Archief

de afkorting SW

In 2001 werd aan boord de kaptein afgelost.
De wisseling gebeurde op 10 september, nota bene. De dag voor 11 september.

De zaterdag daarop hadden we besteldag, dwz slop chest & bonded stores.
De nieuwe kaptein had een ander systeem om onze wekelijkse bestellingen op te nemen.
Niet meer met een bestelbonnetje per artikel maar alles op één blad, één groot raster,
dat werkt gemakkelijker in de nauwe voorraadruimtes.

'k Had er van gehoord, van het nieuw systeem en ik toog naar de mess om onze bestelling op het blad te noteren.
Het was 10h, coffeetime, de bemanning was daar ook. Filipijnse bemanning.
'k Wou netjes mijn beurt afwachten, maar toen ze me zagen deden ze een stap opzij en lieten ze me voor.
Niet omdat ik zo’n innemend wezen ben, maar vanwege de graad van LM. Puur protocol.
Daarbij voelde ik me onmiddellijk ongemakkelijk en ik bleef ostentatief achter in de rij staan.
Ik zei dingen als please carry on, please proceed, please go on …
met de handgebaren erbij, de palmen naar boven gewend.
Niks gekort, geen avance, tevergeefs. Ze moesten en ze zouden laten zien dat ze hunne wereld kenden.
Dus ging ik maar voor hé, want om 10h20 was hun pauze om.

Er waren direct een paar bereidwilligen om te helpen lezen. Om te kijken wat ik zou invullen, wil dat zeggen.
Want achteraf bleek dat de bestelling van LM en mij een gespreksonderwerp was.
Zoiets als in het winkelkarretje van een BV kijken: ze heeft geen tandpasta besteld maar wel bier … ?

Ik vroeg aan de pages die me omringden waar op de lijst het water stond.
Here, under, Ma’am. Onderaan stond : MW & SW.

- What's MW ?
- Mineral Water Ma’am. (plat water)
- What’s SW, then ?
- Sparkling Water Ma'am. (bruiswater)
- Oh, good, I tought for a moment SW was seawater.

Er volgde een gegeneerd scherp gegiechel, een geluid als van parkieten.
Al eens volwassen mannen horen giechelen? En het duurde te lang om echt te zijn.
Wat bleek, ironie is niet een vorm van humor die deze ploeg snapte.
Of beter gezegd, de dubbele bodem ontsnapte hen.
Vandaar dat gegeneerd gelach, echt een Oosterse reactie.

Hadden zij de twee situaties nog niet in verband gebracht met elkaar ?
SW op pijperijen & valven, een afkorting waar ze dagelijks en overal mee te maken kregen en
SW op het bestelblad, een afkorting waar ze wekelijks mee te maken kregen.
Beide in een gans andere context,
beide totaal verschillende vloeistoffen,
maar allebei wel met de afkorting SW.

Eventjes doen alsof men die twee vloeistoffen verwart, was niet grappig in hun ogen,
het was eerder een reden tot bezorgdheid over mijn mentale capaciteiten.
En waarschijnlijk hadden ze nog medelijden met LM ook.

m  - EZW-01/2016 , HiH-07/2016, bijgewerkt -

poten aan ons lijf

Misschien heeft ze dit geschreven voor senioren,
om wat lichaamsbeweging aan te moedigen?
Het is fantastisch vind ik, omdat het zo terloops klinkt.

-----

       Het meubilair

       Gaat u mee een eindje wand’len? vroeg de tafel aan de stoel.
       Van dat stilstaan in de kamer krijg ik toch zo’n stijf gevoel.
       Inderdaad, zo sprak de stoel, ik word óók een tikje stijf.
       Kom, we gaan, we hebben immers poten aan ons lijf.

       Mag ik u dan vergezellen? vroeg het eikenhout dressoir.
       Maar ik loop een beetje langzaam, want ik ben zo vreselijk zwaar.
       Al die kopjes en die borden en die glazen in mijn maag.
       Gaat u ook mee, boekenkastje? En de boekenkast zei: Graag.

       Zo ging al het meubilair een eindje wand’len langs de zee.
       Niet de klok en niet de lamp, die mochten allebei niet mee.
       Dus die staan nu wat te kniezen in het grote lege huis.
       Tja, zo gaat het in dit leven: wie geen poten heeft, blijft thuis.

