Archief

de beroepsmisvorming van een telefoonlarf ~ van P₂

08/2016 : Maandagavond is een vriendin overleden.
Haar man zit met al de paperassen en kan er niet wijs uit worden.
Hij heeft één zoon, maar die ziet hij alleen als er geld te rapen is.
Daarom ik bood aan om wat mee te ordenen in de dingen die direct moeten gedaan worden.
Zo ook het GSM-abonnement opzeggen van mijn vriendin.

Ik belde naar de betrokken dienst en na een aantal toetsen indrukken
kwam ik na tamelijk lange tijd toch op de juiste dienst terecht.
Ik kreeg een jongeman aan de lijn, enfin ik hoorde het aan zijn stem dat het een jeugdig iemand was,
en na veel vragen en antwoorden was het in orde.
Tot de jongeman als laatste zegt: en hebt U nog tijd voor een kleine enquête?
Pfppf, diplomatischer kon het niet zeker?
Ik heb heel beleefd geantwoord dat bij een overlijden wel meer dringender en belangrijker dingen te doen zijn
dan op ‘t gemakske een enquête te gaan zitten beantwoorden.
Ik zal maar aannemen dat het beroepsmisvorming was zeker? van P₂

'k Kreeg kippevel van verontwaardiging toen ik uw mail las.
'k Zou die telefoongast nogal zijn levieten gelezen hebben.
Eerst vriendelijk zijn naam vragen natuurlijk, achteraf pas de nekslag.
Nee, neenee. Wat ik nu vertel is prietpraat,
ik zou in de verontwaardiging van het moment dat larf afgeblaft hebben.
En iemand afblaffen in het bijzijn van de getroffen echtgenoot kán niet natuurlijk.
Gelukkig voor iedereen en vooral voor de telefoonsukkel aan de andere kant van de lijn, zijt gij een beleefd iemand.

Het is een rustige gedachte voor de echtgenoot dat hij op u kan rekenen voor paperasserij.
Een verlichting, een steun in een moeilijke periode.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt -

to match or not to match van TP  

(…) Toevallig die avond op Canvas een stuk van een filosofische uitzending over
verliefdheid en de zoektocht naar de ware liefde.
Filosofische uitzending, nou ja, omdat er enkele academici uit te doeken deden
wat mijn brokje boerenverstand uit zichzelf weet.
Maar ja, zoals altijd, het kind moet een aparte naam krijgen of er kijkt geen kat naar.
Hoor ik daar een jonge vrouw lamenteren over haar talloze pogingen om een ‘match’ te vinden via Tinder
– sla me dood wie of wat Tinder is –
want nu kan je pas in de verre verte aan verliefd worden denken als het iets of wat ‘matcht’.
Hoe serieus moet je zo’n “matcher” vinden als je via zo’n smoelenboek of -site op zoek gaat?
Zelfs een flapdrol profileert zichzelf als the best you can get?
Het kind ging zelfs slapen met haar telefoon, het vinden van een zo’n match werd een obsessie.
Dat heeft ze trouwens zelf toegegeven na overleg met twee jonge kerels die
elkaar de loef afstaken met hun aantal matches.
Waar gaan we naartoe? Hoe moet mijn kleinzoon ooit…?
“Door constant te vegen over dat schermpje te vegen, zoals dat mieke daar deed, hoe anders?”

Over verliefd worden door te slowen op een tegel, of een coup de foudre ervaren,
of een pastoor als potentiële bemiddelaar vragen is volgens mio marito uit de tijd. Nu moet je eerst matchen.
Eigenlijk vindt hij dat niet zo slecht gezien, het geeft iemand de mogelijkheid om toch
het kaf van het koren trachten te scheiden. Eenieder die ogen in zijn hoofd heeft kan toch tussen de regels lezen,
tenware de hormonen meteen op drift raken wat vaak het geval zal zijn bij het zien van de foto van een knappe bink
of een grietje goed voorzien van oren en poten.

