Geloof....

Mijn echtgennoot en ik zijn dit week-end mijn moeder (meer dan 80 jaar) gaan bezoeken in Gosselies, in plaats van de \"rapste\" baan te nemen hebben we (gedeeltelijk) de \"oude baan\" genomen: Avelgem, Ronse.... hoeveel keren hebben we die weg gevolgd met onze twee kindjes mee om een week-end door te brengen bij mijn ouders (die nog in Jumet woonden dan!). Het was, na 4 uur, zonnig met hier en daar een mooi wit wolkje en ik moest weer denken aan een lied van Jacques Brel als ik naar al die frisse lentekleuren, die jonge bladeren, die mooie lucht..... \"C\'est dur de mourir au printemps...\"

Wat ben ik blij dat IK dat denk.... en dat mijn zoon het niet ondervonden heeft!

Het ergste voor ons is.... "doodzwijgen"....

Kort na de dood van een geliefde is daar natuurlijk geen sprake van: je bent er altijd mee bezig (luidop of in stilte) ... en andere mensen ook...

Naarmate de weken, maanden, jaren voorbij gaan wordt het anders: jij bent er wel nog mee bezig.... en anderen misschien ook wel maar.... het leven gaat verder en er is niets nieuw te vertellen over je geliefde: de tijd is (voor hem of haar) stilgestaan op de moment van zijn (haar) dood... er wordt er minder over gesproken en dan komt er een moment dat je, misschien zoals ik, zou kunnen denken "heb ik HEM (HAAR) gedroomd of leefde hij echt? ... en is hij er nog?"

Denk eraan als je mensen zoals ik wilt "helpen":

je moet niet altijd over die persoon spreken, zeker niet!, maar nu en dan bewijzen dat je hem (haar) niet vergeet.... hem (haar) niet "DOODZWIJGEN".... dat doet zoveel pijn....

Een dag zoals een ander...

Nu....na 9 jaar.... bijna zoals de andere dagen....

Beter uitgedrukt: een dag zoals al de andere dagen van mijn \"tweede leven\"...

Ik ben even koppig als hem: veel tijd nodig gehad maar eindelijk bijna kunnen doen wat ik wilde (met de hulp van \"Boke\", bedankt!):
een virtuele \"Paaskaars\" in mijn blog krijgen...

In die periode ben ik altijd druk bezig: ik spring van hier naar daar, van binnen naar buiten, van mijn blog over planten op mijn blog over mijn zoon, van de was strijken op mijn stofzuiger, van koken op afwassen, van te denken \"ik wil alleen zijn\" op \"ik wil mijn klein-kinderden gaan halen en \"normaal\" doen\".... van \"maar waarom is het nu en niet witte donderdag\" op \"waarom doet de Kerk zo dom met die \"feestdag\"? de andere \"Hoogdagen\" zijn toch altijd op dezelfde datum?\"...
De moeder van Jesus had \"meer geluk\": in haar tijd had niemand al besloten dat haar zoon niet op een bepaalde datum overleden was.... dat waren mensen die later besloten dat het belangrijker was om een \"feestdag\" te maken op de dag dat hij verrezen was...en die dag verandert van datum???
ik loop, ren, vlieg, plan, leef met handen en voeten....
ik wil wel, maar ik kan niet meer....ik hoop dat alles omkeert....

Ik weet waarom.... maar vraag mij dan af als ik zie hoe de meeste \"normale\" mensen de dag van vandaag ook zo leven: wat vluchten ze??? 

Ik ben (zoals ieder jaar!) in de periode van "waar" en "niet waar"... het is lente, we naderen de 30ste  maart....en we zijn nog "ver" van Pasen. Ik "vlucht" ieder jaar opnieuw.... omdat het zo verwarrend is (en vermoeiend!): was dat de laatste week of niet? de datum nadert maar mijn herinneringen aan de laatste dagen en hoe ik me dan voelde zijn het scherpst vanaf de week voor Pasen.  Ik probeer zoveel mogelijk in de tuin te werken of in huis dit of dat te doen, met de klein-kinderen bezig te zijn....om niet te "denken"....
daarom dat ik verder zal werken met de foto's meer dan met text denk ik...

1997...was een maandag...

Hij moest die dag weer binnen, voor de eerste keer wilde hij niet (we hadden de dag voordien veel met hem moeten spreken... zijn Peter (die altijd veel invloed gehad heeft op hem) inbegrepen, om hem te kunnen overtuigen dat het nodig was....mijn "stoure jongen" begon zelfs te wenen.... voelde hij misschien toch... dat het de laatste keer ging zijn dat hij zijn huis ging verlaten???

Die morgen, als we binnen kwamen in de lange gang zei hij nog "ik begrijp het niet: ik heb mij in maanden niet meer zo goed gevoeld, waarom moet ik terug?"... en ik maar uitleggen dat hij zich OP DAT MOMENT beter voelde maar nog niet genezen was... en dat hij daarom daar terug moest... om volledig te kunnen genezen....

Dat was de eerste keer dat hij \"volledig\" mee mocht (eerste jaar was het maar enkele dagen).