-----

Het boek heet Ziezo. Dat klinkt als een afronding, wat het mogelijk ook is.
Of als een beginselverklaring : Zo zie ! Zo en niet anders.

       Ziezo. De 347 kinderversjes ~ Querido, ISBN 90-214-8131-6
       Verschenen in : 1987   Leeftijd : 8+ / andere bronnen zeggen 5+

347 kinderversjes gebundeld, dat is een hebbeding voor oma’s & opa’s hé.
Allen vandaag nog naar de boekhandel, dat voorleesding gaan bestellen!

m  – EZW-10/2013, HiH-10/2016 - http://nl.wikipedia.org/wiki/Oeuvre_van_Annie_M.G._Schmidt

Op de gezondheid ~ door Rocor, 11/2008

"Als we klinken is het meestal op de gezondheid, of op het succes.
We staan er niet bij stil, het is een gewoonte, maar strikt genomen is gezond zijn en nooit pijn hebben
het mooiste wat een mens kan overkomen, maar een gezonde mens snapt dat niet, en ik ben daar één van.
Vooral mannen zijn daar seuten in, het minste dat ze mankeren gaan ze sterven, allee dat zegt mijn vrouw toch.
"Mannen weet niet wat pijn is! Ge moest eens een kind kopen!" Daar komen ze dan altijd mee aandraven.

Onze bijdrage om het te verwekken is ook niet gering, ge moogt dat niet onderschatten vind ik,
en als het niet lukt van de eerste keer moet ge toch blijven proberen. Doe het maar hé!
Vroeger, als de toekomstige moeder geen opening (raar woord) genoeg had (???), deed men dat 'met de ijzers',
om de zaak wat wijder te maken. Dat is pas onmenselijk. IJzers = verlostang
Het kind is met de ijzers gekomen, zei men toen, ik vond dat een barbaarse uitdrukking
en die moeders moeten enorm hebben afgezien. Sorry, met ijzers, dat is erover.

De verlostang is inox, chirurgisch staal, non-ferro, dus niks ijzer. Om te beginnen.
Als de verlostang er al over is, wat denkt ge dan van het scheuren?

Nu bevalt men onder water, ook thuis is opnieuw in,
de band met het kindje is dan groter zegt men. Bij problemen is het keizersnede,
mannen hebben dat het liefst, dan blijft alles smal, als ge begrijpt wat ik bedoel?
Vandaar dat mannen egoïsten zijn, dat denkt alleen aan zichzelf.

De toekomstige moeders moeten vanaf nu hun woorden intrekken want nu bevalt men 'pijnloos'.

Epidurale, men hoort niets anders. Zodra men een kind verwacht vraagt men u of zal bevallen mét of zonder.
Ge kunt dan de bevalling 100% beleven en volgen op de monitor, er is geen gevaar voor de baby, beweert men,
en het is volkomen zonder pijn. De Moeders bepalen de manier waarop de bevalling verloopt.

Toen mijn vrouw dit stukje las, zei ze: "Waar moeit gij U mee?
Gij hebt nog nooit gehoord van het Moeder instinct zeker?
Moeders weten en voelen wat het beste is voor hun kind, wat kennen mannen daarvan?"
Oei, dat ligt precies gevoelig, ik ben dan ook maar gestopt met schrijven en ik ben wat gaan snoeien in den hof.
Een mens moet weten wanneer men te ver gaat.

Ons moeder heeft haar kinderen thuis gebaard, mijn zuster als laatste met een verschil van zes jaar.
We hoorden ons moeder kermen toen de weeën kwamen, wij wisten niet wat er gebeurde.
Ze lag op het bovenkamertje in bed.
Toen de vroedvrouw riep: “Duwen Maria!” en we ons zus hoorden blèten, wisten we het,
we zouden voortaan met 4 zijn.

Ik denk wel, dat moet ik toegeven, moesten de mannen de kindjes kopen, er zou geen overbevolking zijn.
Maar voor mij moeten moeders geen pijn hebben, het moet een enorme belevenis zijn, een kind baren.
Het leven krijgt dan een andere invulling, daarom succes aan alle moeders, wij mannen rekenen op jullie!"

door Rocor, 11/2008  – van zijn blog geplukt: https://blog.seniorennet.be/rocor/archief.php?startdatum=1225494000&stopdatum=1228086000

met 'de ijzers' = the forceps, de verlostang : wordt gebruikt wanneer
de baby blijft steken in het geboortekanaal. Afbeeldingen van obstetrical forceps 

Een verlostang bestaat uit twee metalen 'lepels'. Elke lepel bestaat uit een steel met een gebogen blad
dat precies om de zijkant van het kinderhoofd past.
Op de overgang van de bladen met de steel zit een verbindingsstuk met een handvat.
Inclusief de steel zijn de lepels 35 tot 40 cm lang.