Goed voorzien van oren en poten, hoe durft hij! Meteen einde verhaal. Ciao. TP

hormonen op drift en … mismatch

In de amoureuze context is het woord match misschien nieuw,
maar de gedachte is er al lang, het heette : verliefd worden op de juiste. 

En de tegenhanger, de idee mismatch is er ook al lang.
Al zeker sinds 1951, volgens mijn informatie. Alleen werd het toen nog zo niet genoemd,
het heette : verliefd worden op de verkeerde.

In geval van match : gejubel à la 'ze zijn gemaakt voor mekaar'
wanneer het ging over mensen die goed bij elkaar pasten, mensen die mekaar gevonden hadden.

In geval van mismatch : … … volgde er stilte,
want drie maanden na de bruiloft was het wittebrood op-de adrenalineproductie neemt af-
en nam het dagelijks leven over en was er die zwangerschap.

Ook van een mismatch kwamen en komen kinderen en
ook dat werd en wordt een gezin genoemd. Nu zou het een disfunctioneel gezin heten.

De benamingen match en mismatch zijn er eindelijk,
en ze zijn relatief nieuw, en ze komen uit een andere taal,
maar de situaties zijn niet nieuw, die bestaan al lang. 
Het werd tijd dat die situaties  benoemd werden.
Dat schept een grammetje helderheid in de mensenjungle.
Maar gelijk in welke taal, het is zoals ge zegt, to match or not to match, daar draait het om.

m - HiH-08/2015, herwerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Tinder,

foto Donna McCoy                     

Haliclystus auricula : 2,5 cm hoog, diameter weet ik niet

voor meer over de kwal : Meer afbeeldingen (heel mooi!)
voor meer van McCoy : http://www.mccoyphoto.com/ocean.htm (ook mooi)

m – HiH-08/2015, ongewijzigd 

De D-T affaire

En 's avonds, gezellig bij 't open haardvuur,
maakte ik een wandeling doorheen de literatuur
en kwam enkele mooie werkwoorden tegen
die ik met het grootste plezier heb vervoegd
maar een bejaarde D maakte mij verlegen
was over mijn spelling zeer misnoegd.

Vaak word ik ten onrechte met T samen gezien
of verkeerdelijk van T gescheiden
wilt u voortaan als het kan misschien
proberen dergelijke roddels te vermijden

majumau

Af en toe leest men iets over die twee ja, da’s waar.
En ik volg dat eigenlijk ook, de affaire D & T. En ik probeer dat dan te onthouden. 

Want het  zijn niet zomaar roddels, zoals D beweert, de sloeber.
Er is zelfs een Vaste Commissie die zich met D & T bezig houtd.
Dat is de Overheid hé, vaste commissies …
Ze hebben ook een noodnummer, in geval het de spuigaten uitloopt :
Taaltelefoon 078 15 20 25 (gewoon tarief)
elke werkdag van 9 tot 12 uur, elke schoolwoensdag ook van 14 tot 16 uur
https://www.taaltelefoon.be/ , https://www.facebook.com/Taaltelefoon/ ,
https://twitter.com/taaltelefoon ,https://www.taaltelefoon.be/taallink.

Volgens mij zijn het geen roddels, over die D-T-affaire, het is de Naakte Waarheidt. Mijn gedachdt.

m – HiH-08/2015, bijgewerkt - 

over complimenten verkopen en over een verpakt compliment

Complimenten vind ik een ingewikkeld sociaal ding. Gecompliceerd en compliqué.
Wanneer is een compliment gemeend lovend, wanneer is het vleierij?

Mij lijkt het soms wisselgeld, dat degene die een compliment geeft
er ook een in ruil verwacht. En wel onmiddellijk.
Ik had een groottante die daar sterk in was.

Wanneer ze iets zei over mijn jas, of tas, of schoenen of kapsel,
nam ik dat aan als kennisgeving : dit is iets dat haar bevalt en zij laat dat weten.
In ruil gaf ik dan informatie over waar de jas/tas/schoenen/kapsel vandaan kwamen.
Dat leek me vanzelfsprekend, het uitwisselen van informatie.

