Archief

            De verkoopster las hen geroutineerd de uitleg voor,
        want de lettertjes in de folder waren wat klein : 

“Deze LED zonne-energie lampenset, bestaande uit 2 stuks,
wordt compleet geleverd met buis, anker en oplaadbare batterijen.
Het is een prachtige lichtdecoratie voor in uw tuin, patio, langs tuinpad of op het balkon.
Iedere balvormige lamp is gemaakt van duurzaam plastic. Met vier 0,1W LED peertjes per lamp,
hebben de lampen een totaal vermogen van 0,4W. De complete set levert 0,8W aan licht.

                                                      
                                                              
De tuinlampen zijn gemakkelijk te installeren en plaatsen.
U kunt de hoogte van iedere lamp aanpassen door een of twee buizen te gebruiken.
Zodra het donker wordt, gaan deze lichtjes automatisch branden.
De lengte van de branduren is afhankelijk van de weersomstandigheden,
maar gebruikelijk is 8 branduren bij 3-urige blootstelling aan zonne-energie.
De lampen zijn milieuvriendelijk aangezien de lampen zelfvoorzienend in stroom zijn middels de zonnepanelen.
Ook hoeft u geen elektriciteitsdraden aan te sluiten in de tuinen zijn deze lampen
veiliger in gebruik en bovendien gemakkelijk te verplaatsen naar een nieuwe locatie.   
Deze eenmalige investering zorgt voor gratis verlichting voor de rest van de levensduur van deze lampen.”

Dat duurzaam plastic had haar doen beslissen. Duurzaam wil toch zeggen dat het tegen een stootje kan hé ?
En de 'eenmalige' investering ook natuurlijk. En hij dacht : geen elektriciteitsdraden, zoveel te beter!
In gezamenlijk overleg meenden ze drie sets nodig te hebben.
Voor 150 €, een eenmalige investering, waren ze gesteld. Dat was zaterdag.

Op maandag stond de mevrouw al terug in de winkel.
Of ze die ballonnen ook apart verkochten, dus enkel het plastic gedeelte van de verlichting, zonder de buizen.
Nee, helaas, er zijn geen vervangstukken verkrijgbaar.
De lampen kwamen als complete set op de markt én ze worden per twee stuks verkocht.
Dan zat er niks anders op, dacht de vrouw, en ze schoof een briefje van 50€ over de toonbank.
Ze liet de verkoopster de grote doos in het karretje leggen en met moeë schouders ging ze richting deur.

De maandag daarop stond ze er opnieuw. Weer voor een set tuinlampen.
Ze vroeg hulp om de doos in haar karretje te leggen. Die dingen zijn zo groot.
Ze gaf  50€. De verkoopster ging mee om de doos in de auto te leggen.

De maandag daarop … 50€, doos, karretje, auto.
- Bent u de tuin aan het heraanleggen? vroeg de verkoopster.
  Wij kunnen alles wat u nodig heeft in één keer aan huis leveren als u dat wenst.
- Och nee kind, zei de Mevrouw, het tuinpad is heraangelegd sinds mijn man op pensioen is.
  Hij zocht een hobby en een sport. En hij ging bij een pétanqueclub.
  Maar oefenen doet hij ook thuis natuurlijk. Op het tuinpad.

m – HiH-09/2016, bijgewerkt –naar een gegeven van RD, het gewicht van een pétanque bal is tussen de 650 en 800 gram

ongevraagd advies niet welkom  

Iets waar jonge moeders zeer gevoelig voor zijn, is ongevraagd advies.
Met de nadruk op ongevraagd.
Bvb plots iets roepen als Niet Doen!

Kijk, deze moeder, haar blik zegt alles:
- Niet Doen? Het jong moet zich kunnen uitleven. 
  Waar moeit gij u eigenlijk mee …

Ze is oprecht verwonderd over de onbeschaamdheid van de uitroep.
Ongevraagd advies, zoiets wordt niet gedaan.
Ze is niet verbolgen, dat niet. Zij staat daar boven.
De onverschilligheid waarmee ze het advies naast zich neerlegt vind ik majesteitelijk.

