Antwoord op "Petit Prince""

Als ik die foto\'s bekijk vraag ik mij wel af....

Waarom hij dan naar Deinze niet wilde gaan???

De laatste klasfoto van mijn zoon...

Een foto van 1996-1997 heb ik niet....

Hij was misschien altijd nog geen \"echte student\" geworden, maar deed zijn stages met hart en ziel: het was iets dat perfect was voor hem.... hij heeft ook in die jaren veel mensen leren kennen en regelmatig als hij thuis was (ieder dag kwam hij naar huis....veel teveel te doen hier in de omgeving!!) vertelde hij mij wat hij gezien of gehoord had.... en eindigde met de woorden \" Ma, wat ben ik blij dat ik zulke ouders, zo een familie en zulke vrienden heb en ben zoals ik ben!\"..... dat mag ik NOOIT vergeten...

De laatste stage dat hij deed was in Kortrijk, in \"den Achtkanter\", ....die stage was minder goed....hij was al ziek maar niemand wist al wat hij had....

Zijn plannen waren, na die laatste jaar in Brugge, naar Gent te gaan om te proberen een diploma van onderwijzer te hebben: hij had enorm veel bewondering voor zijn vader en de manier waarop hij zijn beroep oefende en wilde proberen hetzelfde te doen....

Daarna.... naar Brugge: de Heilige Familie...

Eerst moest hij goed nadenken: wat wil ik eindelijk later doen?.... ja, ik weet het: bijzonder jeugdzorg!!

OK: wij uitzoeken waar..., als hij terug was van kamp hadden we al gebeld in een school in Deinze: we mochten hem inschrijven maar....als hij hoorde dat hij DE ENIGE JONGEN die ingeschreven ging zijn was het direkt " GEEN SPRAKE VAN!".... verder gezocht en gevonden: Brugge dus!!

nu kon het niet anders: naar Saint Amand Kortrijk!

Dat was een grote school, in een echte stad.... een jaar.....maar niet meer: de schhoolmaten waren ok....maar de studies....dat was iets anders!

Zijn laatste jaar in Harelbeke....

en ondertussen ouder geworden (en groter ook wel dat hij "klein" bleef...en dat vond hij niet leuk!).... met alle gevolgens:.... nog meer bezig met alles en nog wat....Leren: juist proberen voldoende punten te hebben, meer niet....geen tijd!!

Gelukkig had mijn echtgenoot gekozen voor een "kleinere" school....de overgang was vlot verlopen en.... hij was daar meer gevolgd ook....voor hem was het nodig!

Geloven of niet maar van zijn laatste jaar heb ik geen klasfoto!

We vertrekken dus van een heel vertrouwde omgeving (!) om naar Harelbeke te gaan...

Vanaf nu heeft mijn zoon meer vrijheid: we weten niet meer \"alles\"... moet hij blij geweest zijn!!!

Wel dat we nu en dan toch....iets van vernamen....

Vijde leerjaar.....

Niet altijd zo plezant geweest.....een strenge meester en een echt deugniet....regelmatig op zijn oren gekregen....

je zou kunnen denken dat, door mijn zoon te willen voorstellen, ik afwijk van de ECHTE bedoeling van mijn blog... neen hoor: ik weet heel goed wat ik doe en waarom.

Dit is mijn enige mogelijkeid om te kunnen, niet helplen, maar een steun zijn: ik MOET jullie hem laten kennen, door mijn ogen...al de mensen die een dierbaar verloren hebben zullen mij beter verstaan: ik kan dan pas uitleggen hoe ik mij voelde en hoe ik redeneerde als ik ALLES eerst over zijn leven "gezegd" heb, toen we allemaal nog gelukkig waren, toen we een "olifant" nog konden maken van....iets dat na Pasen een "muis" leek te zijn, toen we ons nog kwaad konden maken, zorgen makten, onze zoon nu en dan..."aan de muur" wilden hangen....omdat hij zo "embetant" kon zijn.... en hoe we (ik) NA PASEN alles met andere ogen zag....
En ik ben er zeker van dat het ook zo is voor de anderen die een dierbare verloren hebben.... het is JUIST die andere zicht op alles die zo moeilijk te vatten is voor de mensen rondom ons die willen helpen, soms niet kunnen, en soms buiten vliegen.... met mijn blog hoop ik dat die mensen ons ook beter zullen verstaan!

