Archief

Gisterenvoormiddag zaten LM en ik hier in het bureautje te palaveren en
in de verte, in de straat die we vroeger niet konden zien omdat er ooit bomen stonden,
zag ik de Sint lopen. Met achter hem Zwarte Piet. Nog een echte ZwP.

- Kijk! de Sint! riep ik.
Toen LM zich omdraaide om uit het raam te kijken
waren de heilige man en zijn assistent uit het zicht verdwenen.
LM vindt het kind in mij nog af en toe charmant, maar niet zomaar tijdens
zijn monoloog over zijn treurnis omdat in de Formule 1 zijn favoriet gestopt is als piloot.

- En toch liepen ze daar! Kijk! Nu weer!

De Sint was blijkbaar iets in de auto vergeten en samen met Piet stonden ze daar iets aan te doen.

- Blijf kijken! dwong ik LM.

Want een favoriet in de autokoers of niet, dit hier ging over
de goedheilige man Nicolaas. En die is van een gans Andere Orde.

ZwP nam uit de auto wat nog nodig was en de Sint volgde hem weer naar het adres van zojuist.
Toen ik hem van hier uit tussen twee geparkeerde wagens zag langslopen
zag ik weer die flits van wit-en-rood in het lang. Dat liegt toch niet? En dan die mijter.
Eerlijk gezegd, 'k denk dat LM een beetje sjaloes is dat ik als eerste de Sint gezien heb en niet hij.

m – HiH-12/2016, herzien – nog zes keer slapen

iemand heeft nog géén Canvas-profiel aangemaakt?
Wat een ellende! Toen ik het las verslikte ik mij van puur ongeloof.

Sinds januari vorig jaar vraagt de VRT om een profiel aanmaken.
Waarschijnlijk moeten onze profielen dienen voor hun statistieken, 't is dus een formaliteit,
ze vragen geen familiegeheimen of pincodes. Enkel het geboortejaar en de postcode, de gebruikelijke rimram dus.
Waarschijnlijk heeft het iets te maken met de regio en de leeftijdsgroepen van de kijkers.
Dat willen ze in kaart brengen. Meer is het niet.

Bij een eerste bezoek meldt men zich als "nieuwe gebruiker".
Vanaf dan, en alle volgende keren, volstaat het de link naar het Winteruur-gesprek aan te klikken.
Heel die procedure ben ik toen vlot doorgekomen en ik heb ze nog eens getest op LM.
Zoals ik heeft LM dat inschrijven toen overleefd en zonder letsels doorlopen.

Vervolgens stuurt de VRT u een mail met daarin een linkje om uw profiel te activeren.
Linkje aanklikken. Klaar, uw profiel is actief.
Vanaf nu werkt op het blog de link naar het Winteruur-gesprek vanzelf, gewoon aanklikken.
Probeer maar : https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a17/ ~ 09min50
Voor ondertiteling rechts onderaan het schermpje de =-knop aanklikken.

Buiten Winteruur op Canvas biedt uw nieuw verworven profiel toegang tot veel andere
VRT-programma’s, namelijk de programma's die ge niet kunnen kijken hebt omdat bvb
een huisgenoot de afstandsbediening gegijzeld hield & houdt. Waaruit volgt :
laat-u-niet-beknotten, maak dat profiel aan.

Ivm Wim Helsen : hij haalt graag clownerijen uit, maar als interviewer is hij integer.

Die man heeft een enerzijds en een anderzijds of meer zijden, hij is veelzijdig.
Dit is het vierde seizoen dat ik bekijk en documenteer en Helsen manipuleert de studiogast niet.
Laat u aub niets wijsmaken. En of hij 'theatraal' is?
We zijn al een tijdje meerderjarig hé? Wel, als meerderjarig zelfstandig denkend persoon
kijkt & oordeelt men zélf. En nu kan dat, dank zij uw profieltje én het kan op een tijdstip dat het u schikt.
Het VRT-profiel en de computer ontvoogden ons van de afstandsbediening.

Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat ik bovenstaande lijnen zou schrijven.

de rest van mijn pleidooi

Soms denk ik dat Helsen ergens een schuifschakelaar heeft zitten
waarmee hij naar zijn zevenjarige ik glijdt en dan moeiteloos weer terug komt.
Een beetje kinderlijk, een beetje 'onnozel'. Misschien is het een pose,
maar dan is ze heel goed gebracht want hij komt me als oprecht over.
Candeur, is het woord dat me te binnen schiet wanneer ik hem onwennig zie worden.

Winteruur vind ik een heel geschikt programma.
Over woorden en tekst in kleine hapjes om te proeven van een stroming of een oeuvre.
Helemaal mijn meug, die kleine hapjes.
Het oeuvre van een kunstschilder bekijkt men ook per werk, per stuk. Eén hapje per keer.

randinformatie

Wanneer ik met de teksten van de studiogasten bezig ben, raak ikzelf de tover kwijt.
Een paar keren de gebrachte tekst herlezen, het origineel ergens zien te vinden,
want de versie die Canvas geeft is soms niet volledig,
randinformatie erbij halen, opzoeken of die klopt (de jaartallen & de namen soms!),
kopiëren, plakken, de opmaak op 't blog in het oog houden, het geheel nakijken …
Het filmpje een tweede keer bekijken (een verplichte dubbel, voor mezelf).
Hopen dat ergens een kernzin uitspringt als Canvas die niet geeft in de inleiding.
Eventueel een derde keer kijken.
Gaandeweg wordt de aflevering triviaal. Het wordt banaal materiaal, zo ’s morgens vroeg in wintertijd.
Het gedoe wordt puur redactioneel werk, maken dat ik het verzonden krijg en klaar.
Als ik nu eens enkel de Canvas-link inzond, zou dat niet gemakkelijker zijn?

En dan plots zie ik het weer: ik serveer graag te lezen.
Dat beetje afwerking moet erbij : een blaadje illustratie, een paar snippers informatie, een schijfje documentatie.
Leeshapjes! Natuurlijk! Natúúrlijk is al dat nachtelijk gedoe geen verloren moeite.

maar nog altijd geen profiel aangemaakt?

De 75 afleveringen van vorig winterseizoen zijn dus ergens wél verloren moeite geweest omdat …
omdat de huisgenoot wegzapt bij het gezicht van Wim Helsen en bij voorbaat voorbijgaat aan
het stuk tekst, aan de mogelijke inhoud van het programma.

En zo ook voor de 18 afleveringen van dit seizoen?
Als meerderjarig en zelfstandig denkend persoon kijkt & oordeelt men zélf.
Waarom u laten beknotten? Kom, maak nu dat profiel maar aan.

tota tua,
m

een spiegel tegen het alleen zijn
         
                         -van zijn blog geplukt-

            een spiegel in de kamer
            waar iedereen in kijkt
            je ziet je evenbeeld
            je voelt je dan eenzamer
            het is of het dan lijkt
            dat je je niet verveelt

                                             big ietie 
                                     16/11/2016

Wow! Dat is een heel rake schets. Mijn hoed af.

" je ziet je evenbeeld   je voelt je dan eenzamer
het is of het dan lijkt   dat je je niet verveelt "

Dat deed me denken aan De Spiegel (1989) van Carmiggelt.
Dat stukje gaat ongeveer over hetzelfde – een spiegel tegen de eenzaamheid,
of tegen het alleen zijn,
een spiegel om daarin een beetje beweging te zien, al is het de eigen beweging.
Op het Net vind ik de tekst niet terug.
Gelukkig werd deze monoloog verfilmd.
Martine Bijl brengt een verhaal van een tippelaarster, over haar onvermogen om alleen te zijn.
Daardoor papt ze aan met de meest foute mannen, oa met een psychopaat.

Ze vertelt over de 51 dagen die ze moest uitzitten in de gevangenis wegens tippelen.
Ze had de proces-verbalen weggemoffeld.
In de cel had ze een kleine spiegel op haar tafeltje gezet.
Tijdens het eten zag ze in dat spiegeltje haar handen bewegen.
Zo had ze even de illusie dat er iemand mee aan tafel zat.
"het is of dat het lijkt dat je je niet verveelt" deed me daaraan denken.
Het spiegeltje werd haar afgenomen.