Achteraf kreeg ik via mijn Ma te horen dat ik 'zo nooit eens iets zei'.
Wat bleek : wanneer ze iets gezegd had over jas/tas/schoenen/kapsel,
ik óók iets vleiends moest zeggen over haar jas/tas/etc. Het was dus een ruil.
Dat had ik niet door. 'k Had daarvoor een pilletje moeten nemen
maar dat is niet meer nodig, de groottante is overleden.

Ik 'verkoop' geen complimenten, vleierijen.
Behalve misschien bij jonge kinderen, omdat ze moeten aangemoedigd worden.
Hetgeen men in ruil bekomt is dat ze blijven proberen en ondernemen tot er iets te loven valt.
Wat de bedoeling was.

Want er is ook het compliment als woordje-van-lof.
Het woordje-van-lof rolt er bij mij vanzelf uit als er iets gepresteerd wordt
of wanneer ik iets zie waarvoor ik bewondering of verwondering voel.

Er is ook het verpakt compliment, dat is
een simpel, gewoon zinnetje waar het compliment in zit.

Het verhaal :
in '79 was ik op een schip waar ene BDS aangemonsterd werd als aspirant.
Aspirant deck, een stuurman in spe op Zijn Eerste Schip.

Hij zette de eerste morgen zijn patrijspoort open, omdat dat iets is
dat welopgevoede jongemannen doen: raam openzetten zodra ze opgestaan zijn.
Jawel.
Maar-in-hemelsnaam-niet-op-een-schip-dat-steenkool-aan-het-lossen-is!

Alles in zijn cabine zat onder zwart vettig kolenstof.
Alles. Plafond, wanden, meubels en beddengoed, alles.
Zwart en vettig. Alles vettig en zwart.
Tot zelfs de kraantjes in de badkamer, en die deur was nochtans gesloten gebleven.

Ik bleef daar kalm onder, zij het met een zenuwlachje, omdat ik me kon voorstellen
dat hij dat op pensionaat zo geleerd had en vermits hij aan boord een goede indruk wou maken,
had hij dus braafjes zijn 'raam' open gezet.
"Dat heet patrijspoort jongen!"

De collega en ik hebben een onvoorzien aantal uren gewerkt
om die cabine uit te wassen en weer leefbaar te krijgen.
De slungel wou helpen, maar met al zijn armen en benen liep hij danig in de weg.
Zitten en braaf zijn. Hij moest ons vooral laten werken.
Dus zat hij op zijn seat schaapachtig te kijken hoe wij in uptempo opkuisten wat hij veroorzaakt had.
Hij bleef stil, wij vergaten ongeveer dat hij er was en praatten over job en werkschema.
De uren die hij daar gezeten heeft, hebben wel opgebracht.
Het vent zag ons doende en had ook oren aan zijn hoofd.

Wij hebben daarna, voor de rest van ons contract de meest
vriendelijke, beleefde, behulpzame aspirant gehad die een mens zich maar kan indenken.
In die paar uurtjes zitten & luisteren had hij een zicht op onze job gekregen.
Hij had niet alleen oren aan zijn hoofd maar ook hersens in zijn kop.
Hersens zaten in de familie, zijn pa was de walkaptein.
Nu zou men zeggen de CEO van de firma. Toen was een rederij nog een rederij. Walkaptein dus.

Negen jaar later moest ik monsteren in Durban.
Op mijn contract stond dat het schip als kaptein BDS had.
Ach ja, sommige aspirantjes worden ooit kaptein. Zo is dat.

Toen ik aan boord kwam, doodmoe van de 36hrs onderweg
en van de bruuske klimaatovergang,
ging ik me boven melden, zeemansboek en contract in de hand.

Hij zou het allemaal niet meer weten, na negen jaren andere en belangrijker dingen aan zijn kop.
Ik klopte.
- Binnen.
- Dag kaptein, ik ben de nieuwe …
- Waar waart gij al die jaren, m? onderbrak hij met een vage glimlach.

