Archief

te gast bij Wim Helsen, Clement Peerens
met 'Stadskoepletten' van Wannes Van de Velde

'k had ne vetplant gesoigneerd
met geduld en concentratie
'k had ne vetplant gesoigneerd
maar toen viel 'em in de gratie
van een meisken aan de statie
mijne plant is gekreveerd
'k had ne vetplant gesoigneerd

houd uw billen nu wat stil
draait zo fel niet met uw ogen
houd uw billen nu wat stil
laat uw zuchten nu maar zwijgen
want ge kunt me toch niet krijgen
't is een ander die ik wil
houd uw billen nu wat stil

   
                       
De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Peerens in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a16 
09min58

Over Clement Peerens, alter ego van Hugo Matthysen : https://nl.wikipedia.org/wiki/Hugo_Matthysen 
Over Wannes Van de Velde : https://nl.wikipedia.org/wiki/Wannes_Van_de_Velde 
Volledige tekst in ’t Antwerps : http://www.antwerps.be/tekst/636/wannes-van-de-velde-stadscouplette 
Originele versie, met leesbare tekst : https://www.youtube.com/watch?v=h_cxsrHJWoo – 02min58

Eerste indruk : Lang Leve de Larie!
Dit gesprek is een Ode aan de Onzin, kletskoek van de bovenste plank. Za-lig.

Ergens halverwege de 90-er jaren vroeg Laura me om met Pieter naar Droomland te gaan,
of een gelijkaardige winkel, een magazijn vol speelgoed.
Hij kan toen 11 of zo geweest zijn, bijna-groot of al-groot. Zo voelde hij zich.
Hij zou daar op verkenning gaan voor zijn moeder
en dan verslag uitbrengen wat de Sint zoal kon brengen voor de drie jongsten.
En voor hemzelf.

Het verkennen kon hij alleen, maar hij had vervoer nodig en dat vervoer was ik.
'k Vroeg of hij met de auto wou gaan of met de bus. Hij koos de bus.
Zij wonen in een zeer landelijke streek. Afgelegen eigenlijk.
Vanuit een bus naar ons stadsverkeer en naar het straatgedoe kunnen kijken was voor Pieter een kleine gebeurtenis. 

In de winkel liep hij rond zoals Laura voorspeld had. Niet wild enthousiast maar wel heel gedreven.
We moesten alle rekken langs. Alle. En hij nam elke cataloog en folder mee. Elke.
Pas wanneer hij alles gezien en bekeken had konden we naar huis.
Voor zo'n jong kind vond ik dat hij tamelijk methodisch te werk ging.
Maar dat was enkel zo wanneer hij een duidelijke opdracht had, hoorde ik achteraf van Laura.
Uit zichzelf had hij een voorkeur voor de prettige chaos, vandaar regelmatig een opdracht
zoals toen het verkennen van een winkel.
Die opdrachten vervulde hij meestal plichtsbewust, een opdracht gaf hem een vorm van focus en rust. 

Na het verkennen konden we de winkel uit. Toen de bushalte in zicht kwam, zagen we de bus wegrijden.
Dat betekende een halfuur wachten. Owee, dacht ik, een halfuur niks doen kan lang zijn voor een jongetje.
En voor mij ook. Zitten wachten aan een bushalte bij een stoplicht, draaiende motoren, uitlaatgassen …

'k Stelde voor een warme choco te gaan drinken in het café. Hij had geen kou.
'k Vertelde iets om de tijd te korten, hij luisterde maar half.
Hij zat met wiebelende beentjes te kijken naar het verkeer.
Zoveel auto's zo traag zien langskomen was voor hem een verzetje.
Hij zat te genieten van wat het moment te bieden had.
Dat heb ik die dag van hem geleerd.
Zitten wachten hoeft geen loos moment te zijn.
Men kan ook rondkijken en zien wat de omgeving biedt aan droom- of denkwerk.
Misschien loopt er wel een kolonne mieren die men kan bekijken.

