Archief

te gast bij Wim Helsen, Jasmien Naciri met een tekst van Anne Frank

         Niemand die zelf niet schrijft weet hoe fijn schrijven is;
       vroeger betreurde ik het altijd dat ik in ’t geheel niet tekenen kon,
       maar nu ben ik overgelukkig dat ik tenminste schrijven kan.
       En als ik geen talent heb om voor kranten of boeken te schrijven, wel,
       dan kan ik nog altijd voor mezelf schrijven.
       Maar ik wil verder komen, ik kan me niet voorstellen, dat ik zou moeten leven zoals moeder,
       mevrouw Van Daan en al die vrouwen die hun werk doen en later vergeten zijn.
       Ik moet iets hebben naast man en kinderen, waar ik me aan wijden kan!
       O ja, ik wil niet zoals de meeste mensen voor niets geleefd hebben.
       Ik wil van nut of plezier zijn voor de mensen,
       die om mij heen leven en die mij toch niet kennen,
       ik wil nog voortleven, ook na mijn dood!

   

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Naciri in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a29/ 
10min50

Over Jasmien Naciri : https://nl.wikipedia.org/wiki/Yasmien_Naciri ,
Over Anne Frank : https://nl.wikipedia.org/wiki/Anne_Frank 

Een verhaal over een derde stuurman (23), die in Argentinië in de zoveelste haven
het  zoveelste meisje had leren kennen. En deze keer was het niet 'zomaar', het was menens.
Zoals hij in elke haven overliep van de romantische gevoelens achteraf. 

Bij het afscheid wilden ze e-mailadressen uitwisselen, maar geen van beiden had papier bij. 

Dat was rap opgelost: geroutineerd schreef ze haar mailadres in de palm van zijn hand,
voor de zoveelste keer datzelfde gebaar dat voor haar ooit eens een eerste stap
naar een ander bestaan zou kunnen zijn. Want ze was bijna 26 … 

Hij zou haar mailen van zodra hij aan boord was en dan had ze dezelfde avond nog zijn adres !
De idee verzoette voor hem het afscheid een beetje.
Dit was geen definitief afscheid. Voorlopig is niet definitief, ruiste de oxytocine in zijn bloed.

De jongen haastte zich naar boord, zijn wacht zou zo beginnen.
Vierklauwens beklom hij de lange steile gangway -omzeggens in één ademteug.
Boven plofte hij neer in de stoel aan de desktop en toen merkte hij
dat het adres op zijn handpalm weg was.
In zijn hand stonden enkel nog een paar vage blauwe vegen.
De rest van het adres hing in minuscule inktpartikels op de geruwde reling van de gangway. 
Zijn hand was leeg.

Hij is er een paar dagen stil van geweest. Want die jonge zeeman liet in elke haven
een stukje van zijn hart achter natuurlijk. Onder andere van zijn hart.

m - EZW-01/2014, HiH-04/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Oxytocine  

te gast bij Wim Helsen, Willem Vermandere met een gedicht van Guido Gezelle

       't L A A T S T E - AAN DEN ONBEKENDEN LEZER
 
       Hoe zoet is ‘t om te peizen dat, terwijl ik rust misschien,
       een ander, ver van hier, mij on-bekend en nooit gezien,
       u lezen kan, mijn dichten, mijn geliefde, en niet en weet
       van al de droeve falen van uw vader den Poëet!
       Hoe blij en is ‘t gedacht niet, als ik neêrzitte ende peis,
       u volgend waar gij loopt op uw gezwinde wereldreis,
       dat, zondig en allendig als ik ben; geliefde kroost,
       uw stem, waarin geen zonde ‘n zit, misschien een ander troost;
       uw stemme kan verblijden, schoon hij droef zij die u miek;
       uw stemme kan genezen, zij uw Dichter nog zoo ziek;
       uw stem misschien doet bidden, wijl ik zuchte en, biddensmoê,
       versteend zitte en mijn herte noch mijne ogen opendoe!
       o Dichten, die ‘k gedregen, die ‘k gebaard hebbe, in pijn
       des dichtens, en gevoesterd aan dit arem herte mijn;
       mijn dichten, die ‘k zoo dikwijls hercastijd heb, hergekleed,
       bedauwend met mijn tranen en besproeiend met mijn zweet.