De lepels worden afzonderlijk links en rechts van het babyhoofdje ingebracht en daarna gesloten.
Tijdens één of meer weeën trekt de gynaecoloog aan het handvat van de verlostang om te helpen bij de uitdrijving terwijl
de moeder zelf mee blijft persen. Bij de geboorte van het hoofd worden de lepels verwijderd.
Daarna volgt snel de geboorte van de baby.

https://www.gezondheid.be/index.cfm?art_id=3499&fuseaction=art , https://nl.wikipedia.org/wiki/Roestvast_staal  

tevredenheid >< contentement

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik denk dat contentement veel te maken heeft met genieten.
Of omgekeerd, genieten heeft te maken met contentement. Niet zozeer met tevredenheid.

Tevredenheid klinkt alsof men ergens vrede mee neemt of heeft moeten nemen.
Er zijn toegevingen gedaan, er zijn compromissen gesloten. Al bij al is men tevreden.
Al-bij-al = we mogen niet klagen.
Tevredenheid is bijna een rationele beslissing, is de praktische versie van contentement.

Contentement is een ervaring.
Het moment wanneer alle samenstellende delen van een situatie plots in evenwicht zijn
en dat evenwicht helder en duidelijk voelbaar wordt.
Ineens gaat het over de inhoud, over een volheid. Wanneer alles volkomen wordt.
Volmaakt bestaat niet, maar volkomen wel.
Volkomen is bolvormig. Contentement is ook bolvormig.

Tevredenheid heeft redenen die men kent.
Contentement heeft oorzaken, zomaar.

m - HiH-10/2016, bijgedacht

Het is fijn om weten waar een medemens zoal haar of zijn inspiratie vandaan haalt.
Muziek is een mogelijkheid. Muziek kan het gemoed in vervoering brengen.
En als het muziek van Grote Componisten is zal het natuurlijk grote vervoering zijn,
wat dan vanzelfsprekend groots schrijfwerk oplevert.
Gelukkig is niet iedereen auditief aangelegd, 'k zie al een blog
vol Wagneriaanse schrijfsels. Het scherm zou ontploffen van de erudiete bombarie.

Optisch/visueel werk is een andere mogelijkheid.
Een bloemstuk of een foto of een binnenhuisinrichting die een bepaalde sfeer weergeeft.
Sfeer werkt tamelijk inspirerend. Geuren werken daar aan mee.
Aroma's en geuren bepalen mee een sfeer en beïnvloeden waarschijnlijk ook het schrijfsel.

Geschreven werk :
mogelijk het moraliserend werk van ooit (voor een parodie!) , de fabels, legendes & de Olympische mythen,
ook de quotes & overdenksels van nu … dat alles is humus en compost.

De gedachte wordt ingenomen, gaat in het achterhoofd liggen rijpen en
komt vroeg of laat van pas voor een schrijfsel. Het achterhoofd is het magazijn.
Het magazijn goed bevoorraad houden, is een bezigheid op zich.
Overdenksels en quotes helpen daarbij, omdat ze zeer kort zijn en
omdat het brein er een hele tijd mee verder kan puzzelen, frutselen en knutselen.
Afwegen, overdenken, her-bedenken …

En dan hebben we het grafisch werk. Overweldigend veel.
Gelukkig maakt een mens keuzes naar gelang de eigen voorkeuren.
En al even gelukkig ken ik al vele jaren een correspondente die me wegwijs maakt
in de wereld buiten mijn eigen voorkeuren. Dank zij haar en gaandeweg
ben ik Mary Aslin tegen gekomen. Op het Net.
Niet in het echt, want Aslin woont een oceaan + een continent verder dan Ekeren.

Aslin heeft het over 'actief zoeken'.
Haar uitleg over actief zoeken naar inspiratie vond ik toen zo inspirerend
dat ik me ingeschreven heb op haar nieuwsbrief.  