Daar heb ik later heel veel keren nut van gehad,
van hoe Pieter toen zat rond te kijken, content met het moment.
Vreemd genoeg vaak ook tijdens wachten op vervoer, zoals toen.
In havengebieden. Alles moet er snel gaan behalve blijkbaar personenvervoer. 

En daar waar de omgeving werkelijk níks te bieden heeft,
ben ik alleen met mijn gedachten. Die rust is dan mogelijk een luxe.

m – HiH-10/2016, bijgewerkt

hotelreservatie

Een man mailde naar een klein hotelletje :

“ … en heb ik mijn hond bij. Hij is zeer netjes en hij gedraagt zich.
Zijn bench breng ik mee, want liever dan hem te laten overnachten in de auto,
zou ik hem ’s nachts op de kamer willen houden. Is dat toegestaan ? ”

Er kwam onmiddellijk antwoord van de hoteleigenaar :

“ Geachte Heer,
ik ben in de hotellerie sinds meer dan twintig jaar en in al die tijd
heeft hier nog nooit een hond badhanddoeken gestolen of beddengoed of bestek of asbakken.
Ik heb nog nooit in het midden van de nacht
een hond aan de deur moeten zetten wegens dronkenschap of baldadig gedrag en
hier is nog nooit een hond buitengeslopen zonder te betalen.
Daarom is uw hond welkom in mijn hotel.
En als hij zich garant wil stellen voor u, bent u dat ook.”

Een geestige hotelhouder, vind ik. Was het Basil Fawlty?

m – HiH-11/2016 - Nu hoop ik maar dat de hond niet ongewoon deed die nacht - https://nl.wikipedia.org/wiki/Fawlty_Towers 

geeuwen en gapen

foto van 't Net 

Onderstaande is een filmke voor wanneer men niet kan inslapen.
Omdat geeuwen aanstekelijk werkt.
Misschien lukt inslapen daarna wél.
Bekijk het vanavond nog eens. Succes gewenst! 

klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=B907aaDw7Ec 
02min26

m  – HiH-11/2016 - bij mij werkt het, nu ga ik wat liggen

het huis van wantrouwen

Hét programma dat volgens een vakjury de meeste invloed gehad heeft op latere producties.
Binnen het huis van vertrouwen dook een programma op met een nieuwe aanpak,
het Huis van Wantrouwen. Maw : eindelijk kon het ook anders!

Het huis van wantrouwen was een populair Vlaams televisieprogramma (1991-1992),
gepresenteerd door Mark Uytterhoevenen & Wouter Vandenhaute.

Het Programma

Sportjournalist Mark Uytterhoeven kreeg samen met Wouter Vandenhaute in 1991
de kans een talkshow te presenteren op TV1 (tegenwoordig één).
'Het Huis Van Wantrouwen', zoals het programma heette,
was een woordspeling op de titel die men aan het BRTN-gebouw (nu de VRT) gaf: Het Huis Van Vertrouwen.
Vanuit een studio die was ingericht als een huiskamer interviewden Uytterhoeven en Vandenhaute gasten
en toonden sketches, gehermonteerd archiefmateriaal en grappige rubrieken.
Dit idee was geïnspireerd door het BBC-programma 'Noel's House Party' met Noël Edmonds.
Eén zo'n rubriek was 'Het Venster', waarin hun gast voor het venster van hun huis verscheen
en vragen moest beantwoorden voor hij langs de deur binnen mocht komen.
(...)
Uytterhoeven had tijdens het W.K. voetbal van 1990 al bewezen dat hij een praatprogramma met humor kon combineren.
Zijn speelse presentatiestijl en ironische commentaar bij archieffilmpjes
werden ook in'Het Huis van Wantrouwen' gretig gehanteerd.
(…)
Schrijver Herman Brusselmans werd bekender in Vlaanderen dankzij de rubriek 'Klare Taal'
waarin hij stukjes proza voorlas en de volgende catchphrases uitte:
'Doch dit geheel terzijde'en 'Ik dank u voor uw wááándacht'.

