Archief

wat eten we vandaag 
       
Vannacht was er een paar keer een bui.
Dat was welkom, de lucht werd proper gespoeld. Deze voormiddag hadden we er nog deugd van.
In de namiddag was het weer om zeep : vééls te warm en voor luchtcirculatie moeten we zelf zorgen.

Vanavond koken … ? Een lapje vlees-uit-de-pan met komkommersla en brood.
Ik pas dat wel aan op het menu. 't Is in potlood, ons menu. Ziezo, klaar.

In het najaar van 2004 moest LM plots een voedingsplan volgen.
Ineens zat ik terug in 'vroeger'. Thuis heb ik niet klassiek leren koken.
Ma hartpatiënte en Pa diabetes type II, eigenlijk heb ik leren dieet koken,
met de middelen van toen, dwz : veel stomen want de microgolf bestond nog niet.
En weinig vet voor het bakken, in een gietijzeren pan. Geen AMC toen. Becel bestond al wel.

Terug naar 2004:
mits de kooktechnieken wat aanpassen zat ik vrij snel terug op het juiste spoor.
LM daarin nog meekrijgen, dat was een ander hoofdstuk.

Via de fysioloog werden we doorverwezen naar een voedingsdeskundige die ons
het belang van afwisseling en variatie inpeperde, omdat afslanken anders niet volgehouden wordt.

En toen herinnerde ik me het systeem van een kok aan boord, in '86, Dominique, een jonge Waal.
Om de twee weken riep hij een vergadering bijeen in de matrozenmess en
zat klaar met een blok ruitjespapier om de menu-suggesties te noteren.

Vrij snel kregen de jonge officieren lucht van die vergaderingen en na verloop van tijd de staff ook.
Maar Dominique gaf geen krimp toen de heren van de hoogste verdieping verschenen.
Hij noteerde de voorkeuren en wensen van iedereen in een gans eigen systeem en volgorde.
De lichtmatroos kreeg zijn kalfsstoofschotel mét look er in,
maar dat laatste hielden we stil voor de bovenste verdieping. Iedereen eet wat de pot kookt,
dat was het devies van Dominique. En de captain kreeg zijn gegratineerde bloemkool.
Maar alles op tijd en stond, in de schikking die hij opgeschreven had.
Beurt afwachten. Geduld is de boodschap. Oui Chef.

Een speciaal manneke hoor, die Dominique.
Zijn menu-vergaderingen waren het enige democratisch gebeuren
in het hiërarchisch systeem dat een schip is.

Toen het gesprek met de voedingsdeskundige/diëtiste Mevr. V van Klina
afgelopen was vroeg LM op weg naar de uitgang:
- Hebt gij dat allemaal onthouden?
- Ja hoor!
- Zal dat lukken?
- Ja, maar dan heb ik vandaag nog een blok ruitjespapier nodig.

Hij was zo verbaasd over mijn antwoord dat hij geen vragen stelde.
En twee jaar later was hij 15kg kwijt. Zonder hongeren.

m - HiH-07/2016, bijgewerkt -

waar anderen ontmoeten, zelf geconstateerd

 

een moeder zonder agenda …
 
(…) 25 jaar geleden hadden ze  (de vrouwen)  nog gene agenda,
maar ikke wel, ik had zo'n druk leven dat het niet anders ging. 
Toen ik een afspraak wilde noteren in die agenda, kreeg ik van een trienette de opmerking
"Ik, ik heb een moeder zonder agenda"
Ik was toen stilletjes in mijn gat gebeten. Zo erg dat ik het nu nog weet.  IFP

En waarom waart ge in uw achterzijde gebeten door de opmerking van de trienette?
’t Doet vandaag nog zeer. Vertel, want ik benieuwd naar de omstandigheden van het verhaal
over het agenda en over gebeten. En andere mensen misschien ook.