Wat het filmpje volgens mij zo pakkend maakt is dat het personage niet klaagt of jammert.
Met rustige stem doet ze relaas, vertelt ze wat er gebeurd is.

De kronkelpaden van een leven, minimalistisch beschreven door Carmiggelt en
zonder smuk vertolkt door Martine Bijl, een meesterlijke combinatie.

                                         

klank voldoende luid zetten voor De Spiegel, met een inleidinkje van Carmiggelt zelf:
https://www.youtube.com/watch?v=5AFaHci28ec 
06min33

Ja, strikt genomen is het geen monoloog, de tegenspeelster van Bijl is Henny Orri, ooit wereldberoemd in Nederland.

m– HiH-11/2016, bijgewerkt – van https://blog.seniorennet.be/tjenneke/archief.php?startdatum=1477954800&stopdatum=1480546800

Werk af waar je mee bezig bent, voor je aan iets nieuws begint,
want je zet best maar één stap per keer. van P²

Bij mij lukt dat niet. Langs geen kanten. Toch niet als het over schrijven gaat.

Er komt een idee binnenwaaien, ik geef het een werktitel + een zoekterm voor het archiefje,
ik zet een paar lijnen als staketsel en ik sla het ding op in de map 'in de maak'.
Daar blijft het idee liggen rijpen tot ik er verder kan of wil aan werken.
Of tot wanneer ik het nodig heb.

Teksten één voor één afwerken, volledig uitschrijven, het zou me gewoon niet lukken.
Langs geen kanten. Zonder mijn map 'in de maak' kan ik niet.
Daarin zitten teksten in verschillende stadia van voltooiing,
zoals werkstukken in een atelier liggen of hangen.

        Bij sommige stukken moet de lijm drogen, bij andere moet de vernis uitharden.
        Ondertussen doet men verder met iets anders,
        ofwel met een definitieve afwerking, ofwel zet men iets nieuws op poten.

Zo gaat dat hier met teksten ook. Eén stap tegelijk, ja, maar de richtingen kies ik niet zelf.
Die worden bepaald door de teksten zelf,
door de opgaven die komen aanwaaien, én door de correspondentie.
Soms gaat correspondentie plots voor en moet al het andere wijken en wachten.
Teksten, mails, het heeft allemaal zijn tijd nodig.

Gelukkig is er LM.
Hij doet graag de boodschappen en hij kookt graag.
En wie ben ik om hem dat genoegen te ontzeggen ...

m – HiH-11/2016, bijgewerkt

Het zal in 1999 geweest zijn. Nicky & ik hadden elke dag van 18h tot 19h service in de bar.
Happy hour. Dat bestond toen nog. Onder het toeziend oog van de capt hemzelve, natuurlijk.

Het was het uur van de straffe verhalen. Over andere schepen. Nooit over het eigen schip.
Verhalen zijn lijk fruit. Verhalen moeten eerst omvang en kleur krijgen eer ze
plukrijp zijn en dan pas kunnen ze geserveerd worden.
De sterke verhalen over andere schepen hadden dat proces al doorgemaakt.
Er werd al eens gelachen tussen 18h en 19h.
Soms gingen de verhalen over situaties. Soms gingen de verhalen over notoire figuren,
mensen die met de jaren levende legendes geworden waren, door hun aard en hun karakter.

Op een keer ging het over Chef LdG.
Hij is West-Vlaming en de West-Vlamingen
hebben binnen de koopvaardij dezelfde reputatie als de Ardennezen :
harde werkers maar eigenzinnig. Zeer eigenzinnig.
LM en ik hebben een keer of drie gevaren met Chef LdG en terwijl iedereen, zelfs capt DM,
op zijn hoede was voor die man, slibberde ik overal door, ik deed alsof ik zijn humeurschokken niet merkte.
'k Zorgde er wel voor dat LM zijn typwerk ruim intijds en correct werd afgeleverd.
En met ruim intijds bedoel ik 12 hrs op voorhand.
Harde werkers gelijk LdG appreciëren dat soort dingen.

