Archief

Zij die nooit eens angst kennen, kennen vaak geen moed,
want werkelijke moed, is soms het overwinnen van de angst. van P²

Dat klinkt me zo heldhaftig. Een uitspraak die men zou toeschrijven aan een Romeins veldheer.
Iets dat geschreven werd als slogan. Geschreven geweest gehad is. Hoe voltooider de verleden tijd hoe liever. 
Voort doen ondanks de angst … Dat soort moedig-zijn ken ik wel. Van horen zeggen en van zien.

Het heeft onder andere te maken met uithoudingsvermogen.
Mantelzorgers zijn moedige mensen.
Het uithouden ondanks de kommer van 'wat zal het vandaag weer zijn' … 
Telt uithoudingsvermogen dan als moed?
Ja. Volgens mij wel. Er is kommer genoeg mee gemoeid.

----- 
Van iemand van de kinderen van Laura, ik denk dat het Uma was, hoorde ik ooit : 
“dapper is als ge bang zijt en het tóch doen.”   
Dat vond ik een zeer rake en ook een zeer mooie omschrijving.
Dat er gradaties zijn van bang naar angst moest het kind nog ontdekken. 
Met dat parcours is ze bezig en ik hou mijn hart vast voor wanneer ze angst zal moeten leren hanteren.
-----

‘want werkelijke moed, is soms het overwinnen van de angst’

Dat is een waarheid als een koe, ik heb het nu minder maar in mijn jeugd
heb ik eens zo'n angst gehad voor een mondeling examen,
dat ik na het laatste woord dat ik nog uit mijn mond kon persen, begon te janken.
De juryleden, drie leerkrachten waaronder ons klastitularis, waren helemaal van hun stuk :
“ Maar enfin je hebt het zo goed gedaan wat is het probleem !?! ”
Daar had ik tussen mijn snikken door geen antwoord op.
Ik mag er niet aan denken of de angst slaat me weer om het hart. RSC 2015

Kan dat wenen van opluchting geweest zijn?
De ontlading, de decompressie. De druk moest er af.
Opluchting is iets raars hé.
De ene mens slaat blij de hand voor de mond, de andere springt een gat in de lucht.
De ene mens slaakt een zucht à la oef, de andere mens barst in tranen uit. 
Soms heb ik al gedacht dat men pas aan de opluchting voelt hoe zwaar iets gewogen heeft. 

Als men na een geslaagd mondeling examen in tranen uitbarst,
dan denk ik dat de druk toen héél groot geweest is.
Een buurmeisje had dat ook. Zij was onze oppas.
Ze was elk jaar met glans en glorie geslaagd en ze kwam elk jaar eind juni
wat zitten wenen bij mijn Ma. Van opluchting dat de examens voorbij waren.

'k Vind het eigenaardig dat uw leerkrachten het verschijnsel niet kenden, wenen van opluchting.
Als kind zagen we het elk jaar bij de oppas. Decompressie.

m – HiH-2015, herwerkt

Uw (klein)kind wil in nabije toekomst een boomhut.
In kinder-tijd wil de nabije toekomst zeggen : vandaag nog.
Ge ziet dat getimmer vandaag niet zitten. Dan is dit een mogelijk antwoord :  

Een boomhut bouwen is grof hoor. Eerst een boom dood maken en dan
aan een vriendje van hem vragen om heel dat gedoe te dragen … grof, zeer grof. Demetri Martin, overdenker

-----

“Mijn kleinkinderen hadden een boomhut tot vorig jaar, ze zijn nu te groot geworden,
de boom was zeker niet dood, want hij staat er nog, de boomhut zelf raakte versleten en een beetje gevaarlijk.”

Oei nee, natuurlijk sterft die boom niet van een boomhut.
't Zou maar erg zijn als een boom die de boomhut moet dragen daar óók zou aan dood zou gaan.
En zo staat het er ook niet, dat die boom daaraan dood gaat. Het gaat over twee bomen.
Het is de éérste boom die doodgemaakt wordt, die verzaagd wordt tot balken en planken voor een boomhut.