Mary Aslin    foto van ’t Net
https://akersphoto.wordpress.com/2013/06/17/festival-of-arts-artist-mary-aslin-showcased-at-the-ritz-carlton-laguna-niguel-through-september/     

De straatstenen :
kleine gebeurtenissen op de stoep, in de wijk, in de aanzuiging van het straatgebeuren …
Inspiratie ligt op de straten, daar ben ik voor mezelf van overtuigd.

'k Hou het kort : inspiratie komt voor ieder en elk
uit een andere bron en mogelijk / wenselijk uit wisselende bronnen. 
Dit gezegd zijnde, de toekomst ziet er zo schitterend uit dat ik een zonnebril nodig heb.

En gelukkig moeten we niet kiezen tussen een heggemus of Grote Componisten.
De Grote Componisten hebben zich ook ooit laten inspireren door gewone dingen als
een hommel, wat maanlicht of een paar forellen. Dus waarom wij niet ...

m  – HiH-10/2015, bijgewerkt -
https://www.youtube.com/watch?v=6QV1RGMLUKE , 03min21 - https://www.youtube.com/watch?v=OsOUcikyGRk , 14min31 - https://www.youtube.com/watch?v=zq_OGq2INN4 , 02min04

Wanneer na de zomer, zo ergens in oktober
voor het eerst weer de centrale verwarming op gang werd gebracht.
hing er die eerste dag een typische geur in huis.

Waarschijnlijk kwam die geur van het materiaal van de radiatoren dat moest opwarmen,
maar als kind dacht ik zo ver niet na.

Dat is het stof van de zomer, zei mijn ma. Dat klonk al geloofwaardiger.
Het zonlicht had een hele zomer goudstof gelegd op alle dingen in huis
en door de warmte was dat zomerse goudstof nu aan het vervliegen.
We konden het niet zien, we konden het enkel ruiken.
Het einde van de nazomer.
Niet meer in sandaaltjes naar school, vanaf nu gesloten schoenen
en later weer pantoffels die ondersteboven op de radiator van de inkom lagen te wachten op ons.

Alles kon. Alles kon komen.
Er was nog niks voorzien door de weerlieden - die konden toen nog niet zo ver vooruit kijken. 
Er was enkel de geur van de radiatoren, een vage belofte over geborgenheid en warmte voor de komende winter.

m  – HiH-10/2016, bijgewerkt -

een staaltje seniorenpraat

Moet er iets gehamerd of getimmerd worden?
Vraag het aan deze jongen:
http://www.youtube.com/watch?v=0ByrC03ePHI 
01min08 

JdB : Zeer ontgoochelend filmpje! Men verwacht natuurlijk dat hij een klop van de hamer krijgt!
       Maar nee, helaas nee. Volgende keer dan maar !

VG : Een goed systeem om niet op  je vingers te kloppen. Maar je moet drie hamers hebben
      om 1 nagel in te kloppen. Drievoudige investering in gereedschap voor éénzelfde werk.

RdG : Ja, voor de vingers is het veilig, maar je riskeert een hoop builen op uw hoofd.
       En dat allemaal zonder veiligheidshelm op zijn kop. Bestaat er daar dan geen veiligheidsinspectie?

Heren, hebt gellie uzelf bezig gehoord over die jongen!
Het jung is nog zo blij dat hij eens mag tonen wat hij kan. Op You Tube dan nog wel!

klop van de hamer  (JdB) , triple investering voor 't zelfde werk (VG) , geen veiligheidsinspectie (RdG)

Gellie zijt sjaloes. Alledrie. En dat voor volwassen mannen. Foei.
Gewoon sjaloes!

m  - EZW-10-2012, met dank aan HL -

Regelmatig heb ik een nieuwe vlam.
Dat kan iemand van de podiumkunsten zijn, een zangeres met een stem die in het oor valt (Lady Lynn ooit)
of een acteur die ik nu pas leren waarderen heb (Peter Van den Eeden, sinds een aantal tijden).
Of een figuur die iets weet over te brengen, iemand die weet wat lesgeven is,
zoals een chef op Njam-TV die haar/zijn uitleg zeer duidelijk weet te brengen.
Schilders, cartoonisten, auteurs, mensen van het grafisch werk …, allemaal mogelijke vlammen.

Om de zoveel tijd heb ik een nieuwe.
LM is dat al lang gewoon want de lijst van oude vlammen is lang.
En over al deze mensen heeft hij lofzangen moeten aanhoren.