Moest ervan komen: BIJ ZIJN VADER in de klas!!!

Dat heeft hij NOOIT verstaan: hij had inderdaad meer dan 50% maar moest zijn jaar \"dubbelen\"....hij heeft er jaren over gesproken met zijn vader....tot als hij 19 jaar was....

Het was wel zo dat hij veel deugd van zijn tweede vierde heeft gehad: hij kon daarna beter verder leren.... maar... leg dat eens uit aan een kindje....en aan een puber,...en aan een \"jonge gast\"!!!

Vanaf nu moest het meer "serieus" worden....maar ja: hij was nog niet rijper geworden....

Juist een anekdote:

Dit jaar hadden wij in mei (met Onze Lieve Heer Hemelvaart) een caravane gekocht, als ze naar school gingen vertrekken daarna zei mijn echtgenoot tegen onze kinderen (eindelijk meer bedoeld voor onze zoon ...) "Als je in school komt moet je niet beginnen over wat we wel of niet kopen: dat zijn privé zaken... en heeft niets met school te maken!".
Dezelfde middag kwam eerst mijn zoon naar huis (heel kwaad!) met zijn fiets...enkele minuten later mijn echtgenoot (heel kwaad!).... Mijn echtgenoot zei tegen mij "ik had het nog zo goed gezegd dat hij moest zwijgen en, tegen de speeltijd, kwam zijn meester bij mij en hij zei "allez proficiat met de caravane!"...hoe is het mogelijk!!".... mijn zoon antwoorde "maar ja, Pa, ik mag toch niet liegen en ik heb niets GEZEGD: deze morgen moesten we een opstel maken en de titel was "onze vakantieplannen".... en hij begon: "dit jaar zullen we naar zee gaan omdat we een caravane gekocht hebben...."

Derde leerjaar.... gedaan met de "leute" (efkes!)...


Geen lieve Juf meer: een "echte" Meester!!

Tweede leerjaar.....

Het werd nog beter: TWEE verschillende jonge juffen!! Juffrouw Ingrid werd door Juffrouw Fien vervangen..... dat was de max.... voor hem!!!

Na de kleuterschool mocht hij naar de "grote school" gaan.... waar zijn eigen vader ook les gaf....leuk hoor....in het begin!!!

ALLES wat er in school gebeurde wist zijn vader ook, wat er gebeurd was in de klas of op de speelplaats ook.... en mijn zoon was....zoals hij altijd geweest is: geen "perfecte student", daarom ging hij veel te veel tijd moeten verliezen!, verstrooid door een "vlieg  bij de venster", niet altijd akkord met de meester (en later de juf!, kon nog niet zwijgen...nooit veranderd ook niet!, clown, dus....

Het waren jaren die niet altijd even plezant waren  (voor ons alle 3: als mijn zoon thuis kwam vertelde hij "zijn" verhaal....en als mijn echtgenoot toekwam...vertelde hij mij "zijn" verhaal.... en natuurlijk was het nooit juist hetzelfde!!)

Ik begin bij het begin: de kleuterklasse...

Ik heb alleen maar één klasfoto, anderen heb ik niet gevonden....

Het was al een deugniet, niet rap bang, \"keikop\", hij luisterde (al!) niet altijd, had zijn eigen gedacht.... maar was ook heel lief en, toen al, \"verdediger van de mensen in nood\": zijn zus is 3 jaar en een half ouder en het gebeurde dat ze \"geplaagd\" werd, ze kwam het hem zeggen en.... geen probleem, groter dan hem of niet, hij kwam erop af.... en begon te schoppen op de \"lastpost\"!!....
Wat ik nog niet verteld heb: als hij bijna 3 jaar oud was heeft hij een ziekte gehad (tussen bovenbeen en heup) en heeft bijna 3 jaar lang (dus tot rond zijn 6 jaar) een apparaat in metaal met steunschoen moeten dragen (hij mocht niet op zijn been steunen) dus... het deed pijn!!! ....Ja, als hij thuis kwaad was op zijn zus kon het ook gebeuren.... dat hij zo reageerde hoor!!