En ineens herinnerde ik me dat men het Eerste Schip
eigenlijk nooit vergeet. Hij dus ook niet.

Waar waart gij al die jaren, m?
Dát, lieve mensen, was een verpakt compliment.
Hij had in die negen jaar tussentijd al andere dingen
in de huishouding van een schip meegemaakt/moeten meemaken.

In drie weken tijd had ik het kasteel zoals hij het hebben wou : shipshape.

m – nu zou me dat niet meer lukken, met mijn stramme gewrichten - EZW-05/2013, HiH-07/2016, bijgewerkt -

Je zult maar een ééndagsvlieg zijn en je dag niet hebben. van P² 

Tja, dat is een existentieel probleem hé.  Daar wordt een heel bestaan in vraag gesteld.
Maar er zijn oplossingen. Regelmatig een minuut van een of andere psychotherapie. 

Psychoanalyse zou ik als eendagsvlieg niet doen.
Dat kan wel oplopen tot uiteindelijk 20 minuten of langer en zelfs véél langer, 60 minuten.
Dat is voor een eendagsvlieg een langlopende kostelijke zaak en de uitkomst is zeer onzeker.

m – HiH-04/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychotherapie ,
http://www.woorden.org/woord/psychoanalyse , https://nl.wikipedia.org/wiki/Psychoanalyse 

van Den Helder tot Den Briel

In mijn jonge jaren (in de pre-LM periode)
had ik eens voorgesteld om een voettocht te maken, van Den Helder tot Den Briel.
Holland is vlak, geen bergop-bergaf gedoe.
En om de cadans er in te houden konden we dan zingen van Jan Klaassen de Trompetter.

- Hoe lang is die tocht?
- Heel Holland door.

Dat was dom van mij.
'k Had moeten zeggen : twee provincies maar, kleintjes.
Achteraf mocht ik met cijfers afkomen,
in vogelvlucht een 120 km, langs de weg amper 170 km
langs de wandelpaden weet ik niet maar we spreiden het over twee weken,
kunnen ook stukken met de bus doen … niks gebaat,
'k kreeg mijn volk niet meer warm, want "ze wil héél Holland door".
Alsof ik hen door de jungle van een land met slangen had willen jagen.

Hét argument :

- Ze  tappen hun bier in colaglaasjes.
- Ook dat nog, ja. Héél Holland door serveren ze pils in colaglaasjes. 
  Dat maakt een voettocht ondoenbaar.
  Voor dat soort gebieden is een helikopter meer aangewezen?  #^¡]o!*&!!

Die tocht had moeten doorgaan ergens tussen '79 en '89 (pre-LM dus)
maar het is er nooit gekomen want elk verlof was er wel iets
en na elk verlof moest er weer gevaren worden voor zes maanden.
Zo verdween het plan naar de achtergrond.
Daar liggen wel meer plannen zachtjes neergevlijd.

Met het marsliedje maakt men zo'n tocht al huppelend
van het ene uiteinde naar het andere uiteinde:
klank aanzetten,
https://www.youtube.com/watch?v=x5NTy-cxK78
03min15

          Jan Klaasen was trompetter in het leger van de Prins
         Hij marcheerde van Den Helder tot Den Briel
         Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
         Maar trompetter was hij wel in hart en ziel

         Het leger sloeg z'n tenten op voor Alkmaar in 't veld
         En zolang geen vijand zich liet zien was iedereen een held
         De kroeg werd als strategisch punt door 't hoofdkwartier bezet
         De officieren brulden: "Jan, kom speel op je trompet!"
         Ze werden wakker in de goot in de morgen kil en koud
         Maar Jan Klaasen sliep in de armen van de dochter van de schout

         (refrein)

         De Prins sprak op inspectie tot de majoor van de compagnie
         "Ik zag hier alle stukken wel van mijn artillerie.
         Ja, zelfs dat kleine in uw kraag en dat blonde in uw bed.
         Maar waar zit dat stuk ongeluk van een Jan met z'n trompet
         En niemand die Jan Klaasen zag die bij de stadspoort zat
         En honderd liedjes speelde voor de kinderen van de stad