-----
Eigenaardig hoe ik, ook in de pre-LM periode in de smaak viel bij grote, struise, buikige gradés.
Mogelijk omdat ik er zo belachelijk onschadelijk uitzie. 'Elk nadeel hep se voordeel'.
Waarschijnlijk kon ik hen amuseren omdat ik niet tot hun departement hoorde.
Met die kleine kakkerlak van de pantry kon men al eens babbelen en lachen.
Iemand van hun eigen departement had zich zoveel gegoochel niet moeten veroorloven.
In een vorig leven ben ik mogelijk nar geweest.
-----

Later, toen ik LM vergezelde en geen bemanningslid meer mocht zijn,
enkel scheepsgezel, werd ik een titske voorzichtiger met dat soort evenwichtsoefeningetjes.
Bon.
Chef Laurent, de baas van LM, was dus ook zo'n zwaargewicht dat me wel goed kon verdragen.
Plezierige momenten mee meegemaakt. Hij lachte nooit voluit. Hij keek weg en trok eens met de mondhoeken.
'Klein spook', dacht hij dan, of zoiets. Het was zo ongeveer de nonkel-nichtje relatie.

En op die avond, aan de bar op dat ander schip, ging het gesprek over hem.
Het ene verhaal bracht het andere mee.
Chef Laurent was al van veterane leeftijd, dus ieder van de aanwezigen
had wel eens met hem gevaren of had verhalen over hem gehoord.
Iemand wist te vertellen dat hij ongeveer met pensioen ging.

Na het zoveelste lachsalvo gaf de captain teken dat het tijd werd om aan tafel te gaan.
Tijdens het afruimen zei ik met een zucht vol nostalgie :
"Ach ja … Tonton Laurent …"
Er viel een loden stilte en de gezichten bevroren waar ik bij stond.
"Is LdG uw nónkel?"
Ik keek op en zag wat mijn zucht had aangericht.
Ontsteltenis : als zij het nichtje is van LdG dan gaat ze hem dit alles vertellen !
"Eh, nee, ik ben geen nichtje, ik noem hem nu maar efkes zo omdat hij en ik eigenlijk …"

Maar niemand geloofde me nog. Ze vonden me het eerste half uur aan tafel zelfs
een beetje een onderkruipster, omdat ik verzwegen had dat LdG mijn nonkel was.
Maar LdG wás helemaal niet mijn nonkel. Niks geen familiebanden.
Ik had het woord tonton (ome, nonkel) enkel gebruikt om aan te geven
dat die bullebak mij soms kon verdragen. Dat was alles.
Een toffe kaptein wordt soms papasan genoemd,
awel, een toffe chef noem ik tonton … meer is dat niet.

Pas bij het dessert was het min of meer uitgeklaard.
Al bleven de meningen verdeeld of chef LdG wel 'nen toffe' kon genoemd worden.
Tja.
Het leven aan boord heeft zo zijn momentjes.

m - HiH-06/2015, bijgewerkt

te gast bij Wim Helsen, Stefan Brijs met
De tuinman en de Koningin - Ramón J. Sender

In de winter van 1936 was ik met mijn broer Manuel op everzwijnenjacht in Aragón.
We waren te paard en spraken over de politiek.
'Als de fascisten in opstand komen en winnen,' zei hij, 'schieten ze van ons beiden mij het eerst dood.'
Hij zei het glimlachend, zoals men al te ernstige dingen wel meer zegt. Kort daarop
brak de burgeroorlog uit en de fascisten behaalden de overwinning in de provinciehoofdstad waar hij burgemeester was.
Er kwamen twee politieagenten bij hem thuis. Ze zeiden: 'We hebben opdracht u te arresteren.
U moet weggaan, we zullen zeggen dat we u niet gevonden hebben.'
Mijn broer Manuel antwoordde: 'Ik heb geen reden om te vluchten. Ik ga niet. Jullie kunnen me arresteren als jullie willen.'
Zijn auto stond met benzine gevuld in de garage en vijftig mijl verder lag de Franse grens. […]
Mijn broer vond het edeler te blijven en het gevaar onder de ogen te zien met zijn rustige glimlach van 'honnête homme'.
Een week later werd hij zonder vorm van proces doodgeschoten.