Het jonkie in kwestie beleefde in de beslotenheid van de woonst
een zeer interessant jungle-avontuur met haar ma.
En nu is er plots commotie? Met ronde oogjes komt ze kijken waarover het gedoe gaat.

- Niet aantrekken kleintje, mama waakt,
  het is die domme mens weer, met de klikdoos.

                                                    

m – HiH-05/2017, bijgewerkt - 

uit 2003 ~ Joy riding ~ van GMA 

Op een zonnige dag reed ik naar naar de supermarkt met mijn schoonmoeder als passagier.
Zij was een oude dame, die met een stok liep.
Op de parking aangekomen stapten we uit, gingen de winkel binnen
om onze boodschappen te doen. Buiten gekomen, naar onze auto gestapt, tassen ingeladen.

Toen zag ik twee agenten uit een combi stappen en naar mij toe komen.
Stoere kerels, mijn schoonmoeder zat reeds in de auto en ik stond aan de open deur.

"Heb je aan joy riding gedaan?" vroeg de agent. "Neen, natuurlijk niet" lachte ik de vraag weg .
"Wat is dat, joy riding ?" vroeg schoonmama.
"Dat is rondjes rijden, de ramen open, heel luide muziek laten horen en veel kabaal maken."

"Er werd een seintje gegeven vanuit de supermarkt, dat er joy riding gebeurde op de parking" zei de man van de wet.
"Je hebt een lichtblauwe auto, ronde koplampen, je bent samen: met een oudere vrouw met een stok dus...dat klopt!".

"Wie doet nu zoiets, ik heb geen vijanden, geen enkele!"...                                             

"'Tja, zei de agent, als wij een telefoontje krijgen, dan moeten wij komen, vandaar.
   Dit is niet de eerste keer, hoor, zoiets gebeurt regelmatig!"　

Zij zagen in dat  het loos alarm was. Gelukkig voor ons, maar... wie doet nu zoiets?  van GMA

Volgens mij was dat niet tegen u of tegen uw schoonmoeder persoonlijk gericht.
Keken er toen hoger gelegen ramen uit op die parking?

Waarschijnlijk zat daar de telefoonpleger. Te kijken
naar wat er zou van komen, van zijn telefoontje.

Het scenario zoals ik het zie :

Een puber heeft huisarrest omdat hij ongevraagd de wagen van zijn ma of van zijn pa geleend heeft
en daarbij mogelijk schade aangericht heeft. Daar kwam dan politie aan te pas.
Hij is nijdig nu, op zijn ouders, op de politie en op de wereld in het algemeen die een jongmens geen lolletje gunt.
Hij zit uit het raam te kijken.

Hij ziet op de parking van de supermarkt twee gemakkelijke slachtoffers uitstappen :
een dame van middelbare leeftijd en een oudere dame die met een stok stapt.
Prooi. Het verongelijkt wezen ruikt prooi.

Met zijn GSM (met herlaadkaart) belt hij de politie en geeft ulle signalement.
De herlaadkaart was in 2003 nog anoniem, daardoor kon de beller niet opgespoord worden.
Maar die zat wel uit het raam te kijken. 
Zijn genoegdoening was van korte duur natuurlijk. 

Hoe het wezen zich op die saaie dag verder troostte laat zich raden. 
De situatie op de parking was een kwestie van pukkelhumor, volgens mij. 

Er zijn natuurlijk andere versies mogelijk dan deze.
Mensen in een drugseuforie?

Dat de telefoonpleger in een andere wagen op de parking zat te grinniken of te hinniken,
is ook een mogelijkheid.
Maar dat vraagt al meer lef natuurlijk, zoiets doen van ongeveer vlakbij.