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Vermandere in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a28/ 
09min43

Over Willem Vermandere : https://nl.wikipedia.org/wiki/Willem_Vermandere ,
een héél interessant gesprek :
http://intervista.be/2015/06/10/willem-vermandere-ik-ben-een-sukkelaar-met-af-en-toe-een-helder-moment/ 
Afbeeldingen van willem vermandere
Over Guido Gezelle : https://nl.wikipedia.org/wiki/Guido_Gezelle

Krijgsgevangene ~ door Rocor, 12/2015 

Onlangs zag ik een man een vest aanpassen die naast de container lag.
Hij liet zijn eigen vest ter plekke liggen en liep opgewekt verder, zichzelf tevreden bekijkend.
Raar om te zien want wie draagt nu nog kledij van iemand anders?
Iemand zei : Ik heb dit kleed nog maar 2 keer gedragen maar ik zie het niet graag meer, iedereen draagt het.
In de container ermee! Verwende trut dacht ik. 

Nog zoiets : bij de groene glasbak zag ik dat er een doos stond met een pot mayonaise nog half gevuld,
ook een pot chocopasta nog goed gevuld, confituur en pickles, allemaal zo weggesmeten met deksels erop.
De ophaaldienst liet de bak staan met een briefje erbij : deksels eraf en uitspoelen a.u.b.
Teveel weelde? Niet makkelijk om dragen …

Midden in de Tweede Wereldoorlog was ik 6 jaar. Een ei moest worden verdeeld onder twee mensen,
er was honger bij de mensen. Sokken moesten hersteld worden en toen bestonden er geen containers om
gedragen spullen in te doen.

Onze vader was krijgsgevangene. Hij kwam thuis en woog nog amper 38 kilo.
Hij was voorheen een man van 78 kilo. Hij was precies een geraamte. Hij vertelde er niet veel over.
Soms kleine anekdotes. Ze moesten alle dagen 14 uren werken.
Ze kregen enkel een beetje soep en werden beschimpt en geslagen als het te traag vooruit ging.
Ze konden zich amper wassen en zaten onder de vlooien. Ze scheerden zich met een scherf glas, als dat er was.

Het toilet was een balk boven een gat in de grond. Allemaal naast elkaar. Dat was afschuwelijk, zei onze pa.
Precies allemaal levende lijken die probeerden hun behoefte te doen.
Toen één van de gevangenen achterover viel van uitputting in die shit, zeiden de Duitsers,
(ik schrijf het zoals mijn vader het zei) : “oenderheisen” …. De gevangenen konden het niet.
Ze hebben hem uit de stront getrokken en begraven. Toen liep er een traan langs onze pa zijn gezicht.
Hij heeft nooit nog iets verteld over die verschrikkelijke tijd. Soms was hij heel stil en staarde hij voor zich uit.
Hij trok me dan tegen zich aan. Voor mij iets om nooit te vergeten. Wat ging er toen allemaal door zijn hoofd?  

door Rocor, 12/2015 - https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1448924400&stopdatum=1451602800 

te gast bij Wim Helsen, Bas Birker met een tekst van Rick de Leeuw

        Zou je niettegenstaande
        de recente gebeurtenissen
        toch nog een verblijf
        op amoureus gebied
        in overweging willen nemen,
        alsjeblief

  

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Birker in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a27/ 
08min08