 

De knop voor de ondertiteling staat onderaan rechts, de =-knop.
Brijs in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a18/ 
10min20

Over Stefan Brijs : http://www.stefanbrijs.be/biografie/ , https://nl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Brijs 
Over Ramón José Sender Garcés : https://en.wikipedia.org/wiki/Ram%C3%B3n_J._Sender, weinig te vinden op google

In 1997 besloot LM dat er een woonst gekocht moest worden. Liefst terstond,
want er was iets gunstig met de rentevoeten. En toen vouwde hij de krant dicht. 
Die rentevoeten nam ik zeer serieus en dezelfde namiddag nog startten we onze zoektocht.

Eerst hadden we weer een kompas nodig, want huizen zoeken doet men met een kompas
omdat mijn grootvader (langs moederskant) ooit gezegd heeft tegen mijn ma
dat ze op zoek naar bouwgrond een kompas moest meenemen.
Om te weten waar de woonkamer kwam te liggen. Aan de zuidkant.
En om te weten waar de zuidkant ligt, heeft men een kompas nodig.
Hoogstens zuidwest, maar dat was al een toegeving.

Nu kijkt men op Google Earth hoe een gebouw of terrein georiënteerd ligt,
maar toen was het nog met een kompas te doen.

Het vorig kompas had ik uitgeleend aan Tina en zij wist het niet zo direct te vinden.
Mogelijk lag het bij haar dochter, zei ze. In Frankrijk!
Jamaar, ze had nooit gedacht dat wij dat kompas nog eens zouden nodig hebben
en vermits ginder in het zuiden al eens een bergwandeling gemaakt werd …
het ene flauw excuus na het andere. Kortom,
ze had het kompas niet meer en ze kon er niet snel aan geraken ookni. 

Nieuw kompas gaan kopen dan maar,
want ik wou het geen tweede keer meemaken dat iemand ons probeerde wijs te maken
dat de namiddagzon binnen scheen in een woonkamer die pal oost lag,
zoals vijf jaar eerder toen we op zoek waren naar een huurappartement.

LM was toen geneigd het vrouwke nog te geloven ook,
om redenen die niks met zuid of zuidwest te maken hadden.
Ze zag er 'vriendelijk' uit, vond hij, dus geloofwaardig.
Al goed dat ik toen mijn kompas op de vensterbank kon leggen : oost.
Er kwam enkel 's ochtends zonlicht binnen.
Ze zag er 'leugenachtig' uit, vond mijn windvaantje, niet zo vriendelijk meer dat medammeke.

Vandaar, eer we op zoek gingen naar een koopappartement, moesten we een kompas kopen.
Maar dit keer geen duur stuk meer. Een gewoon kompasje weet ook het noorden liggen. 
Op de Statielei in Mortsel zouden we dat wel vinden, desnoods bij 't Bazarke dacht ik.
Toen was die winkel nog een gezellig gedoe, niet zo'n gestroomlijnd geval.

We hadden tamelijk wat boodschappen te doen en we splitsten op.
LM de ene kant van de lei, ik de andere en toen ik bij de bakker buiten kwam,
bedacht ik dat ik al eens in die speelgoedwinkel kon gaan vragen naar een kompas.

Nee, dat hadden ze niet, maar kompassen waren besteld, want er was de laatste tijd weer vraag naar.
Goed, dat wist ik dan alvast. Het was april, de jeugdbewegingen waren hun zomerkampen aan het plannen
en vandaar die vraag naar kompassen natuurlijk. Meende ik te begrijpen in al mijn onnozelheid. 