Vandaar mijn vraag in het begin, keken er toen hoger gelegen ramen uit op die parking ?
Als de parking omgeven is door bomen, hou er rekening mee dat die 14 jaar geleden
niet zo hoog stonden als vandaag, dat er toen mogelijk kijk op de parking was.

m – HiH-02/2017, bijgewerkt - 

niets onverlet gelaten

De ochtendlucht zag er gisterenmorgen niet zo helder uit als eergisteren.
Er was ochtendgrijs, meer vocht.
Dat leek me al een koel vooruitzicht, maar ik dierf er niet voluit blij mee zijn
want hoe snel verdampt ochtendgrijs ? Mogelijk zeer snel.

Waterdamp, dacht ik. Ik moet water doen verdampen.
Als ik nu eens een rits waterbakjes zet op de vensterbank van het keukenraam vooraan.
Daar hebben we geen luifel, daar heeft de zon vrij spel op de arduinsteen die dan opwarmt
en pal voor het raam een gordijn van warme lucht optrekt.
Als ik daar een rij waterbakjes zet, dan is die steen uit de zon, afgedekt met een laagje water.
Dan komt er geen gordijn van warme lucht. Het water slorpt de warmte op, niet de steen!
Doen.

Er kunnen precies zes bakjes over de breedte van het keukenraam.
'k Heb ze voor drie kwart met water gevuld.
Tijdens het vullen is er geen enkel naar beneden getuimeld, alles oké.
En ik deed de gordijntjes dicht. Voor de rest van de dag.

's Avonds, toen de zon moe geworden was maar alle gevels nog nazinderden,
stond er beduidend minder water in de bakjes. Ik schat een 2cm minder.
In de keuken is het de hele dag koeler gebleven dan gisteren.
Hoeveel graden het buiten was weet ik niet, 'k ben niet gaan kijken, ik wou het niet weten.

Maar ik ging op het balkon wel regelmatig de reling en de vensterbank,
ook al hebben die schaduw van de luifel, nat maken met de verstuiver.
De luifel is zonnewerend maar niet hittewerend, daarom.

Wanneer ik de reling nat spoot zag ik het water verdampen.
Na een tweede keer sproeien koelde de reling merkelijk af.
Bij de derde keer bleven de waterdruppels eindelijk staan.

Tussen de reling en de vensterbank logeert een kleine spin in een bescheiden web.
Zij kreeg ook een neveltje water want alhier zorgt men voor mens en dier.

Op de vensterbank verdampte het water iets minder snel dan op de metalen reling.
Maar de geur van natte steen was wel meer troostend.
Dat kan ik iedereen aanraden : vernevel de arduin nat, al was het maar voor de geur.
Zo ging ik om het half uur (keukenklokje) op het balkon de reling en de vensterbank natsproeien.

- Zeg, dat water is een project aan het worden zeker ? vroeg de hij des huizes.
- Vindt ge ?
- Ge zijt er danig mee in de weer, ja. Ga zitten of ge krijgt een hitteslag. Ga wat typen. Gelijk wat.

Misschien had hij gelijk. Maar misschien hé, misschien heb ik ook gelijk, met mijn watergedoe.
'k Heb ooit een bloemenwinkel gezien met een watergordijn aan de binnenkant van het uitstalraam.
Die verticale watervlakte hield het binnen draaglijk,
tegelijk door het continu stromen én door het verdampen.

Goedgoed, mijn waterwerk is wat primitief, zeer primitief.
Desalniettemin en de hitte daar zijnde, heb ik niets onverlet gelaten,
zoals men dat vroeger welsprekend wist mede te delen.
Maw : dat LM mij laat doen of ik val in de warmte flauw van het niks doen tegen de hitte.