         (refrein)

         Jan Klaasen zei: "Vaarwel mijn lief, ik zie je volgend jaar.
         Wanneer de lente terugkomt dan zijn wij weer bij elkaar."
         De winter ging, de zomer kwam, de oorlog was voorbij
         Maar het leger is nooit teruggekeerd van de Mookerhei
         Geen mens die van Jan Klaasen ooit iets teruggevonden heeft
         Maar alle kinderen kennen hem; hij is niet dood, hij leeft!

         (refrein)

         Hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld
         Maar trompetter was hij wel in hart en ziel

           tekst Lennaert Nijgh , muziek Boudewijn de Groot, gezongen door Rob De Nijs - 1973

-----

Jan Claesen of Jan Klaassen is thans vooral bekend als de held van de poppenkast.
Hij zou trompetter zijn geweest in het leger van Frederik Hendrik (1584-1647),
en nadien met zijn vrouw Katrijn poppenkastvoorstellingen hebben gegeven.
Het lied is dus gebaseerd op een historische persoon.

Den Briel / Brielle heb ik later kunnen bezoeken, twee keer en telkens toevallig.
Toen ik daar was, was ik heel blij, dankbaar bijna, dat ik er kon zijn.
De geschiedenis is er heel op mensenmaat, bijna tastbaar.

En ik voelde telkens een klein kneepje  spijt over die voettocht.

In Den Helder ben ik nooit geraakt.
Nuja, Den Helder staat ook op Google hoor.

m – HiH-08/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Frederik_Hendrik_van_Oranje ,van : https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Klaassen_(pop)#Oorsprong

De Mama vraagt aan de kleine Suzie wat ze wil voor haar verjaardag.  
- Een broertje.
- Ja, dat zouden Papa & ik ook wel willen,
  maar dat krijgen we niet meer intijds voor mekaar hoor, antwoordt de Mama.

Suzie moet niet nadenken:
- Dan doet ge gewoon gelijk Papa in den atelier!
- ??? w-w-wat … wat bedoelt ge lieveke?
- Ge zet meer volk op de job !

m – EZW-03/2014, ongewijzigd 

vergeet niet te tekenen!

Hier in huis wordt het cijferwerk gedaan door LM, omdat ik hopeloos ben met cijfers en getallen.
Berekeningen en financiële zaken zijn dus voor Den Dierbare.
Hij doet de cijfertjes, ik doe de lettertjes.
Cijfers en Letters was ooit ons favoriet spelprogramma, omdat het de wereld zo netjes opdeelt. 

Als er geschreven moet worden :
- Stof uw klavier eens af, zegt hij dan.
- Meneer, hier op dit klavier krijgt het stof de kans niet om te vallen! 

Soms moet ik toch zelf iets betalen. Dat gaat dat per ouderwets overschrijvingsformulier,
waarbij ik als opdrachtgever cijfer per cijfer mijn rekeningnummer invul.
Daarvan word ik moe, dus ga ik wat rusten.
's Anderendaags onderneem ik een expeditie naar het bankfiliaal en laat daar
met het voldaan gevoel over de volbrachte taak het formulier in de formulieren-bus glijden. 

Op een keer was ik vergeten het formulier te tekenen. Wat was dat toen
een gedoe en een geloop om het boeltje intijds in orde te krijgen!

Wat blijkt … ’k ben niet de enige die al eens vergeet te tekenen.
Wat toch een zeer eenvoudige bewerking is, een handtekening zetten.
Maar LM zou wél willen dat ik me aan PC-banking begeef? Geen denken aan.
Ik zal eerst oefenen hoe ik een overschrijvingsformulier correct en volledig moet invullen.

m, 67j – HiH-01/2016, bijgewerkt - https://nl.wikipedia.org/wiki/Cijfers_en_Letters#België