Want wat bleek achteraf, LM was een kwartier eerder in diezelfde winkel ook al gaan vragen naar een kompas.
Dat bedoelde die man met 'de laatste tijd', twee vragen binnen de vijftien minuten.
Geen van ons twee had bij de ijverige man een kompas gereserveerd
want later was niet goed genoeg, we wilden het nú, vandaag, heute.
LM en ik  zijn langs de meneer zijn uitstalramen geslopen, de Statielei uit, op weg naar elders
want wij wouwen & zouwen dezelfde dag nog een kompas
om onze zoektocht naar een koopappartement te kunnen beginnen. 

Waar we die dag het kleinood gevonden hebben weet ik niet meer,
maar een tien dagen later hadden we wel dit appartement beet
dat op alle punten, min één, voldeed aan onze wenslijst.
De oriëntatie van het gebouw was helemaal wat we wilden : de woonkamer pal zuid gelegen.
Het enige probleem was dat het gebouw er nog niet stond. Maar dat bleek een détail.
De papieren werden getekend en we konden met een gerust hart vertrekken voor het volgend contract op zee.
Het kompas werd opgeborgen, want aan boord gebruikt men voor de navigatie groter en beter.

m – HiH-11/2016, herzien

Gisterenavond kreeg ik een magnifiek filmpje in de mailbus, muziek met beeld.
Maar de animatie is géén tekenfilmpje. Eerst een woordje uitleg over die beeldvorming. 

        Line Rider (wikipedia)

        Line Rider is een Flash-computerspel.
        Het was oorspronkelijk gemaakt voor examendoeleinden door Boštjan Čadez,
        een student in Slovenië. Het werd een internetfenomeen in oktober 2006.

        De basis is : men tekent een of meerdere lijnen met de muis
        waar dan een klein poppetje op een slee op kan rijden.
        Maar het poppetje kan wel snel van z'n sleetje afvallen !

                                         

        De maker heeft gezegd dat hij het spel meer een speeltje dan een spel vindt, 
        omdat er namelijk geen duidelijk doel is.

        Ook al lijkt het spel zo simpel, toch zijn er erg veel ingewikkelde parcours ontworpen 
        waar loopings en andere stunts bij zitten.
        Veel mensen hebben er een filmpje van gemaakt en het op YouTube gezet, onder andere.

Onderstaand kunststuk is dus gemaakt met als gereedschap het Line Rider-spel,
met alle beperkingen van dat spel, door iemand die zich DoodleChaos noemt.
Het werk nam meer dan drie maanden in beslag.
Het filmpje werd 23/10/2018 op You Tube gezet en telt nu al meer dan 1,6 mio bezoeken.

klank aanzetten:
https://www.youtube.com/watch?v=vcBn04IyELc
04min25 – let op het noodlottig parcours
 
        "I spent over 3 months synchronizing a line rider track to Beethoven's 5th drawing everything by hand.
        There is no animation happening here.
        Any time a character leaves the screen they are being directed by unseen lines to the next location.
        This is not the full length of the piece. 
        I spliced together parts to make it possible for me to finish the project in a practical amount of time. 
        I don't think my sanity could handle 3 more months of this melody. 
        Thanks again to Conundrumer for technical support for supporting multiple riders."

Drie maanden werk om (binnen de regels van Line Rider) een parcours te ontwerpen van vier minuten,
om vier minuten muziek in beeld te brengen.
Het volledig Allegro con brio duurt ongeveer 08 minuten, dat is 2 x langer dan het filmpje.

Wie zelf eens wil proberen een parcours te tekenen om een poppetje te laten sleerijden zonder dat het
onbedoeld de afgrond intuimelt : https://www.linerider.com/ . Succes gewenst.
Niet zo simpel hé. Daarom noem ik het ontwerp van Mr of Mevr DoodleChaos geniaal.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Line_Rider , https://nl.wikipedia.org/wiki/Symfonie_nr._5_(Beethoven) - en met alle dank aan CC 

te gast bij Wim Helsen, Tiny Bertels  met Envoi van Mohamed El Bachiri

            Als ik niet had meegemaakt wat ik heb
        meegemaakt
        Als niemand me ooit het woord had gegeven
        Als niemand me ooit de kans had gegeven om te
        spreken.
        Had je nooit gehoord wat ik te zeggen heb.