Wanneer ik morgen mijn waterproject verder zet hou ik Händel in gedachten. Dat geeft ietske grandeur
aan de witte plastic waterbakjes en aan mijn gedoe met het sproeiertje op het balkon.

klank aan voor een fragment
https://www.youtube.com/watch?v=Kuw8YjSbKd4
04min22

Integrale uitvoering
https://www.youtube.com/watch?v=EVAB2z1RPu4
54min12

Voor de volledigheid ook wiki
https://nl.wikipedia.org/wiki/Water_Music , zeer kort.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -  https://nl.wikipedia.org/wiki/Petrichor , de geur van natte steen

Stel, ge woont in een kasteel.
Niet in een paleis, maar in een kasteel.
Iets met vestingmuren, kantelen, wachttorens en schietgaten.
En een valbrug want rondomrond de muren is natuurlijk de slotgracht met water.
Of geen water, een droge gracht? Dat moogt ge zelf kiezen.

Het bezoek, want het is een komen en gaan van bezoekers in zo’n doening,
- herauten, vazallen, wapensmeden, ketellappers, en de groenteboer-
vraagt waar de WC is. Ja daar gaan we weer, 't is weer van pi* & ka*.
Waar zijn de toiletten in zo'n middeleeuws fort?
Die zijn bij de vestingmuren, zodat alles netjes extra-muros kan.
Zo ging dat toen.

En alles was in die stijl natuurlijk. Ja hoor : 
m – EZW-11/2014, HiH-04/2017 - bijgewerkt                  

Werk volledig en tot in alle details af waar je mee bezig bent,
voor je een nieuwe uitdaging aangaat. van P₂

Bij mij zit dat omgekeerd ineen, P₂Ke.
Ik moet verschillende dingen in de maak hebben omdat de vorige moeten rijpen.
Die laat ik efkes rusten. Die kan ik nog niet afwerken. De lijm moet drogen zou ik zeggen.
Dan pas kan ik beginnen slissen en vernissen, de afwerking van de details.
Ik moet teksten 'vergeten' om ze daarna met frisse ogen en onbevangen te kunnen lezen.
Want anders blijft een tekst mijn-kind-schoon-kind en dat mag niet.

Ondertussen werk ik de oudere stukjes af, die zijn al rijp.
En ik geef nieuwe teksten een korte aanzet, die zijn dan 'in progress' om nog eens scheepstaal te gebruiken.

Voor het ogenblik staan er 24 dingen in de steigers, allemaal
in verschillende stadia van voltooiing. Dat is de map [in de maak]. 

Er is ook een map [misschien]. Daarin staan 249 dingetjes waar mogelijk iets in zit.
Die map is het inspiratiebakje en bevat dingen verzameld in de loop van de week, de maand, het jaar
of ze dateren van nog vroeger.

Want inspiratie is iets waar men actief mee bezig is, volgens mij.
Inspiratie komt zelden toevallig, en ze komt zeer zelden op bestelling.
Inspiratie komt niet langswandelen om efkes een uitgewerkte tekst te dicteren. 

't Is maar om te zeggen dat
iets van het begin tot het einde uitwerken en dan nog van afwerking voorzien ook,
dat dat hier niet zo maar gaat.

In een atelier is de evolutie te zien van het ruw materiaal via half-afgewerkt naar gepolijst eindproduct,
het is gelijk of dat atelier nu een ruimte is met cubieke meter opslagplaats
of een laptop met opslagruimte in gigabytes, of een schrijfvloer.
Schrijven is een ambacht en er lopen verschillende projecten tegelijkertijd, zoals in elk ander atelier. 
Het kan niet anders, volgens mij. 

m -maar misschien had ge het niet over schrijven? – HiH-08/2015, bijgewerkt - 

Als je begrepen wil worden zeg dan precies wat je bedoelt  van P₂

Jawel, maar soms is duidelijk en precies zijn niet voldoende.
Vooral wanneer de gesprekspartners niet in hun eigen moedertaal praten
en dan nog eens uit onderling ver verwijderde culturen komen.