Dat ben ik zeker van.... waar en wanneer juist... dat is wat anders voor mij!

namen de grootste plaats in zijn leven....niet alleen om plezier te maken, hij was ook een ECHTE vriend: hij ging "door het vuur gaan" voor hen

In bijna alles wat hij deed waren er jongens of (en) meisjes van de Chiro erbij (en zijn twee beste vrienden zijn alle twee Chiroleiders geweest...en samen getrouwd nu!!).

Maar wat heeft hij niet teruggekregen van hen!! : ze waren altijd klaar voor hem, als "alles goed ging" met hem....als hij ziek was.....als hij gestorven is...

En daarna... ik kan ervan spreken....

En ik zal dat doen ook....na de 30ste maart....of na Pasen....

Hij had inderdaad tijd te kort om alles te doen: hij heeft ook voordracht gevolgd, was actief in de groep van speelpleinwerking, werkte graag op mijn pc (dat ik alléén maar voor mijn boekhouding had!), begon te \"zagen\" om een internet aansluiting ke hebben (zogezegd voor zijn schoolwerk...)... dat heeft hij niet gekend....

Maar zijn grootse hobby was zijn grootste liefde: waar kan je vrienden, maten, kinderen, sporten, spelen,  lachen, \"zot doen\", toneel spelen, mensen leren kennen, waarden leren kennen, een \"schouder vinden om op te huilen\".... alles samen....en blijvend....tot op het laatste....

Zoals de meeste kleine jongens vond hij dat heel leuk.... hij was er ook \"op tijd\" mee begonnen; hij heeft jaren mee gespeeld ... maar als hij ouder werd....moest hij kiezen: je kan toch niet ALLES blijven doen....dan gestopt met de ploeg. Maar hij bleef voetballen: mini voetbal met zijn maten!!

Hij was ook een fervent supporter van Club Brugge (zoals zijn vader en zijn beste vriend), zijn zuster en zijn Peter waren supporters van Anderlecht: het was hier nu en dan de moeite!!!
Als hij \"vrij\" was ging hij naar Brugge met zijn vader (en vrienden) en , als er een match op tv te zien was nodigde hij zijn vrienden uit om hier te komen kijken (we hadden canal+) ...dat is nog gebeurd in de periode dat hij thuis was tussen zijn behandelingen....

Vanaf zijn kamer op de negende verdieping in Brugge was hij blij omdat hij de lichten van \"zijn\" stadium kon zien....

Hij was heel fier dat een van zijn \"beste maten\"(Tom) en zijn (toekomstige) schoonbroer (Serge) heel goede voetballers waren!!

Neen Joske, het is niet "mijn manier om te verwerken", nog eens: ik heb mijn "verwerking" achter de rug....wat niet wil zeggen dat mijn ik mijn zoon vergeten ben of hem niet meer mis!

Ik heb nu alles wat ik ervaren heb kunnen "analyseren", ik heb "heel diep" gezeten, ben weer naar boven gekomen...en een keuze gemaakt:

Misschien gelijk ik op Don Quichotte, of op De Kleine Prins....
(dat was wat ik zocht gisteren op mijn pc maar had het liever in her Nederlands gehad....en niet gevonden).

Als je het begin van mijn blog goed gelezen hebt zou je moeten weten dat ik een doel heb met die blog en die doel is al bereikt...DAT doet mij deugd: niet via mijn gastenboek (ik zou dat ook niet gedaan hebben trouwens!) maar wel via e-mail, ik heb al reacties gekregen van mensen die situaties goed erkennen, en geprobeerd hen, op een persoonlijke manier, beter te doen verstaan en dus te "helpen"!!

Sommige mensen hebben meer aandacht voor "door mensen gemaakte dingen".... ik heb gewoon meer andacht voor "mensen" en alles wat met de natuur te maken heeft (mensen maken er ook deel van uit denk ik?).

Als ik die foto\'s bekijk vraag ik mij wel af....

Waarom hij dan naar Deinze niet wilde gaan???

De laatste klasfoto van mijn zoon...

Een foto van 1996-1997 heb ik niet....

Hij was misschien altijd nog geen \"echte student\" geworden, maar deed zijn stages met hart en ziel: het was iets dat perfect was voor hem.... hij heeft ook in die jaren veel mensen leren kennen en regelmatig als hij thuis was (ieder dag kwam hij naar huis....veel teveel te doen hier in de omgeving!!) vertelde hij mij wat hij gezien of gehoord had.... en eindigde met de woorden \" Ma, wat ben ik blij dat ik zulke ouders, zo een familie en zulke vrienden heb en ben zoals ik ben!\"..... dat mag ik NOOIT vergeten...

De laatste stage dat hij deed was in Kortrijk, in \"den Achtkanter\", ....die stage was minder goed....hij was al ziek maar niemand wist al wat hij had....

Zijn plannen waren, na die laatste jaar in Brugge, naar Gent te gaan om te proberen een diploma van onderwijzer te hebben: hij had enorm veel bewondering voor zijn vader en de manier waarop hij zijn beroep oefende en wilde proberen hetzelfde te doen....