Ook bekend waren de sketches rond Remo Perrotti waarmee elke aflevering afsloot.
De filmpjes werden door Perrotti bedacht,
geregisseerd door Toon Loenders en werden geproduceerd door het nog jonge huis Kladaradatsch!
waarvan Loeders de oprichter is.
Alle filmpjes waren in fast motion gefilmd en voorzien van geluidseffectjes.
Perotti voerde meestal supersnel een activiteit uit en besloot dan: 'Sjamayee!'
(dat zoveel leek te betekenen als: 'Nou moe?' of 'Asjemenou').
Deze clips werden later ook gebruikt om het programma Sportweekend mee af te sluiten
en werden ook uitgezonden in Mexico, Colombia en Nieuw-Zeeland.

Sjamayee : http://www.standaard.be/cnt/dmf20120808_239 + filmpjes (00min25 elk)

Impact

Het programma werd een immens succes en behaalde gigantische kijkcijfers.
De invloed en de impact die de show destijds op de Vlaamse televisie had, was niet te onderschatten.
Praatprogramma's waren in Vlaanderen tot dan toe een vrij ernstige en voorzichtige aangelegenheid.
'Het Huis van Wantrouwen' had een veel speelsere, frissere en vernieuwende sfeer.
Zelfs Uytterhoeven die tijdens een interview zijn voeten op de bank legde, werd op applaus onthaald.
Uitdrukkingen als 'Yo De Mannen', 'Doch dit geheel terzijde',
'Ik dank u voor uw wááándacht' en 'Sjamayee' werden  een trend  en
de faam en populariteit van Uytterhoeven en Vandenhaute namen toe.                                

Dankzij 'Het Huis Van Wantrouwen' kreeg Uytterhoeven een status in het Vlaamse televisielandschap
en waren de verwachtingen voor elk nieuw programma dat hij maakte hooggespannen.

De show, die weliswaar op donderdagavond werd uitgezonden,
baande de weg voor latere Vlaamse kijkcijferkanonnen-talkshows op zondagavond
als 'Morgen Maandag', 'Schalkse Ruiters' en 'De XII Werken Van Vanoudenhoven'.

Het programma werd in 1991 bekroond met de HA! van Humo,
en won zowel in 1991 als in 1992 Humo's Prijs van de Kijker.
Ook won het in 1991 de Prijs van de Radio- en Televisiekritiek.
In 2011 organiseerde men in Nederland een 'Canon van de Nederlandse Televisie',
waarbij de 60 meest invloedrijke Nederlandse televisieprogramma's werden verkozen.
De Vlaamse krant De Morgen organiseerde een gelijkaardig initiatief
rond de 'Meest invloedrijke Vlaamse televisieprogramma's'
en liet diverse televisiemakers hierover stemmen.
De winnaar werd 'Het Huis van Wantrouwen'.

Matthijs van Nieuwkerk noemde Uytterhoeven en dit programma een inspiratie voor zijn eigen, latere presentatiestijl:
"Mark Uytterhoeven is ook voor mij altijd een lichtend voorbeeld geweest."

In NRC Handelsblad omschreef Kees van Kooten hem ooit als 'een soort Belgische Matthijs Van Nieuwkerk' :
“ (...) Ik herinner me de tijd dat ik kabeltelevisie kreeg, begin jaren 90.
Ineens kon ik vanuit Amsterdam naar de Vlaamse televisie kijken: een wereld ging open!
Veruit jullie beste programma vond ik toen ‘Het Huis van Wantrouwen’.
Het onderliggende format was uiterst strak - die verschillende kamers, en dan die voordeur die openging –
maar het had zo'n losheid, zo'n vanzelfsprekendheid, dat je dat format helemaal niet meer zag.
Je zag alleen Uytterhoeven, de meester in zijn universum.En natuurlijk Wouter Vandenhaute." wiki

klank aanzetten,uittreksels met de jonge Greg Lemond en daarna Sabine Appelmans:
https://www.youtube.com/watch?v=JE47fO8iDy4
08min46