Vorige week kreeg ik een filmpje binnen van 09 seconden en op slag had ik eventjes een nieuwe vlam.
Dat kan hoor, vlammen binnen de 09 seconden. Enfin, bij mij toch. De man in kwestie is 02 sec in beeld.

'k Stuur dat filmpje door, naar familie en correspondenten, en dus ook naar LM, onder de titel : mijn nieuwe vlam.
Als ik daar de wereld kond van doe is er volgens mij nooit iets geweest in die twee à drie seconden.
De man in kwestie woont in Vermont (VS), daar rijdt van uit Ekeren geeneens een tram naar toe.

kaart Vermont     

LM zit hier achter mij, elke ochtend bezig met zijn eigen bezigheden.
Onze stoelen staan ongeveer rug aan rug.
Zijn stoel staat aan de oostmuur, een titske meer noord dan de mijne.
Mijn stoel staan aan de westmuur, een ietske meer zuid dan de zijne.
Wanneer we een kwartslag draaien zitten we ongeveer face à face,
absoluut geschikt wanneer er gezwamd en geleuterd moet worden over dingen.

In geval van hoogdringendheid rolt men de stoel met een flinke stoot achteruit
en belandt men met een bots tegen het werkblad van de andere.
Gewoon gillen mag ook. Dat is minder schadelijk voor het meubilair.

Mijn Dierbare kreeg dus dat filmpje op zijn scherm, bekeek het
en rolde zijn stoel ongeveer tot tegen mijn typtafeltje :
- Waarom is dát uw nieuwe vlam?
Niet hij. Dát.
                    

Aan zijn toon hoorde ik dat er iets was.
Aan zijn uitdrukking zag ik dat hij met iets in de knoop lag.
- Omdat hij een kei is met keien, antwoordde ik. De man had fysica als beroep, of zoiets.
  Dat staat in de commentaren. En hij heeft er op geoefend natuurlijk.

Vandaag pas, negen dagen later, heb ik gesnapt dat Liefste Mijn efkes een prik van jaloezie gevoeld heeft. 
Stel u voor, we zijn allebei 66 en plots gaan LM zijn stekels overeind staan over
mijn aandacht voor een 'andere' man van minder dan drie seconden op You Tube.
Acteurs, musici, dansers, zangers, schilders, tekenaars, cartoonisten, het kan allemaal.
Maar als iemand goed keien kan keilen, … dat komt te dicht bij zijn eigen kunnen.

LM is van de mechanica, als ik het goed heb is dat toegepaste fysica.
Wat die man doet is fysica, hydrodynamica of zo. En dát was voor LM wat te dicht bij huis.
'k Vind het ontroerend, 66 en gepikeerd door een You Tubeke van 09 seconden.

zonder klank
https://www.youtube.com/watch?v=8O-Vr_9S4uE 
00min10

De senior in kwestie heeft wel iets natuurlijks. Helemaal zoals ik me de staat Vermont voorstel.

m  – HiH-10/2015, bijgewerkt - http://mapsof.net/vermont/where-is-vermont-located

Na een paar keer repareren -of was het nieuwe stoel kopen?-
had een zus van LM de stoelen gemerkt met korte kleurlintjes die ze
onderaan de dwarsspijlen geknoopt had.
Geel en groen voor pa en ma, rood voor de zoon, blauw voor de dochter.
Vanaf toen had ieder een eigen stoel. Wie zijn stoel kapot wiebelde
moest maar op een wankele stoel zitten tot er voldoende zakgeld bijeen gespaard was
voor een nieuwe stoel. Dat sparen zou ze dan wel zelf doen.
Maw : als de stoel kapot was, werd het zakgeld ingehouden
tot de prijs van een nieuwe stoel bereikt was. Desnoods zat men zolang op het keukenladdertje.

Dit was ongeveer het model van stoel.    
                                             
Een model dat robuust genoeg is, zou men denken, maar
in de praktijk is het niet bestand tegen aanhoudende puber-nonchalance.

De zoon dacht dat hij slim was. Hij verwisselde zijn kleurlintje met dat van zijn zus.
Zo kon hij naar believen zijn gewicht blijven balanceren.
Als de stoel kapot ging zou hij de lintjes weer verwisselen en dan was zijn zus de pineut
wier zakgeld ingehouden werd.

Waar hij niet meer aan gedacht had, was dat zijn moeder
met brede alcoholstift de namen onderaan de zit geschreven had.
Bij de volgende poetsbeurt zette hij zoals gewoonlijk de vier stoelen omgekeerd op tafel.