                                            foto van ’t Net   
 
En dan verlangt men van een twééde boom dat hij het gebinte voor de boomhut draagt, 
dat hij het gebeente van de dode boom vasthoudt, het gedurende jaren in zijn armen houdt. 

Chot, 'k hoop dat het Demetri Martin nooit ter ore komt dat ik hier zijn bedenksel heb gedissecteerd.

m  – EZW-10/2013- https://en.wikipedia.org/wiki/Demetri_Martin

Vooraanstaande kattefielen zijn het erover eens dat
You Tube op poten gezet werd om met de medemens kattefilmkes te kunnen delen. 
Zelfverklaarde lifecoaches zijn het erover eens dat
als een mens af en toe een kattefilmke kijkt, die mens er weer tegen kan voor een tijdje.

Natuurlijk zit er een hoop sentimentele rommel tussen de filmpjes -en ook de idee mijn kat, schoon kat-
maar er zitten evenzeer pareltjes tussen, waarbij een mens vanzelf gaat glimlachen. 
Hier komt een jonge kattin haar kroost voorstellen aan haar vriend/in, die van geboorte hond is.

 

Bewonder hoe vlot en soepel de hond bij de ontmoeting overgaat
van een speelse begroeting met de kattenmoeder
naar de voorzichtige kennismaking met de jonkies
en dan weer naar speels met de moeder.

Op dat erfje genieten de dieren, het baasje blijkbaar ook, en wij, wij mogen efkes meekijken
naar een tafereeltje over affectie, zomaar ergens ter wereld op een achterkoertje.

rustige pianomuziek, geen woorden, klank aanzetten:
https://www.youtube.com/watch?v=YoKy1B29y6U 
01min59 

m – HiH-10/2016, herzien

de man van Tinneke

Toen LM en ik hier pas kwamen wonen, 02/98, hielden we ons
gedurende een paar weken bezig met de buurt verkennen. Te voet. 
De rust-stop na een uur wandelen was een café aan de kerk.
Dat werd toen opengehouden door Tinneke en haar man.
Zij waren bijna 70, of 70+. Zij met haar vlotte babbel was onze hoedster voor
alle mogelijke malheuren die ons zouden kunnen gebeuren
in de jungle van het dorpsleven. Een geboren caféhoudster.

Toen we na zes maanden terug kwamen van een contract aan boord was het café overgenomen. 
We snapten wel dat Tinneke en haar man het genoeg vonden na zoveel jaren
maar voor mezelf vond ik het enorm jammer. Alsof ik een wijze tante kwijt was.
Niet dat LM & ik zo vaak in dat café kwamen, maar áls we kwamen,
was er het zonnig gelaat van Tinneke en was er haar babbel om ons en andere aanwezigen
wegwijs te maken in de Ekerse geplogenheden en op de kronkelige paden van het Leven in Het Algemeen. 

En er was de rustige aanwezigheid van haar man. Hoe hij heette weet ik niet meer.
Eigenlijk weet ik niet of ik het ooit geweten heb. 'k Herinner me hem als 'de man van Tinneke'.
Een stille schaduwfiguur, bezig met leeggoed en bakken drank en glazen spoelen.
Tinneke was de ster in de straat rond de kerk. Hij gedijde in de rand van haar glorie. 

---

Woensdagmiddag (30/09) was het zomers warm aan de bushalte bij Palfijn.
Palfijn Merksem. Want er is een Palfijn Gent ook. In de krant vergissen ze zich al eens van foto.
Als er iets te melden valt over het ene ziekenhuis plakken ze gegarandeerd de foto van het andere.
Jan Palfijn was een BV avant la lettre hé. 

Er zat een vriendelijk meneerke op de zitjes in het bushokje. 'k Ging zitten
op het andere uiteinde van het bankje, of hoe die drie metalen zitjes heten. We knikten eens. 

Plots klonk er een harde tik. Ik had hen zien aankomen en ik had hét zien aankomen.
Vier jonge testosteron-wezens die van school kwamen en het nodig vonden
om ons met een harde tik op het glas te doen schrikken. Zelf schrok ik niet maar het meneerke wel.
Geldingsdrang. Storend gedrag heet zoiets nu.
'k Keek eens naar de andere jongens die stonden te wachten.
Zij waren in het blauw gekleed. Een andere school.
Ze keken vóór zich en zij hadden duidelijk geen zaken met het gedragsgedoe en de oergeluiden
van de alfa-schepsels die zojuist langsgekomen waren. 