m  - HiH-11/2016, herwerkt - vakjury : http://www.demorgen.be/tvmedia/de-vlaamse-tv-canon-de-keuze-van-de-experts-b9042cc8/ ,  https://nl.wikipedia.org/wiki/Het_huis_van_wantrouwen

ooit heb ik dat gekund

Ooit was er een tijd dat ik in slaap viel als een jonge hond,
ik ging liggen en ik sliep. Gelijk waar.
In een kruiwagen heb ik nooit geprobeerd, dat leek me te benepen.
En een badkuip leek me te smal en te mal. Maar verder?  Ik kon overal slapen. 
Op zand en grind tijdens de vakanties.
Op beton ooit.
Kon dat niet? Het moést kunnen, vond ik voor mezelf.
Gewoon op de buik slapen, ik zag mijn ribbenkast als ingebouwde lattenbodem.
Wat ze toen blijkbaar nog was. 

Op zand slapen was doenbaar maar slapen op een keienstrand,
daar heb ik me nooit aan gewaagd. Er zijn grenzen. 
Grind … wel , ik was blij dat ik in een slaapzak lag maar het was niet echt moeilijk. 
Beton? Geen probleem, gewoon op de buik slapen. 
Als ik het zo opsom, dan geloof ik het bijna zelf niet.
Heb ik dat allemaal ooit gekund ?

m – HiH-11/2016, herzien en ook -&#àà §!!µoe!!- getest & geradbraakt

Gisteren dacht ik ineens aan overslapen.
Wanneer men zich overslaapt voor een belangrijke afspraak,
iets dat zomaar niet kan verzet worden met een telefoontje, dat is ware ellende.

Men schiet wakker met "O nee, o néé!". Dat is de eerste fase, de paniekfase.
Direct daarop volgt het besef dat haast en spoed niks meer kunnen oplossen,
men is te laat. Onherroepelijk te laat. Dan volgt de stille wanhoop, 'wat nu?'.
Men is overgeleverd aan de genade van de andere.
Men kan hopen op begrip, misschien op mededogen. Meer niet.
En eventjes is het leven een ellende. (qed)

-----

Als puber vond ik overslapen een geldig excuus. Méér dan een excuus : het was een aanvaardbare verklaring waarom men te laat was.
Degenen die daar anders over dachten vond ik wereldvreemd, om een beleefd woord te gebruiken.

Op school liepen 1000 meisjes rond die het overslapen van nabij kenden en
de twee dozijn nonnen en leerkrachten zouden ons dan eens vertellen dat het niet kon?
Het kon wél. Het gebeurde elke dag wel ergens.

Jaren later las ik een uitleg die ik als puber had willen kennen :
een puberlijf is volop bezig met groeien en verpoppen. Groeien en verpoppen vreten energie,
dat energieverbruik veroorzaakt vermoeienis, die vermoeienis moet er uit geslapen worden.
Daarom beschermt een puber zijn/haar slaap soms zo sterk, en is 'met geen stokken uit bed te krijgen'.
Dat is puur fysiologisch. Had ik dat toen maar geweten.

Vroeger gaan slapen? Daarmee is vroeger inslapen niet gegarandeerd.
Inslapen heeft iets met de melatonine-afscheiding te maken, het slaaphormoon.
In een puberlijf staat de aanmaak van melatonine niet meer op het vrij stabiel kinderritme
maar ook nog niet op een volgroeid en volwassen ritme. Vandaar dat laat inslapen.
Had ik dat toen maar geweten!

