.

Als je ouder wordt, is het makkelijker om positief te zijn.
Het kan je steeds minder schelen wat andere mensen van je denken.
Ik twijfel niet meer aan mezelf. Ik heb zelfs het recht verdiend om het fout te hebben.
Dus, om je vraag te beantwoorden, ik vind het fijn oud te zijn. Het heeft mij bevrijd.
Ik hou van de persoon die ik ben geworden. Ik zal niet eeuwig voortleven, maar in de mij resterende tijd,
zal ik geen tijd verspillen met klagen wat had kunnen zijn, of mij zorgen te maken over wat er nog zal komen.

En ik zal iedere dag een dessert eten als ik daar lust toe heb.”

via P² - HiH-12/2016, herwerkt – Radio Tokèh, ooit in Spijkenisse, Rotterdam
https://www.facebook.com/806629732764192/posts/-omdat-ik-op-leeftijd/823146471112518/ , een tokèh = https://nl.wikipedia.org/wiki/Tokeh

op het platteland

De geuren die uit de schouwen kwamen hoorden erbij.
Het was pollutie, ooit luchtbezoedeling geheten, maar als kind stoorden wij ons daar niet aan.
Bezoedelen was iets van de grote mensen in nieuwsberichten.
De schouwgeuren in de krakende winterlucht hadden iets geruststellend.

Wij en het ander grut uit de buurt waren scharrelkinderen. In de jaren 50 en 60 kon dat nog.
Van het lang spelen op wegels en paadjes waren onze tenen ijsklompjes en onze neuzen ook.
Naarmate we onze huizen naderden waren de schouw-geuren er. Ze zeiden : warmte.
Na zoveel verkennen en intensief struinen tussen velden en weiden
moesten we al die indrukken kunnen verwerken,
best met de hersens op kamertemperatuur.

Die warmte hadden we zelf verdiend met kou lijden voor onze algemene ontwikkeling.
En onze pantoffeltjes lagen warm gereed op de radiator van de inkom.
Dat wist ik, want ik had ze er zelf op gelegd.
Met warme pantoffels aan komt alles veel sneller weer goed. Ook neus, oren en hersenen.

Maar eigenlijk was dat wintergevoel er niet alleen in december hoor,
het was er ook in januari en februari. Zolang het maar koud genoeg was om de schouwen te ruiken.

Het typisch december-gevoel draaide volgens mij rond Sinterklaas en Kerst.
Met Oudejaarsavond vloeide het al over in het januari-gevoel.
Men kan december niet verwarren met januari.
En dat is een totaal andere sfeer. Daar gaat het over nieuw.

Als eerste waren er die rot-solden, die ons verplichtten mee gaan winkelen met Ma.
En het volgende schooltrimester was duidelijk een nieuw begin want elke ochtend
schreven we het nieuw jaartal in het klasagenda en ’s avonds boven elke huistaak.

Op 10 januari heette de kerstversiering plots kerstrommel en moest opgeruimd worden. 
Januari had andere bezigheden, een andere sfeer, gaf een ander gevoel.
Het bleef winter, dat wel, maar december liep zeer zeker niét door naar januari.

m – HiH-12/2016, bijgewerkt

In februari/maart/april werpen herten hun gewei af.  
Dan liggen de bossen (in het Noorden) vol takken waar een mens een been zou over breken.
Wat doet een goede boswachter dan? Hij ruimt ze op.
Het is studiemateriaal voor biologen en andere kundige kenners.

            

Maar daarna, waar blijft men ermee? Men verkoopt ze.
Aan liefhebbers en ook aan kunstenaars en ambachtslieden.
Die doen daar iets mee : 

            
 
Mooi hé. Vind ik ook.
m – EZW-12/2013, herwerkt - foto's van 't Net