''t Was natuurlijk een trienette van een tiener, ik denk zo'n 17 jaar, heel braafkes opgevoed, 
en ik was verwonderd dat die mij durfde op mijn plaats te zetten, dus was ik in mijn g....gebeten, beetje geaffronteerd. 
Ik had haar namelijk uitgenodigd om met mij naar Limburg te rijden voor een bloemendemonstratie,
en dan krijg je zo’n antwoord.” (…)

Stel dat de moeder van het meisje een neurotische chaoot is.
Natuurlijk is het meisje dan braaf, zelfs braver dan braaf. Niet omdat ze zo opgevoed is, maar uit zelfbehoud.
Haar moeder is het ene moment een zotte Pipi Langkous en het volgende ogenblik een echte Cruella.
Zonder duidelijke aanleiding springt haar gemoed van te zot naar te bot.
Voor dat meisje zijn er geen adempauzes, tenzij buitenshuis. Dat kind leefde op de tippen van haar tenen.
Misschien dacht ze dat een agenda wat meer structuur zou brengen in het hoofd van haar moeder
en dan, tijdens de rit naar Genk -een adempauze voor haar- gooit ze het er uit omdat ze u wél vertrouwde,
iets dat ze tegen nog niemand gezegd had : Ik … ik heb een moeder zonder agenda.

'k Ben zeker dat het scenario ver naast de realiteit ligt,
maar het is plausibel en dat is toch weeral stof voor een vertelsel.
Maar eerst moet ik het idee wat tijd geven om te rijpen. 

Misschien komt er ook poëzie van (door kundiger mensen dan ik)
Over leegte in wat een warm nest had of zou moeten zijn.
Over onrust  & chaos in wat een veilig nest had of zou moeten zijn.

“Ach, maart, haar mama was eerder een perfecte moeder, leerde haar kinderen perfect Nederlands praten,
en leerde ze gezond vegetarisch eten, zo danig dat een van haar dochters precies een van Buchenwald was, zo mager.
Dus een echte moeder zonder agenda, eentje van huisje, tuintje, kinderen."

Owee, dát soort moeder. 
De vrouw die uitsluitend leeft voor haar kind/kinderen en alles perfect wil doen.
Want optimaal is niet genoeg, ze wil het perfect hebben.
Mogelijk heeft ze zelf iets meegemaakt en zij zou het 'anders' doen.

Ondertussen krijgen de kinderen niet de gelegenheid om te leren met vallen en opstaan, met gissen en missen.
Er is geen ruimte voor zelfontplooiing en op de duur is er zelfs toelating nodig voor af en toe een eigen gedachte.
Ze versmacht het eigen denken en het eigen initiatief van een jong wezen dat recht heeft op ademruimte,
op haar begeleiding, niet op onderdrukking.
De moeder is altijd daar, altijd aanwezig, alomtegenwoordig ook als ze niet thuis is.
In deze context krijgt de verzuchting van de dochter weer een andere betekenis.

         ‘Ik ..., (moedeloze zucht) ik heb een moeder zonder agenda.’
            Deed mijn moeder maar eens iets dat haar hoofd efkes met iets anders vulde,
          had ze maar een passie of een hobby. Had ze maar een agenda.

Daar zit ook een verhaal in. Daar zitten heelder romans in. Maar die zijn al geschreven.
Misschien eerder over dominante moeders dan over perfectionistische moeders, dat kan. 
Maar 'k ga er over ophouden, of ik zit er morgen nog over door te drammen, over de cipier-moeders.

m, naar gegevens van IFP - HiH-08/2015, herwerkt -

de giechel van DVL

1992. DVL was derde stuur aan boord en 24j.
Ze was leeftijd dat giechelen charmant kan genoemd worden al een tijdje voorbij.
Volwassen vrouwen die giechelen, heten giechelgeit, en
worden niet helemaal au sérieux genomen,
worden helemáál niet au sérieux genomen, zelfs al zijn ze piepjonge volwassenen.
Vooral in een hiërarchische werkomgeving.
On ne pardonne plus, on tue : giechelen is vragen om afgemaakt te worden.
En ze had geen geluk met deze kaptein ookni.

'k Had in de mess en in de smokeroom vaagweg gemerkt dat ze soms lachte op momenten
dat de situatie of de conversatie niks grappigs bood, maar ik had mijn eigen werk (veel),
dus besteedde ik daar verder geen aandacht aan.
Op een dag stond ze aan onze cabine en tot mijn verbazing kwam ze uithuilen.
Letterlijk. Uithuilen over haar lachen.