Wanneer 's ochtends de schoolpoort al dicht was moest men aanbellen
en daarna binnen aan het loket van de zuster portierster een verklaring geven.
't Is door de fysiologie - zou ik dan gezegd hebben.
Bij zulke geleerde woorden zou de zuster portierster van dienst verder geen vragen stellen,
mogelijk ging het over een nieuw soort retraîte want
de progressieve aanpak was toen danig in de mode, ook die van de religie.
En ik zie haar al het briefje invullen : Fisiolegie.
Dat briefje geeft men dan af aan de leerkracht,
die noteert iets en zo belandt Fisiolegie uiteindelijk op het secretariaat.
Had ik toen maar iets gekend van de fysiologika …

m  – HiH-11/2016 - http://www.anababa.nl/ontwikkeling/puber/pubergedrag/slapen

te gast bij Wim Helsen, Wim Lybaert
met ‘De man die alles at’ van Jeffrey Steingarten

Ik stond driftig te schrijven terwijl Marcella en Victor de naam riepen van elke vis die ze zagen,
alles bij elkaar een stuk of vijftig: iriserende sardines en ansjovissen van blinkend zilver en turquoise,
vliegende vissen met puntige bekken en zeeslakken die nergens heen kropen in hun glanzende gevlekte huisjes,
kleine grijze garnaaltjes die sprongen als krekels en enorme blauwe garnalen die te deftig waren om te bewegen,
mosselen met een Navajodessin op de schelp en kammosselen zo klein als aspirientjes,
tere platvissen om te grilleren of te bakken en gestreepte vissen vol graten voor soep of risotto,
ruitvormige tarbot en breed uitwaaierende roggen, met inkt besmeurde inktvis, pijlinktvis en octopus.
We keken hoe een vishandelaar een berg sardines met zijn handen van graten en ingewanden ontdeed
terwijl een collega een zeeduivel slachtte om de staart te verkopen als coda di rospo,
de wangen voor een pastasaus, en de groteske kop om soep van te trekken.
 

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Lybaert in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a15 
11min41

Over Wim Lybaert : https://nl.wikipedia.org/wiki/Wim_Lybaert 
Over Jeffrey Steingarten : https://en.wikipedia.org/wiki/Jeffrey_Steingarten+ google!

"Winter staat gelijk aan dood" zei de leraar.

Dat die leraar niet alles weet, dat is dan nog beleefd uitgedrukt hé.
Die leraar zat gewoon naast de kwestie en zou weer naar school moeten want
een winterslaap heeft niks te maken met de dood.
In de Romantiek heeft de literatuur dat er zeer onjuist van gemaakt, winter = dood,
maar de Romantiek en beeldspraak zijn leerstof voor het middelbaar.
In de lagere school zou de leraar het mogen hebben over winterslaap, wat veel juister is.
En jonge kinderen denken concreet. Men maakt kinderen zo geen flauwekul wijs.
En zeker niet over dood en zo, want tot nader order is die definitief.
Ik kan daar zo gruwelijk boos over worden, dat ik die leraar
zijn strotje had willen vasthouden tot er iets zinnigs uit kwam.
Gelukkig voor die man zijn het mijn zaken niet of hij door de inspectie komt.

'k Vind het magnifiek dat een van zijn leerlingen uit zichzelf de link legde
tussen de rust en de groei in de natuur en de groei van zijn haar:
'ik kan het groeien niet tegenhouden'
Met dat zinnetje schiet mijn verbeelding in gang en ik zie een scenario
dat waarschijnlijk niks meer met de jongen in kwestie te maken heeft.

ik kan het groeien niet tegenhouden

Er was een jongetje van negen dat een hekel gekregen had aan de kapper.
De schaar was een akelig ding met twee messen die knabbelende geluiden maakten, soms vlak naast zijn oor.
Een tondeuse heeft nijdige tandjes die heel snel heen en weer gaan
en daardoor was het gedoe in zijn nekje een verschrikking. 
Kortom, een bezoek aan de kapper was voor dat jongetje een beproeving geworden. 
En een salon stonk naar productjes. De kapper zelf ook. 

Op een dag was het weer zover, na school volgde het maandelijks bezoek aan de kapper.

- Mama?
- Ja jongen?
- Kan ik mijn haar tegenhouden?
- Tegenhouden?
- Tegenhouden met groeien …
- Nee jongen, haar groeit altíjd hé.
- Ook als ik slaap?
- Vooral wanneer ge slaapt.