De culturele achtergrond is vaak een grotere struikelblok
dan de (gebrekkige) kennis van de tussentaal, in dit geval Engels of Frans.

Wanneer men na drie keer herformuleren, in eenvoudige bewoordingen,
voor de derde keer een antwoord krijgt dat begint met
'yes, but' of 'oui mais' en 'in my country' of 'dans mon pays'
dan begint dat danig op onwil te lijken.
Wanneer dit dag in dag uit gebeurt, wanneer het een standaardreactie is,
raakt het geduld van de spreker wel eens op. En dan vallen er woorden. Soms ook sancties.
Want we zijn niet in your country of dans ton pays, we zitten in het midden van de oceaan,
met een potentieel gevaarlijke lading, op een schip dat moet gevaren worden. NU.

Hoe precies men ook is in het woordgebruik,
de communicatie kan worden gestoord door een wering in het hoofd van de toehoorder.
En dan wordt het zwaar werken natuurlijk.
Want aan onkunde kan men iets doen,
maar defensieve onwil kan de werking en de veiligheid van het schip in gevaar brengen.

Duidelijk en precies verwoorden garandeert geen begrijpen of medewerking.

m– HiH-08/2015, bijgewerkt -

de snorkel

'k Heb zitten denken over mijn goede oude tijd.
Dat waren periodes uit de kinderjaren, zeker weten.

'k Weet niet vanaf wanneer ik kon zwemmen.
We lagen elke vakantie in de Middellandse Zee te plodderen
en in mijn herinnering kwam ik er enkel uit om in het zand te spelen.
En om te eten. En om te slapen. 

'k Herinner me wel dat ik eens wat ver in het water gewandeld ben.
Dat kan de zomer van '57 geweest zijn.

Een klein golfslagje bracht me nog een paar centimeter verder : diep! 
Ineens had ik geen grond meer onder de voet.
Ik had de tegenwoordigheid van geest om mijn hoofd achteruit te houden
en te zorgen dat mijn mond boven water bleef.
Ondertussen wriemelde ik met mijn tenen op zoek naar grond.
Die kwam, ik was de juiste richting uit gewriemeld, richting strand.
Want met het hoofd in de nek ziet men enkel lucht natuurlijk. En misschien een wolkje.
'k Had evengoed de verkeerde richting kunnen uit tenen en dan zat ge dit misschien niet te lezen.

Terwijl ik naar de kant teende was er plots iemand die mijn hand nam en die vroeg "ça va?"
Ik wou weg van die doe-goeder, want ik had het gevoel dat ik niks moest vertellen aan mijn Ma,
over dat stappen in het water. 't Zou maar gedonder opleveren, te ver, te dit, te dat …
De hand liet me los en ik was weer vrij.
Iemand moet toch mijn ouders ingelicht hebben want iets later
kreeg ik een snorkel en zwemvliezen. Mogelijk was dat de dag er na al.

Het was zo'n kindersnorkel, waar én neus én mond in passen en aan de tube zat een stopper,
een kromming met daarin een pingpongballeke.
Dat ding is nu compleet achterhaald wegens onveilig, maar toen was het een oplossing :
'als ze dan toch niet te houden is, heeft ze tenminste nog wat lucht'. 
Want ik wou overal komen waar ik niet kon geraken.

Snorkelen had het voordeel dat ik niet meer krampachtig deed met nek en schouders.
Ik kon met mijn gezicht in het water liggen en toch kreeg ik lucht.
Mijn armen zorgden voor de route en de zwemvliezen gaven me vaart.
Waarschijnlijk heb ik leren zwemmen dank zij de snorkel. Schátten heb ik toen naar boven gesnorkeld.
Mooie keitjes, mooie schelpen, een dood zeepaardje, stukjes afgesleten glas en af en toe een Franse cent …
schatten ! 

m – EZW-09/2014, HiH-06/2016, bijgewerkt -