Het meneerke reageerde niet.
Misschien had hij buiten die tik niks meer gehoord. Misschien was hij hardhorig. 't Zou kunnen. 

In de bus zat hij recht over mij en ik had het gevoel dat ik hem moest kennen van ergens.
Maar van waar?

Toen we uitstapten, allebei aan de eindhalte in Ekeren,
ging hij traag, met de handen op de rug, dezelfde kant uit als ik.
Ik stap voorlopig nog iets minder traag en ik ging hem voorbij. 
Toen ik onze voordeur bereikt had was ik het meneerke al helemaal vergeten,
want er moest soep gemaakt worden.

Vanmorgen werd ik wakker met de gedachte 'de man van Tinneke'.
Ik wist ineens van waar ik die blauwe ogen kende en die betrouwbare wangen,
het meneerke was de man van Tinneke. 

Wat zat hij alleen te doen in dat bushokje in Merksem?
Wat liep hij alleen te doen aan de eindhalte in Ekeren?
Ik had hem nog nooit alleen gezien.
Met de handen op de rug, had ik hem zien stappen,
niet met Tinneke aan zijn arm.

Ik vrees dat Tinneke naar Le Grand Café is,
en hij wacht nu tot hij bij haar de glazen mag gaan spoelen.

m  – HiH-10/2015- Jan Palfijn was https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Palfijn , misschien daarom zijn er twéé klinieken naar hem vernoemd.

lost in translation

Een maffiabaas ontdekt dat zijn boekhouder hem heeft opgelicht voor 10 miljoen Euro.
De boekhouder is doof, dat was de reden waarom hij de job kreeg, hij zou nooit iets kunnen afluisteren. 
De maffiabaas laat zijn advocaat komen, die kent gebarentaal.

De maffiabaas vraagt: "Waar is de 10 miljoen die hij van mij gestolen heeft?"
De advocaat vraagt aan de boekhouder, in gebarentaal, waar het geld is.
De boekhouder gebaart terug dat hij niet weet waarover men het heeft,
en de advocaat vertaalt dit voor de maffiabaas.

De maffiabaas haalt een pistool tevoorschijn,
plaatst dat tegen het hoofd van de boekhouder,
en zegt tegen de advocaat : "Vraag het hem nu nog eens."

Waarop de advocaat gebaart naar de boekhouder:
"Hij vermoordt u als ge niet vertelt waar het geld is!"

De boekhouder gebaart:
"Oké, oké, het geld zit in een valies, in het tuinhuisje van mijn moeder."

"Wel," vraagt de maffiabaas aan de advocaat, "wat heeft hij geantwoord?"

De advocaat: "Hij zegt dat ge niet durft te schieten."

m - EZW-10/2013 – via HL

Juni '76. Ik denk dat het '76 was, het jaar van die hittegolf.

Examen geschiedenis. En niet bij gelijk wie. Bij die kleine bazige prof. En ze was dan nog decaan ook. 
Examen om 19h. Is dat nu een uur om examen af te leggen? Maar het was een noodgeval want
een paar dagen tevoren was onze eigen prof neergestuikt en overleden tijdens een mondeling examen
en zij, de decaan nam over.

Er bestond nog geen GSM maar de tamtam werkte toch want ineens wist iedereen die het weten moest
dat het Romeinse Rijk niet gevallen was door krachten van buitenaf
maar wel van binnenuit uitgehold was door decadentie. 't Is maar ne weet.
En dat we drie dagen tijd hadden om die driehonderd bladzijdes te herinterpreteren.

We waren onze eigen prof kwijt.
We moesten examen  afleggen bij de decaan herself en dan nog op een ontiegelijk uur.
Toen het eindelijk mijn beurt was, was het al lang voorbij 19h en waren de gangen leeg,
in dat hol nep-gotisch spookgebouw. (opzij van de Paul Hégerlaan). 
Ik was dus tamelijk bokkig toen ik binnenstapte. Niet bepaald de juiste attitude om een examen af te leggen.