        Ik, metrobestuurder,
        Was een moslim zoals zovelen,
        Die je niet hoort,
        Die je niet ziet
        Maar die o zo talrijk zijn. 

uit : Een Jihad van Liefde, David Van Reybrouck

De knop voor de ondertiteling staat rechts onderaan, de =-knop.
Bertels in gesprek met Helsen,
https://www.vrt.be/vrtnu/a-z/winteruur/4/winteruur-s4a17/ 
09min50

Over Tiny Bertels : https://nl.wikipedia.org/wiki/Tiny_Bertels , http://www.onderox.be/nieuws/394/tiny-bertels-geniet-van-het-leven 
Over Mohamed El Bachiri :https://www.youtube.com/watch?v=OW28KPPOiok– 10min18 , https://nl.wikipedia.org/wiki/Mohamed_El_Bachiri 
Over David Van Reybrouck : https://nl.wikipedia.org/wiki/David_Van_Reybrouck  

PS ~ do-29/11 :  bij het zien van de ontroering van Tiny Bertels bij Wim Helsen kreeg ik plots het onbehaaglijk gevoel
'dit is acteerwerk', dit is propaganda voor een of andere zaak. Dit gesprek moet de boekskes halen …
Mijn zussen en ik zijn grootgebracht door twee acteurs en geloof me,
ook al zijn ze met iets anders bezig, den theater is nooit ver weg.
Bekijk het gesprek nog eens en laat weten of ik overdrijf.
   

Soms zijn de simpelste momenten in het leven, de meest waardevolle. van P²

We hebben een musculus pyramidalis.
Dat is Latijn en ongeveer alles in ons lijf is Latijn, dus dit kan er nog maar bij.   
Musculus betekent kleine spier en pyramidalis betekent pyramide-vormig.
Het valt me enorm mee dat Latijn is geen Chinees is.

Die kleine spier is belangrijk voor de (gecontroleerde) ademhaling,
maar ze zit niet in de buurt van de longen, ze zit lager. Veel lager. 
Ze zit vooraan op het bekken, hier :

                                                     

Als men kucht of hoest, spant dat spiertje zich op. Probeer eens.
Vingers boven het bekkenbeen leggen, niet óp maar er boven,
het helpt als men de buik in trekt, en
een paar keer kuchen ...
Het was efkes zoeken, maar ik heb een pyramidalis.
Gij toch ook?

Dat spiertje hebben we nodig om de uitleg van Warre Borgmans te volgen.
Hij heeft het over ADEM. Die tekst sloot mooi aan bij het Overdenksel van die dag
over simpel en waardevol. En wat is er tegelijk zo simpel en zo waardevol als adem.
Borgmans heeft daarover een tekst die Solsjenitsyn schreef na zijn vrijlating: 

“Vannacht heeft het een beetje geregend en nu drijven er wolken langs de hemel voorbij,
af en toe vallen er wat druppels. Ik sta onder de haast uitgebloeide appelboom,
ik adem.
Niet alleen de appelboom, maar ook het gras en de kruiden rondom zijn door de regen opgefrist,
en er bestaat geen naam voor de zoete geur die de lucht dronken voert.
Ik zuig mijn longen ermee vol, bespeur het aroma met mijn hele borstkas,
ik adem, adem,
nu eens met open, dan weer met gesloten ogen, ik weet niet wat fijner is.

Zo adem te halen, op deze plaats adem te halen,
dat is wellicht de enige, maar kostbaarste vrijheid waarvan de gevangenis ons berooft.
Zolang je na de regen nog adem mag halen onder een appelboom,
zolang is het leven nog de moeite waard” 

Kunnen ademen als een vrij mens. Simpel. En waardevol.

m– HiH-11/2015, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Aleksandr_Solzjenitsyn , https://nl.wikipedia.org/wiki/Warre_Borgmans