Het jongetje zweeg gelaten. Er was niks aan te doen. Als haar zelfs groeit wanneer ge slaapt …

Het bleef een tijd stil.
De mama keek in de achteruitkijkspiegel en zag haar Hartje daar zo berustend zitten.
Plots vastbesloten maakte ze rechtsomkeer en vanaf toen
gingen ze nog om de tien weken naar de kapper. Eerder niet. 

m - HiH-11/2015, naar een gegeven van xyz, volledig herwerkt, - bravo die mama !

Of we aan boord dan papieren zakjes hadden, vroeg hij.
Papieren zakjes? 
Papieren zakjes zijn voor ferries en cruisers, passagiersschepen.
De vrachtvaart heeft geen papieren zakjes aan boord.

Anciens kunnen ertegen.
Enkel kadetten en aspiranten worden soms werkelijk zeeziek.
Dan bloedt mijn hart,
ik ben er ook door gemoeten.

Iemand die zo aan het lijden is gelooft niet dat zeeziekte ooit zal wegblijven.
Terwijl het echt wél betert. En daarna definitief wegblijft.
Gewoon zichzelf de tijd geven, het binnenoor de tijd geven zich aan te passen.

Mijn schrik is maar dat bekwame jonge mensen zouden afhaken
vanwege (een beetje) beginnersmisselijkheid.
Want dat is al gebeurd.
Jong volk dat we niet meer terug zien, mensen die opgegeven hebben, soms in Biskaje al.

Een schip vól jonge mensen, vol beginners (leger) zou ik niet willen meemaken.
Iedereen misselijk? Wie schiet er dan over om het op te kuisen?
Die vier anciens? Captain, Chief Engineer, Chief Mate en 2nd Engineer?
Dat zal nogal ! Mon oeil !

Wat wel gebeurt bij zeer zwaar weer is dat de anciens nausea krijgen, schele hoofdpijn.
Mensen met nausea gedragen zich ofwel zeer zwijgzaam, of wel kortaf, misschien kribbig.
Nuja, bij zwaar weer is niemand het zonnetje aan boord hoor.
Tenzij diegenen die vinden dat het de moment is om de cursus
Human Resources Management in de praktijk te brengen
en dat dan doen ook, met een krampachtig, verbeten, geforceerd, een onwaarachtig positivo-gedoe.
Die mensen werken dan enorm op de zenuwen van degenen die proberen IN STILTE te lijden.

Men slaapt slecht en veel te weinig.
Overdag raakt men vermoeid alleen al door zich te verplaatsten en zich vast te houden of te grijpen aan de relingen
in de alleyways (de gangen) en in de staircase (de gesloten trapruimte)
Vanaf 10° uitwijking wordt immers de lift buiten gebruik gesteld.

26° uitwijking hebben we ook al meegemaakt, maar daar zijn we dan uit weg gevaren, uit die stormzone.
Niet voor het goed van de bemanning hoor, voor het goed van de lading en de aandeelhouders.

Trappen op of af, zijn beklimmingen en afdalingen waarvan men 's avonds pijne dijen en pijne billen heeft.
Nog nooit zoveel spieren en spiertjes gevoeld als in de dagen met zwaar weer.
En toch werd er ook op die dagen werk gepresteerd.

Canada-Europa in de winter, in winterweer, met een containerschip, hoog op het water.
Rollen en stampen gedurende heel de overtocht. Mét de 6+hrs timeshift op 8 dagen tijd, dat betekent zes uren minder slapen.
Er werd in die acht dagen niet gejammerd over de pijntjes van timeshift
zoals walmensen doen over één zomeruurtje of winteruurtje om de zes maanden.
Ochot-ochére. Zich aanpassen aan tijdszones is in vrachtvaart gewone kost.

Uiteraard zijn zwaar weer en zware omstandigheden voor niks goed.
Tenzij om de mensen te leren kennen. 
Welke kalibers de collega's zijn ?
Het stormweer zal dat uitwijzen.

m  - EZW-03/2010 ~ HiH 11/2014, 07/2016, bijgewerkt