Bleek dat ze niet alleen in haar vrije tijd giechelde maar ook tijdens haar beroepsactiviteiten,
dus tijdens haar wacht op de brug en haar overtime aan deck.
Hoe moet het dat tijdens de stand-by, was mijn eerste gedacht.

Over deze kaptein (een marginaal geval) hoorden we later
van een superintendent die aan boord kwam : 'hij is niet meer onder ons'.
Ik schrok en vroeg of hij overleden was.
Nee, hij was niet meer bij de rederij, wegens niet representatief voor de stijl van het huis.
Afgedankt dus.

Jaa, maar ondertussen had hij DVL wel de grond in geboord ivm haar giechel en haar nog zenuwachtiger gemaakt
en het meisje werd in zijn evaluatierapport totaal onbekwaam verklaard.
Door een marginale die oa de librium en de valium van de scheepsapotheek had opgebruikt.
Moet er nog zand zijn?

m - HiH-08/2016, bijgewerkt -

de geldkraan ging dicht

                       O taterend, snaterend winkelding met zwarte bottinekes aan
                gij plundert uw vaders rekening en ziet hem verder niet staan.

                Gij loopt en gij date en gij leeft zo snel, ge kost hem een arm en een been.
                Gij feest en gij zwiert en gij fuift zo fel, gij zuipt en gij snuift als geen een.

                Soms gaat g’ in de kost in zo’n rehab-gedoe, ge waart zo’n slim kopke en fijn.
                Hoe moet het nu verder, zeg mij nu hoe, dat wachten doet schrikkelijk pijn.

                Ge denkt dat spiegelend water u draagt, dat facebook uw leven kan vullen.
                Oké ik heb nu genoeg gezaagd, hier stop ik dan met lullen.

                getekend,
                Uw pa die zo graag weer uw glimlach zou zien, de olijkheid in uw gelaat
                Ik stop met de centen, Katrien. Ge zijt er niet mee gebaat.

                                                    Kom naar huis …

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - naar "vader is er enkel en alleen maar voor de centen en de rest is flauwekul" Annie M.G. Schmidt, 1967
verder naar Guido Gezelle, 1857 en vooral met dank aan VDL, 08/ 2016

de giechel van SV ~ en de bisschop

1966 ~ We waren 14 jaar.
In de klas zat een meisje dat erg last had van giechel. Extreem zelfs.
We gebruikten het woord extreem nog niet, wij dachten : zo ís SV gewoon, giechelachtig.
Ze had al wel verteld dat ze dat zelf niet wou, lachen, maar dat het iets was waar ze niks kon tegen doen.
Want wij verwarden giechelen toen nog met lachen. Terwijl er bij giechelen soms weinig te lachen valt.

Later heb ik een glimp opgevangen van haar thuissituatie. Maar dat was later.
Nog later is haar moeder uit het leven gestapt met een dosis pillen.
Daar moest ze niet ver voor lopen, haar man was apotheker.
SV is ook apotheker geworden.
Maar ik dwaal af.

Op een dag tijdens de les geschiedenis zag de lerares dat SV haar schrift niet bij had.
Dat schrift zat al in mijn boekentas, ik had beloofd het voor haar bij te werken, want
ze liep hopeloos achter met haar notities.
Oorlogen met wisselende coalities en vredesverdragen met steeds wisselende datums
waren haar ding niet.
Zij was een meisje van de wetenschap. Voor haar mocht het strak en helder zijn.
Daarom had ik voorgesteld haar notities bij te werken.
Niemand zou het verschil in handschrift zien, de notities werden nooit opgevraagd,
maar SV had ze wel nodig voor de examens.

Wij waren een samenwerkende vennootschap, SV hielp mij met fysica en wiskunde.
Ik hielp haar waar ik zo’n beetje kon. Beetje. ’k Was al blij dat ik eens iets voor haar kon doen.

SV zat aandachtig de les te volgen -want haar best deed ze wel- zonder schrijfwerk.
Ipv iets op een blad te noteren, of minstens te doen alsof!
Vandaar de vraag van de lerares natuurlijk : Moet gij niet noteren? Waar is uw schrift?

En SV schoot in een zenuwlachje, de gevreesde giechel weeral.
De lerares bleef aandringen en SV bleef slapjes giechelen.