Over Bas Birker : https://www.basbirker.be/#bas , http://nl.wikisage.org/wiki/Bas_Birker
Over Rik De Leeuw : https://nl.wikipedia.org/wiki/Rick_de_Leeuw 

kerst met batterijen van MML

"Ik had me laten verleiden om snoerloze LED-kaarsen te kopen. Tot grote vreugde van
de kleine mannekes die de afstandsbediening in beslag hadden genomen : Rood! Néé blauw! Dat is mijn kleur!
Je kan ze ook roze en groen en wisselend kleuren. De huiskamer leek eerder een disco dan een knus oord in kerstsfeer.
En dan moest de jaarlijkse traditie van kerstverhaal vertellen en Kindje Jezus in de kribbe leggen nog beginnen.
Het jongste aanwezige lid van de familie mag het kerstverhaal vertellen of lezen.
Dan mag hij het Jezuskindje naar de kribbe brengen en de kaarsen errond aansteken.
Dat jaar was Seluj de uitverkorene.

Hij begon met Maria die haar nicht (was ze een jongen geweest dan was hij haar neef geweest) ging bezoeken
om te vertellen dat ze zwanger was. God was de vader en Jozef de pluspapa.
Ze moesten het kind Jezus noemen, want dat had de engel zo gezegd.
Dan moesten ze naar Bethlehem voor hun paspoorten, want de slechte koning wou die controleren.
Maria moest haar kindje krijgen, maar alle hotels waren vol en ze waren arm.
In een stal was er nog plaats met een os en een ezel. Ze legden Jezus in een kribbe.
De herders werden verwittigd dat er iets gebeurd was en ook de drie wijzen uit het oosten.
Iedereen ging op zoek en nam een kadootje mee.

Hier wilden we zijn relaas stoppen, maar hij was op dreef, en eigenlijk werd het voor hem (6) nu pas spannend.

De boze koning wou alle kleine jongetjes vermoorden en daarom gingen ze op de ezel op de vlucht.
Jezus doet heel veel trukjes met brood en vissen en wijn en zo
en dan wordt hij gevangen genomen en hangen ze hem aan het kruis.

Breed gesticulerend, de kruisiging imiterend keek hij ons ernstig aan : ja, zo is het gegaan.
Snel zegden we als afgesproken allen samen Amen. Tot volgend jaar.
Het beeldje werd op zijn plaats gelegd en hij mocht echte kaarsen aansteken samen met Moemie.   
Toen kon het belangrijkste voor hem beginnen. De pakjes."  MML

'k Zie het zo voor me, dat de kleinzoon zijn élan niet liet afremmen. 
Als men een verhaal mag vertellen, dan stopt men niet zomaar wanneer de vaart er in komt.
Als men een publiek te onderhouden heeft, dan serveert men drama, met een paar mirakels
en een kruisiging als toemaatje. Of wat had ge gedacht.

Gellie zei amen. LM & ik geven applaus voor ulle huisentertainer.

m – HiH-12/2015, herwerkt - boverstaande tekst is geplaatst met toestemming van MML 

te gast bij Wim Helsen, Lieven Van Gils met een tekst van Cormac McCarthy

De Weg

Hij werd door iets gewekt. Hij draaide zich op zijn zij en lag te luisteren.
Hij hief langzaam zijn hoofd op, met de revolver in zijn hand.
Hij keek omlaag naar de jongen en toen hij weer naar de weg keek kwamen de eersten al in zicht.
Mijn God, fluisterde hij. Hij reikte opzij en schudde de jongen heen en weer terwijl hij naar de weg bleef kijken.
Ze kwamen door de as schuifelend naderbij,
met verhulde hoofden die steeds van de ene naar de andere kant keken. [...]
Vlug, fluisterde hij. Vlug. De jongen was verstijfd van angst. Hij drukte hem tegen zich aan.
Het gaat wel goed zei hij. We moeten rennen. Niet omkijken. Kom!