- Goede avond, Professor.
- U is?
'k Gaf mijn naam.
- Neem plaats.
'k Ging zitten.

En ineens rook ik dat deze dame hetzelfde parfum droeg als ik. Diorella.
Er was tussen ons 40 jaar verschil maar we droegen hetzelfde parfum.               

           het flacon van toen     is nu ‘vintage’

Mijn eigen parfum ruik ik natuurlijk niet meer na het aanbrengen.
Maar ik ruik dat van anderen wel. Zo rook zij waarschijnlijk het mijne. 
Heeft dat iets met het examen te maken of met de punten?
Nee. Maar het schiep wel een band.  
Want na een paar vragen betrok de lucht en kwam er een zomerstortbui.
Met veel bliksem. En gedonder.
'k Zag haar handen efkes klauwen. Ze is bang, ging het door mijn hoofd.

Ineens was er geen examen meer.
- Zal ik het raam sluiten, Professor?
- Ja, dank u, zei ze waardig.

We hebben samen die zomerstorm uitgezeten. In een wolk van Diorella.
Met het raam dicht was haar kantoor erg warm. En de Diorella werd een cocon.

Ze stelde geen examenvragen meer, maar ze zei ook niet dat ik mocht gaan.
Ze had gezelschap nodig.
Ik vertelde over muziek, over het leven als jobstudent en ik waagde me aan een aantal vragen.
Rustige praat om de tijd van het onweer vol te babbelen.

Diorella heeft sinds dan een toon van lucht-tijdens-onweer.
Die toon zit niet in het parfum zelf hoor, het is een aroma ik er bij denk. 
En ik heb het nooit doorverteld, maar de decaan die ons met één blik de grond in kon bliksemen
was bang van onweer.

m - EZW-03/2011~ HiH- 09/2014, 09/2016, foto= http://andrewjpatrick.com/,  foto https://nl.pinterest.com/pin/312859505357892311/?lp=true

omdat het oktober is

Voor deze juffrouw is het de eerste herfst van haar leven
en zij is vastbesloten er iets van te maken. Zo kijkt ze volgens mij. 

                      foto's Richard Austin

Ze gaat ritselen.
Want zoveel bladeren, zoveel kleuren, zomaar uit de lucht, dat vraagt om daden.
Vandaar : ritselen. Zoveel ze kan en een heel seizoen lang.

  

Daarna gaat ze slapen. Ook een seizoen lang.

m – HiH-10-2015, herwerkt - https://www.richardaustinimages.com/about-2 , https://nl.wikipedia.org/wiki/Egel#Winterslaap 

misschien is er een regio bij die u interesseert

'k Kwam uit bij funerair erfgoed en funeraire kunst, 'k wist geeneens dat die termen bestonden.
En om ons daarin wegwijs te maken bestaan er funeraire gidsen, mensen die ons
met geleid bezoek leren kijken naar die tak van de kunst en
ons vertellen welk gedachtengoed daar mee gepaard ging en gaat.

Onderstaande lijst werd samengesteld door de FB-volgers van ene Bruno Loockx.

'k Heb alle tien de grafakkers opgezocht en er staan werkelijk monumenten bij.
Onder elke alinea staat het linkje naar de afbeeldingen.
Ivm het woordeke uitleg heb ik geprobeerd er deze keer niet Wikipedia bij te sleuren,
maar in vergelijking met andere sites wordt daar toch in een bondige tekst tamelijk volledige informatie gegeven.
Dus toch weer Wiki.
Misschien is er een regio bij die u interesseert :
Antwerpen, Gent, Hasselt, Lommel, Assebroek, Passendale, Brussel (Elsene en Evere/Schaarbeek).

De tekst in het zwart is van B. Loockx.