In verband met die ziekte: als we hoorden van de arts dat hij een apparaat moest dragen (en hij kon al zo moeilijk stil blijven!!) vroeg ik in paniek \"hoe lang zal hij dat moeten dragen? wanneer zal het genezen zijn?\" antwoord, heel kort: \" minimum 3 jaar, maximum heel zijn leven, ik ben God de Vader niet Mevrouw!\".... zal ik nooit vergeten.....

De tuinliefhebbers kennen ze goed: een pest:

Deze voormiddag was het mooi weer... en ik ging in de tuin om eindelijk een beetje te kunnen \"werken\"... en ja.... alles begint opnieuw te leven.... dat ook!!

Negen jaar geleden was ik ook in de tuin bezig als ik niet in Brugge was.... of als mijn zoon \"thuis was\" (als hij het kon was hij niet thuis....maar bij die vriend, of vriendin, of  naar zijn groot-ouders, of....).

Na de zomer van 1997 ben ik terug begonnen \"kijken\" in de tuin.... veel bloemen, veel groen, veel onkruid en veel \"zevenbladen\".... beetje bij beetje ben ik er terug aan begonnen: alles proberen te redden....

Vanaf dan noem ik die planten mijn kankerplanten: ik zie er een, begin met de grond omhoog te doen, trek ze weg, voorzichtig om te proberen alles mee te hebben, heb een dik \"hart\" en veel \"vertakkingen\" mee, denk nu is het weg..... en wat later zijn er nieuwe die uitschieten een beetje verder..... ze nemen al de kracht van de grond, als er nog maar een klein,klein stukje van een plant in de grond blijft heb je prijs, zelfs met speciale \"cocktail\" voor die soort heb ik het geprobeerd (op de bladeren en goed opletten: komt een van je andere planten in aanmerking met die \"cocktail\" ze kunnen zelf doodgaan...)....en toch zijn er ieder jaar opnieuw....en ieder jaar begin ik terug tegen te vechten,met al mijn middelen maar ik weet.....dat ik toch de sterkste niet zal zijn.....

Jullie die dit lezen, vergeten jullie niet dat er NIET IN IEDERE TUIN zulke planten zijn....en dat het WEL lukt om ze volledig te verwijderen in andere tuinen....

maar niet in de mijne.....

Een van zijn betere kanten was wel..

.. dat hij de mensen ook kon doen lachen.... en hoe!! Ik val in herhaling maar....de mensen die hem gekend hebben kunnen ook ervan spreken denk ik!!

Sommige foto\'s zullen enkele van die mensen nog erkennen.... ben zeker dat ze nog weten waar, met wie en wanneer...

Foto\'s zeggen soms veel meer dan woorden....

Als ik verder ga met de foto's van zijn leven zal het gebeuren dat ik moeilijk anders kan dan foto's eraan toevoegen waarop andere mensen ook te zien zullen zijn (schoolfoto's, familiefoto's, zijn "grootste hobby" foto's... of anderen); mijn dochter heeft mij al gezegd dat ze geen foto van haar op internet wil zien dus: zou je jezelf erkennen maar niet op dit blog gezien willen worden stuur mij gerust een mail: ik zal of de foto verwijderen of proberen je gezicht "weg te krijgen".

.... daarmee bedoel ik niet NU (wel dat....)...

Dat was een van zijn "embetantste" kanten, hij bedoelde het niet slecht maar.... ik ben er zeker van dat hij, door zijn "grote mond", veel mensen gekwetst heeft....Ik heb, in een vorige bericht, er over gehad.... maar als mensen dit bericht lezen die hem gekend hebben  .... kunnen ze zeker reageren.... 
 
Aan een ander kant kon hij niet leven met de gedacht dat hij "ruzie" had met iemand: hij probeerde zo vlug mogelijk alles weer "effen" te krijgen....

Laatste voorbeeld: als hij al ziek was had hij "woorden" gehad met een klasgenoot, tussen zijn behandelingen is hij met de auto naar zijn huis gereden...en heel opelucht teruggekomen: alles was uitgepraat..... hij kon "in vrede" verder....