 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Van Gils in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a26/ 
10min33

Over Lieven Van Gils : https://nl.wikipedia.org/wiki/Lieven_Van_Gils, https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20180902_03697829 
Over Cormac McCarthy : https://nl.wikipedia.org/wiki/Cormac_McCarthy, https://en.wikipedia.org/wiki/Cormac_McCarthy 
Over De Weg : https://en.wikipedia.org/wiki/The_Road, 2006

van ontgoocheling in stilte naar stille triomf 
vervolg op tekst 154 van Jacqueline 

'k Denk niet dat die van turnen zomaar toevallig plots moest wiskunde geven, Jacqueline.
Er was karma mee gemoeid, of iets gelijkaardigs, een Goede Fee, bvb. 
Dat zit zo.
Goede Feeën houden zich bezig met van alles en nog wat.
Zo zijn er de Goede Feeën met een bril.
Die houden zich bezig met voorlezen, en helpen bij het graag-lezen.
Ze houden zich ook bezig met scholieren en hun resultaten. 
Nu had die Schoolfee gelezen dat er iets niet klopte met het cijfer voor turnen.
Boven haar hoofd deed ze in een wolkje een replay van dat turn-examen
en ze voelde bij elke aanloop uw hartje bonzen.
En bij derde aanloop, na de sprong, verscheen er een vreemd soort glimlach op haar gelaat.
Haar ogen werden spleetjes, haar mond was nog een streepje.
"Zo, dacht ze, dat mens van turnen meent dus iets te weten over kinderen.
En over cijfers. We zullen haar eens léren cijferen."

Ze verliet haar salon en schuifelde naar het magazijn want ze had Goe Poeier nodig. 
Dat deed haar telkens niezen, maar dat had ze er voor over.
In het magazijn koos de Fee zorgvuldig een toverstokje, niet te groot, maar wel stevig
en nam wat ze verder nodig had, een perkamentje met de juiste toverspreuken en
een lepel van 't Goe Poeier. Ze nam de variant Capriccioso Vivace, die is zo wat sterker, wat straffer.
                                                       doosje Goe Poeier  Capriccioso Vivace

Ze had een voorkeur voor die samenstelling, omdat zijzelf Caprice heette en
ze een tamelijk vief temperament had.
Verder was die naam gewoon een Speling van het Lot hoor.

Ze strooide de poeier omhoog in een wolkje, maakte een klein gebaar met het uitgelezen toverstokje,
prevelde iets dat geheim moet blijven, et voilà !
Op twee tellen tijd lag het nieuw lessenrooster voor dat mens van turnen vast : 

                                WISKUNDE, ALLE VAKKEN, EEN JAAR LANG

En niet in gelijk welke klas, vooral in de klas van dat dapper meisje.
En toen ging de fee uitgebreid zitten niezen tot haar ogen ervan traanden.
Ze had het efkes geregeld, zo uit de losse pols, van uit het magazijn,
tussen de rekken en de kisten met toverspul. Zonder veel show.

Het mens van turnen was gestraft, dat was het voornaamste.
Bij elke ondervraging, bij elk examen zou ze u knarsetandend de hoogste cijfers moeten geven
én bij elke bekendmaking van de resultaten zou zij luidop uw naam als eerste vermelden.
Het mens zal zich die onvoldoende voor de bokkesprong nog dikwijls beklaagd hebben.
Ze noemde het misschien een speling van het lot, dat ze uw klas moest wiskunde geven,
maar eigenlijk had ze zich zelf in die situatie gewerkt. 
Mits een kleine tussenkomst van Caprice natuurlijk.

m – HiH-12/2016, bijgewerkt -

een mooie opmerking van kleine gentleman

Op bezoek bij de buurvrouw wandelde de kleinzoon binnen.
Hij bekeek mij plots met belangstelling en besloot : "Gij zijt ook een oma."

Oké, ik heb er de leeftijd voor maar ik ben geen oma.
Dit kon een moeilijk gesprek worden want hoe moest ik hem uitleggen
dat men niet zomaar oma wordt. Daar gaat een heel parcours aan vooraf.
Men maakt een kind, men brengt dat kind groot, dat kind maakt een kind en dan pas wordt men oma.
Het is een project van jaren.
Begin er maar aan. Aan die uitleg, bedoel ik.

De buurvrouw heeft helemaal geen last van mijn soort bedenkingen want
zij heeft ervaring met kinderlijke redeneringen en opmerkingen,
zij is een geroutineerde oma. Een echte.
Ze vroeg rustig : "Waarom denkt ge dat, jongen?"