01. Schoonselhof - Antwerpen

Vele mooie kerkhoven waar bekende personen hun laatste rustplaats vonden,
worden vergeleken met het Parijse Pére-Lachaise of het Schoonselhof in Antwerpen.
Oorspronkelijk was dit 84 ha grote kasteeldomein een buitenverblijf voor rijke Antwerpenaren.
Na de dood van jonker Julius Moretus in 1911 kocht stad Antwerpen het landgoed en
opende er in 1921 het huidige kerkhof.
Je vindt op het Schoonselhof roemrijke personen zoals
Willem Elsschot, Hendrik Conscience, dichter Paul van Ostaijen en Herman De Coninck.

Afbeeldingen van Schoonselhof Antwerpen &  foto’s, www.schoonselhof.be , links staat een lijst met mogelijk interessante linken 

02. Campo Santo - Gent

Kan je een begraafplaats elitair noemen?
Vast wel als je de vele dure grafstenen ziet op het Gentse kerkhof Campo Santo.
Hier vind je de culturele, financiële en katholieke elite van groot Gent.
Niet minder dan 131 van de zerken en tombes zijn geklasseerd en beschermd,
waaronder enkele pompeuze grafkelders.
Op het hoogste punt van Campo Santo staat de Sint-Amanduskapel uit 1720.
Indrukwekkende en soms heel sobere grafzerken vermelden bekende namen
zoals Karel en Gustave van de Woestijne.

Afbeeldingen van Campo Santo Gent & foto’s, http://users.telenet.be/gentmijnestad/paginas/camposanto.htm 

03. Westerbegraafplaats - Gent

Nog in Gent, maar op het grondgebied van deelgemeente Mariakerke ontdek je de Westerbegraafplaats.
Net zoals op Campo Santo kenmerken groteske grafmonumenten, familiegrafkelders het stedelijke gravenoord.
In die tijden kwam er zelfs een tuinarchitect aan te pas
om de begraafplaatsen van de rijke burgerij in een mooi landschapsdecor te plaatsen.
Schrijver, prozaïst Cyriel Buysse is één van de bekendste figuren op deze godsakker.

Afbeeldingen van Westerbegraafplaats - Gent & foto’s, https://nl.wikipedia.org/wiki/Westerbegraafplaats_(Gent) 

04. Oud Kerkhof - Hasselt

Aan de Kempische Steenweg vind je het oud-Hasseltse Kerkhof dat in gebruik was tussen 1800 en 1930.
In vergelijking met de huidige begraafplaatsen zie je hier duidelijk
dat men vroeger een grafakker ontwierp als een heuse parkbegraafplaats.
In je vrije tijd keuvelen tussen de overledenen was een moment van bezinning.
Het oud Kerkhof is goed bewaard en sinds 2004 beschermd als monument.
De grafkapellen en tombes bevatten veel symbolen die verwijzen naar de dood en het eeuwige leven.

Afbeeldingen van Hasselt oud kerkhof & foto’s, https://nl.wikipedia.org/wiki/Oud_Kerkhof_(Hasselt)

05. Duitse militair kerkhof - Lommel

De waanzin van de oorlog begrijpen we het best door een bezoek te brengen aan een militair kerkhof.
Wie het Lommelse Duits militair kerkhof betreedt, wordt geconfronteerd
met de duizenden grauwe stenen kruisen en de kruisiginggroep op de crypte.
Zich opgeofferd voor … rusten hier 38.650 Duitse soldaten op het 16 ha grote terrein.
Naambordjes vertellen je dat vele van deze oorlogsdoden stierven voor hun 18de levensjaar.  Hitlerjugend?

Afbeeldingen van militaire begraafplaats lommel & foto’s, https://nl.wikipedia.org/wiki/Duitse_militaire_begraafplaats_in_Lommel

06. Brugs Kerkhof in - Assebroek

In het landelijke Assebroek kocht de stad Brugge een terrein voor wat het stedelijke kerkhof moest worden.
Een centrale dreef voert je er naar een groot calvariekruis.
De harmonie met het vele groen maakt het geheel haast poëtisch.
Is het toeval dat dichter Guido Gezelle hier voor eeuwig rust?
Uniek is de neogotische grafkapel van de Brugse bisschoppen.
In een lapidarium staan de restanten van de verdwenen grafmonumenten tentoon
en lees je op infopanelen meer over de achtergrond.