- Dat is van de zenuwen, zei ik tegen de lerares, dat is van de zenuwen …
- Heb ik u iets gevraagd ?
- Nee Juffrouw, maar het is van de …
- Gij, zei ze tegen SV, naar de directrice!
  We zullen eens zien of ge haar ook in het gezicht durft uitlachen.
  En gij, zei ze tegen mij, gij zult nog eens wat zien.

- Ja patat! zei ik halfluid.

Die uitdrukking is Brabants, mogelijk zelfs Brussels, en betekent iets zoals : daar zult ge het hebben.

Nu wil het toeval dat de bijnaam van die lerares Petatje was.
Niet patat met een A, maar Petatje met een E.
Ze was klein en rond en ze had een dopneus.
Of de bijnaam er gekomen was door haar gestalte of door haar neus dat weet ik niet,
dat is een vraag voor de generaties scholieren vóór mij.

In elk geval ze hoorde iets dat op haar bijnaam leek en ik kon op de gang gaan staan.
’s Avonds ging ik naar huis met het gevoel dat er iets niet klopte met dat mens,
maar goed, het zou wel overwaaien. Dacht ik.

’s Anderendaags bij het eerste lesuur zei de lerares Frans dat ik niet moest gaan zitten,
ik moest me gaan aanbieden bij klas B. Ik werd verplaatst van klas.
De lerares geschiedenis wou me niet meer zien.
Compleet overdonderd deed ik wat de lerares Frans zei en ging een lokaal verder, naar klas B.
Daar was ook de les Frans aan de gang.
Ik zei dat ik moest komen vragen of ik binnen mocht.
De lerares deed democratisch en legde die vraag aan de klas voor.
Alsof die leerlingen nee zouden antwoorden.
Alsof die al niet ingelicht waren.
Alsof ik haar theatertoontje niet gehoord had.
Er was al een lessenaar bijgezet en ik kon achteraan gaan zitten.
Eigenlijk een ramp, want ik zit liefst in het midden, aan alle kanten omgeven door anderen.
Maar als banneling heeft men niks te verzoeken natuurlijk.

Achterin kwam ik naast ND te zitten, een nichtje van Monseigneur D, toen bisschop van A.
Tijdens de speeltijd van 10h ging ik op zoek naar SV, met ND in mijn kielzog.
SV vond het verschrikkelijk wat er gebeurd was, ik iets minder en ND, de rebel,
vond het allemaal machtig  & prachtig, zij vond het een evenement.
Ik trachtte SV te troosten door te zeggen dat Petatje misschien wel veel van geschiedenis kende
maar niks van lesgeven en van leerlingen.
ND had dat gehoord en het tamtamsysteem deed de rest, tot bij de Nonkel Bisschop.

Tegen het einde van het schooljaar was er een ouderavond en toen mijn Ma terug kwam
wist ze te vertellen dat de betreffende lerares discreet haar verontschuldigingen aangeboden had.

Ja, patat! wat had ik daar aan.

m – HiH-08/2016, nagekeken -

lachen in periodes van donkerte  van 11/02/2004

                                  

In een donkere periode die maar bleef aanslepen, zat ik eens mee te kijken naar een lachfilm.
Het was een luchtige komedie, La Folie des Grandeurs, met Yves Montand en Louis de Funès (uit 1971).
Ineens besefte ik dat ik óók zat te schateren, samen met de anderen.
Die film heeft het probleem niet opgelost natuurlijk.
Maar het idee dat ik nog kon lachen gaf wel moed.

Dat plots besef heeft me achteraf leren genieten met kleine hapjes. Voorzichtige stapjes.
Een passage uit een boek, een fragment van een film,
een refrein van een liedje op de radio,
het onwijs gedribbel van een jong hondje, de 'wijsheden' van jonge kinderen ...
met kleine beetjes, naargelang die kleine situaties zich aandienen.

Een ganse dag genieten zou toch maar te vermoeiend zijn, denk ik.
Tussen de genietinkjes moest wat stilte zijn voor mij, dan had ik er precies meer aan.
Anders werd het maar drukte en gedruis.

m – EZW-02/2004, HiH-08/2016, bijgewerkt -https://fr.wikipedia.org/wiki/La_Folie_des_grandeurs#Résumé, 

Een vriend van ons had zo'n toestel toen hij nog studeerde
en mij Pa was er helemaal weg van. Van de Hasselblad en van de studies.
'k Heb Hasselblad eens opgezocht en het systeem heet spiegelreflexcamera. 