En hij deelde vlot zijn bevinding mee:
"Zij heeft óók zonnestraaltjes aan haar ogen, daar en daar. Gelijk gij."

Dus dames, ge weet het hé, als ge in de spiegel kijkt ziet ge bij uw ogen geen kraaiepootjes,
-lachrimpels is een vriendelijker woord- maar zonnestraaltjes !
Omdat Lowieke het gezegd heeft.

En zie, voor die charmante opmerking van jonge Louis was ik zowaar dankbaar,
al was het maar omdat ik er een tekstje kon van maken.

m - naar een idee van RD – HiH-12/2016, bijgewerkt

ontgoocheling ~ van Jacqueline 

"In turnen was ik niet zo'n krak en tijdens mijn handelsopleiding van 4 jaar zat er twee jaar turnen bij,
verplicht aan mee te doen. En wij moesten zelfs examen doen van turnen.
Op een bepaald moment, bij het springen op de bok en het terug afspringen
was ik met mijn achterste nogal onzacht terecht gekomen op die bok.
En van toen af zat de schrik er goed in.
Ik sprong op de bok en opzij er terug af wat niet de bedoeling was natuurlijk.
En bij het examen stond de sprong over de bok op het programma.

Ik weet nog goed dat wij allemaal 3 keer mochten springen.
En ja de eerste keer, er op springen en dan opzij er af gesprongen omdat ik niet durfde.
De tweede keer, hetzelfde.
En toen dacht ik, raap al je moed bijeen en spring over die bok op de juiste manier.
En ja hoor het lukte en ik was zo fier als een gieter.

De dag erna kregen wij de uitslag van turnen en ik was gebuisd over heel de lijn,
met als uitleg van de lerares als dat ik telkens met opzet niet over de bok sprong,
terwijl dat ik het heel goed kon, omdat ik de derde keer het wel had gedaan.
Die ontgoocheling toen bij mij is een hele tijd blijven hangen.

Ik had zo mijn best gedaan, ik had al mijn moed moeten bijeen rapen,
het was voor mij alsof ik over mijn grens was gegaan. En dan die buis.
Ik was toen een kind met een serieus minderwaardigheidscomplex, en ik durfde niet de lerares zeggen
hoezeer ik mezelf gedwongen had om dat te doen, hoe ik mij ingespannen had.
Gelukkig kregen wij het volgende schooljaar geen turnen meer, want ik was heel ontgoocheld over die lerares turnen.
De bokkensprong is mij altijd bijgebleven.

Maar die lerares is mij nog het meest bijgebleven, een lerares die niet begreep dat een kind,
of liever een tiener, want ik was toen 14, zo haar best had gedaan. En het was nog niet afgelopen,
want in het derde leerjaar was de lerares van wiskunde niet meer present en kregen wij wiskunde
van die lerares van turnen. Verdorie dacht ik.
Ik had toen het geluk dat ik heel knap was in wiskunde en altijd goede cijfers behaalde,
maar ik voelde altijd haar weerzin tegenover mij.
En als ze de resultaten bekend  maakte na een toets of examen was het blijkbaar met tegenzin,
dat ze als eerste mijn naam moest vernoemen.
En de triomf binnen in mij, maakte veel goed over de bokkensprong,
het was alsof ik telkens weer revanche kon nemen, wanneer ze met minachting  mijn naam moest noemen,
dat ik de beste was in algebra, meetkunde …

Toen ik afgestudeerd was kwam ik haar nog vaak tegen op straat, want ze woonde niet zo ver bij ons vandaan.
Haar weerzin om even te knikken naar mij was toen geen ontgoocheling meer, eerder een triomf voor mij,
dat ze een heel jaar lang met mij had opgescheept gezeten, tegen haar goesting."  Jacqueline   

m – HiH-12/2016, bijgewerkt - bovenstaande tekst is geplaatst met de toestemming van Jacqueline