Afbeeldingen van afbeelding Kerkhof Assebroek & foto’s, https://nl.wikipedia.org/wiki/Centrale_Begraafplaats_(Brugge)

 07. Tyne Cot Cemetery - Passendale

Dat oorlog wreed is,
beseffen we goed op het Gemenebest militaire begraafplaats Tyne Cot Cemetery in Passendale.
Jaarlijks zakken ongeveer 200.000 bezoekers af naar de Westhoek voor dit Brits oorlogskerkhof,
waar 11.952 slachtoffers rusten.
Achteraan prijken op marmeren panelen de namen van 33.783 nog steeds vermiste Britse soldaten.
Het dodenakker is dáár ontstaan omdat overleden soldaten in de nabijheid begraven werden.
Het Cross of Sacrifice staat bovenop de centrale bunker
die tijdens de slag van Passendale dienst deed als noodhospitaal.

Afbeeldingen van Tyne Cot Cemetery & foto’s, https://nl.wikipedia.org/wiki/Tyne_Cot_Cemetery

08. Laken - Brussel

Het kerkhof van Laken is met zijn koninklijke allures niet alleen een laatste rustplaats
maar ook een laatste showplaats.
Sommige Belgische grootheden staken er elkaar de kroon af met peperdure pracht en praal,
alsof ze je uitdagen met een heus ‘m’as tu vu’ gevoel.
Deze wereldberoemde necropool naast de Onze-Lieve-Vrouwkerk van Laken
oogt verloederd en heeft dringend een opknapbeurt nodig.
Toch loont het de moeite eens rond de 19de eeuwse grafbeelden, zoals die van Poelaert en Anspach, te slenteren. 

Afbeeldingen van Begraafplaats van Laken & foto’s,  https://nl.wikipedia.org/wiki/Begraafplaats_van_Laken

09. Elsene - Brussel

Net zoals in Laken is dit een kerkhof waar meerdere beroemde personen zijn begraven.
Wellicht is architect Victor Horta die het grafmonument ontwierp voor de familie Solvay één van de bekendste.
Tussen de notoire doden vind je ook Nobelprijswinnaar Jules Bordet,
de uitvinder van de pralines Frederic Neuhaus en artiest Marcel Broodthaers.
Tijdens een gegidst bezoek hoor je het liefdesdrama van Generaal Boulanger
die zelfmoord pleegde op het graf van zijn vriendin, Marguerite de Bonnemains, twee maand na haar overlijden.

Afbeeldingen van Afbeeldingen Begraafplaats van Elsene & foto’s , https://nl.wikipedia.org/wiki/Begraafplaats_van_Elsene
http://www.grafzerkje.be/nieuwsbrief/71/artikel/379 & foto’s, ook als diareeks te bekijken

10. Evere/Schaarbeek - Brussel

Het grafakker van Evere dateert van 1868 en
was bedoeld als rustplaats, zonder onderscheid van ideologieën en religies.
De gedachte dat het gerestaureerde dodenhuisje
er nu dienst doet als bureel laat menig bezoeker zijn wenkbrauwen fronsen.
Een obelisk van de hand van beeldhouwer Jules Reinaert staat midden de grafrijen van oud-strijders
en herinnert gekende en ongekende gesneuvelden van de Eerste en Tweede Wereldoorlog.
Enkele Art Nouveau monumenten, zoals die van Elsa De Bock en Cambier, zijn ronduit prachtig.

Afbeeldingen van afbeelding begraafplaats van schaarbeek & foto’s https://nl.wikipedia.org/wiki/Begraafplaats_van_Schaarbeek , https://nl.wikipedia.org/wiki/Begraafplaats_van_Brussel
Bruno Loockx , http://www.reisreporter.be/2011/11/08/10-mo , m - HiH-10/2015, herzien

nog steeds onvervangbaar?

'k Heb dat nog weten gebruiken, buizenpost. Bij een firma in de Wiertzstraat in Brussel
en veel later, een jaar of twintig geleden, in de supermarket hier op de hoek.