                                                   

                                    https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Hasselblad_500C.jpg 
                                     Eénogige spiegelreflexcamera, Single Lens Reflex, SLR

Het bekendst zijn de vierkante negatieven en dia's die er mee gemaakt werden,
6x6 cm of middenformaat.
De combinatie hanteerbaarheid, groot filmformaat en hoogwaardige objectieven
zorgden ervoor dat veel fotografen voor deze camera kozen. 

Een ander merk was Rolleiflex.    

                    
                     
                      Afbeeldingen van rolleiflex , de tweeogige spiegelreflexcamera, Twin Lens Reflex, TLR

Ziezo, sinds zaterdag mag men mij alles vragen over spiegelreflexcamera's want:
https://nl.wikipedia.org/wiki/Spiegelreflexcamera

'k Heb dat artikel ongeveer uit het hoofd geleerd, maar de uitleg brengt me geen stap dichter
bij het verhaal dat ik probeer terug te vinden. Een verhaal van WTL. 

Wat ik onthouden heb is, dat het over hoogwaardig fotomateriaal gaat en dat het 'lichtdrukmaal'
op een 6x6 veel langer bewaard blijft dan op een gewoon filmrolletje.
Wanneer men een filmrolletje (kleinbeeld, 35 mm) na 10 jaar laat ontwikkelen
is de kans zeer groot dat er niet veel meer op staat.

Omdat middenformaat (6x6 cm) film een grotere oppervlakte heeft dan kleinbeeld,
is de resolutie ook veel hoger, dit resulteert in fijnere details en levendiger afdrukken. wiki 

Misschien daarom ook dat het beeld op de lichtgevoelige plaat zoveel langer bewaart?
Of bewaarde de plaat de afbeelding beter louter omdat het zwart-wit was?

m - HiH-08/2015, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Hasselblad , https://nl.wikipedia.org/wiki/Middenformaat , https://anfluquefoto.wordpress.com/2013/01/23/fotografos-con-rolleiflex/ ,

Wit zwart foto

Ik vond eens op een rommelmarkt
een verweerde foto in wit en zwart
waarop een vrouw me aankeek
die sprekend op mijn moeder leek
lang had ik niet aan haar gedacht
of een bezoek aan haar graf gebracht
een mens is altijd druk bezig
in mijn gedachten nooit aanwezig
tot ik die oude foto zag
waarop die vrouw met zachte lach
en telkens als ik op die markt passeer
dan denk ik aan mijn moeder weer.

Majumau

Heel knap vind ik. Een heel marktplein als aandenken, haar toebedacht.
Dat is een mooi beeld. En niet zo eigenaardig,
wij zijn niet de enigen die straten en pleinen bevolken.
Ieders herinneringen ademen en leven daar ook. Alleen zien we ze niet van elkaar.

Sinds eergisteren ben ik aan het denken aan een gelijkaardig verhaal,
maar ik kan me niet herinneren waar ik het gelezen of gehoord heb.

Het ging ongeveer zo : 
Tijdens een opruimbeurt komt een man een oud foto-apparaat tegen. Een erfstuk van zijn vader.
Het was zo'n toestel waar men langs boven moet inkijken.

                              
                             De houding van de handen, om het licht
                             uit de zoeker te houden herinner ik mij heel goed.

Er zat nog beeld in de camera, een 50 jaar na de laatste opname.
Verdere details van het verhaal herinner ik me niet. 

Die foto werd ontwikkeld en het was een opname van hun moeder.
Toen de jongste tien was is hun moeder overleden en
elke foto van haar, kenden ze uit het hoofd, konden ze dromen.
Nu kwam daar ineens na zoveel jaren, een nieuwe, ongekende foto bij.
Wat een schok en wat een cadeau.
Want ik vermoed dat het een schok is, wanneer men plots zo'n vondst in handen houdt.

'k Vind het een speciaal verhaal : hun engelbewaarster is nooit ver weg geweest,
al die jaren woonde ze thuis in de camera.

m - HiH-08/2015, herwerkt - https://anfluquefoto.wordpress.com/2013/01/23/fotografos-con-rolleiflex/