Rina stond klaar met een emmer zeepsop en leunde losjes op de schuurborstel.
Zoon had de stoelen ondersteboven op de tafel gezet.
Denkende dat zijn taak er op zat wou de zoon het afbollen.
- Wacht eens efkes gij, zei Rina, ge moet uw lintje nog terug hangen.
  Aan-uw-éigen-stoel.

Met de stoelen omgekeerd op tafel lagen de vier namen in het zicht.
Toen hij de namen zag staan herinnerde hij zich dat hij zijn ma ze daar had zien schrijven met zwarte stift.
Hij had toen nog geholpen om de stoelen weer op de vloer te zetten!

Zijn mond viel open. Letterlijk.
Hij kreeg ter plekke een aanval van koleire. Wolvengehuil !
Omdat zijn moeder hem doorzien had.
Omdat ze zo duidelijk liet merken dat ze hem doorzien had.
Omdat ze slimmer was dan hij.

Toen Rina het vertelde zuchtte ze : die loebas moet nog zóveel leren …

m - HiH-10/2016, bijgewerkt – stoel = https://www.countrysideamishfurniture.com/product/sweetfield-spindle-kitchen-chair 

Ooit hadden we het met de schoonzussen over onze eigenaardige kantjes.
Of we die nog wel zagen, want voor onszelf zijn die kantjes zo gewoon geworden
dat ze niet meer als eigenaardig overkomen.

We hebben bij mekaar dingen ontdekt.
Eén van de zussen heeft iets met deuren en bij mij zijn het tafels.
Er moet bij ons altijd een plek vrij zijn om te gaan zitten en iets te eten of te drinken.
Dat komt van lang geleden, denk ik. Toen we nog kind waren.

Na het huiswerk maken konden Tina en Laura  gaan spelen.
In de winter gebeurde dat binnenshuis.
Boven de tafel hing een verstelbare lamp en daar was het meeste licht.
In een minimum van tijd lag de tafel vol met
knutselgerei, legoblokjes en andere kleine dingen waarvan meerdere veelvouden bestaan.

Wanneer ik als oudste dan de tafel moest dekken was het een heel gedoe om die tafel leeg te krijgen.
Keer op keer. De tafel was geëigend gebied en ik was de belegeraar die moest afgeweerd worden.
Met argumenten als 'wij hebben straks geen honger'.
Soms kwamen er tranen aan te pas omdat ze moesten opkrassen. 'Wij mogen hier nooit niks' !
Zij werden met speelgoed en al verbannen naar Siberië,
een wit wollig warm berber tapijt dat drie stappen verder lag, tussen de eethoek en de zithoek.
Helemaal speciaal daar gelegd om op te spelen, maar nee,
er moest eerst wat drama & theater verkocht worden.
In mijn memorie is dat dag na dag, heelder winters lang zo geweest.
Toen al moet ik iets gedacht hebben over beschikbare tafelruimte.

LM en ik hebben twee tafels in de woonkamer, elk voor 4 personen.
De ronde tafel staat in het midden en dient  enkel  om aan te eten, gelijk welk uur van de dag.
Daar hebben thermos en koffietassen hun stek.
De rechthoekige tafel staat met de korte zijde tegen het raam en dient voor al het andere.

Hier in 't burootje heb ik een typtafeltje H70cm-L105cm-D40cm.
Klein en helemaal wat het moet zijn. De enige die deze afmetingen belangrijk vindt ben ik waarschijnlijk,
maar ik zet mijn werktafeltje graag efkes in het zonnetje.
Dit is hét meubel dat ik ooit meeneem naar een rusthuis.

Achter mij staat de lange werktafel van LM, juist diep genoeg om een krant open te leggen.
Die tafel dateert uit de tijd dat er nog papieren kranten gelezen werden, het groot formaat.

En er is het gewezen desktopmeubel, waarin nu de printer en de scanner zijn ondergebracht.
Bovenop ligt de onontbeerlijke rommel, twee antieke externe geheugens, de stekkerdozen en de hubs.
In deze werkkamer moet het wat minder strak want schrijfideeën komen niet rechtlijnig binnen.

Ow, dan heb ik het nog niet gehad over onze twee terrastafels. En waarom twee.
Maar nu moet ik stoppen want we gaan sebiet aan tafel.

m  - HiH-10/2016, herzien -