Zo'n uitgebreid systeem als op de foto was het niet natuurlijk.
Wat een geheugen moet deze dame gehad hebben.
De buizen dragen wel een labeltje, maar toch, als het snel moet gaan …
En eens zo’n koker vertrokken is, floept hij weg hé. Verkeerd verzonden of niet.

'k Heb gezocht welk soort firma zo’n groot systeem zou nodig hebben.
Het is een groot warenhuis in Chicago, Marchall Fields. Het buizensysteem werd gebruikt om
het geld te verzamelen. Zo min mogelijk baar geld op de verkoopsvloeren.
Afbeeldingen van Marshall Fields Store Chicago , een kijkje waard.

Helen Soros works the new pneumatic tube system                        
to take cash at Marshall Fields store in Chicago, November 26, 1947

Buizenpost nog steeds onvervangbaar - door David Lemereis, 12-01-2010

Buizenpost was cutting edge technologie in de 19de eeuw en
is nog steeds niet vervangen door iets nieuws uit Silicon Valley.

Dat men met een druk op de knop mailtjes of tweets
in de vorm van bitjes en bytes via kabels en satellieten
in een fractie van een seconde naar de andere kant van de wereld transporteert,
blijft natuurlijk een wonder.
Maar het verplaatsen van objecten en mensen zoals in StarTrek is nog geen realiteit.
Zolang dat niet kan maken onder andere laboratoria en ziekenhuizen
nog steeds volop gebruik van buizenpost.

Deze technologie stamt uit de 19de eeuw maar is tegenwoordig in een nieuw jasje gestoken.
Buizenpost transporteert objecten via een buizensysteem van de ene plek naar de andere.
De objecten worden meestal verpakt in een capsule
die door overdruk of onderdruk door de buizen getransporteerd worden.

De posterijen maakten in de 19de eeuw volop gebruik van het systeem.
Parijs had bijvoorbeeld tot 1984 een buizenpostsysteem met een totale lengte van ruim 450 kilometer.
Vandaag de dag redt buizenpost nog steeds levens.
Het Stanford Hospital in de VS bijvoorbeeld kan niet zonder buizenpost
om tijdens operaties bloedmonster razendsnel
via het ruim zes kilometer lange systeem naar het lab te transporteren.
De bloedmonsters zijn temperatuurgevoelig en
de resultaten van analyses moeten onmiddellijk aan de chirurgen in de operatiekamer terug geseind worden.
Met een snelheid van zo'n 25 kilometer per uur
is de buizenpost niet alleen sneller dan een koerier die zich door het gebouw moet begeven
maar het bespaart ook aanzienlijk in mankracht.
Uiteraard is deze 19de eeuwse technologie uitgerust met moderne sensoren en monitorsystemen. 

Het wachten is echter nog op een echte StarTrek transporter die de buizenpost zal vervangen.
Of dat ooit realiteit wordt is maar de vraag, hoewel de eerste stappen enkele jaren geleden al zijn gezet.

Afbeeldingen van buizenpostsysteem - interessante schema's

m  – EZW-10/2014 – van http://www.bright.nl/buizenpost-nog-steeds-onvervangbaar

geestige grijsaard met grazend geitje

LM is aan het kalen en hij maakt daar gelukkig geen drama van. Hij wil daar iets mee doen, zei hij. 
De mode-uitdrukkingen hebben nu ook hem in hun greep,
'iets een plaats geven' en daarna eventueel 'er iets mee doen'. 

Haaruitval … hoe geeft men uitgevallen haren een plaats?
Die gaan gewoon dezelfde weg als afgeknipte haren. Soit. 
Om er iets mee te doen, daar heeft hij wel iets op gevonden.
Zojuist liet hij me onderstaande foto zien: een geitje dat zich een weg graast door een witte wei.

                                                                      

Het heeft wel iets, vindt hij.
Nu hoop ik dat die afbeelding een afwasbare tekening is en geen tattoe.
En vooral, dat ik LM daarvan kan overtuigen.

m  – EZW-10/2014 - http://realfunny.net/picture-1727-tattoo-of-a-goat-grazing-on-your-bald-head-is-better-than-just-a-bald-head-.html