De laatste week is er heel veel gesproken en geschreven geweest over die verpleegster die haar tante heeft willen "verlossen"... neen, ik zal geen gelijk of ongelijk geven....
Wat ik hier zeker wil zeggen is "
bedankt allemaal, ik zal jullie mijn hele leven dankbaar blijven" aan al de verpleegsters en verplegers die bij ons (hem) waren: geen uitzondering, allemaal deden ze hun werk met hart en ziel, hoe moeilijk het ook soms was.
Ik weet nog dat mijn zoon een dag onder de scanner moest en ik bleef wachten in zijn kamer tot als hij ging terug komen, na een (lange tijd!) kwam een verpleegster binnen met een vraag: "Mevrouw, je zoon is al een tijdje klaar om terug te komen maar we zijn maar met 2 voor die gang (!) en we woeten met 2 zijn om hem te gaan halen (met bed en al en in en uit de lift) maar we mogen de gang niet alle twee verlaten, het mag niet maar ...zou je met mij willen komen, mijn collega kan dan hier blijven en hem kan in zijn kamer bij jou zijn".... En ik mee.... jullie moesten zijn gezicht zien als hij mij erkend had: "leute" dat hij had!....
Hoe is dat mogelijk??? die mensen doen, in mijn ogen, meer dan wat ze kunnen, ze zijn het dichts bij de patienten, ze maken alles mee, ze moeten tegelijk op verschillende plaatsen zijn om aan de noden te kunnen voldoen.... en ze doen voort... en ieder keer dat er een verpleegkunde bij mijn zoon was, hoe druk ze (hij) het ook had nam ze (hij) even tijd voor hem: een kussen goed zetten, een beetje zalf om de pijn te verzachten, een vriendelijk woordje, een antwoord op zijn vraag....
Een andere dag zei mijn zoon (die veel moest zweten) dat hij alles zou geven om een bad te mogen nemen.... maar hij lag daar in bed verbonden aan baxters.... een verpleegster had dat gehoord. Later kwam ze binnen in de kamer en zei "komen jullie maar mee maar niets zeggen anders gaan we problemen hebben" : hoe ze dat gedaan hebben weet ik niet maar feit is dat mijn zoon in een bad ging, niet veel water (hij was nog verbonden aan de baxters) maar IN EEN BAD, niet te lang maar genoeg: zijn zalig uitdrukking zie ik nog voor mijn ogen....
Of ... hij moest in spoed een zondag terug binnen en ik wilde bij hem blijven maar hij lag in een twee persoonkamer, die andere bed bleef leeg (de patient was thuis tot de maandag voormiddag) ik zei dus dat ik ging blijven die nacht maar dat kon niet: ik mocht niet in die andere bed... "goed, ik zal op de vloer slapen" heb ik geantwoord, mijn zoon was binnen omdat hij heel veel pijn had en ik was niet van plan om hem alleen te laten!, ... later kwam de verpleegster terug.... met een matras of een slaapzak of zoiets (dat weet ik niet meer juist ik was teveel bezig met de pijn van mijn zoon) waarop ik beter kon slapen.... ik weet nog wel dat mijn zoon, als hij later minder pijn had dankzij een pijnstiller, keek, naar de schaakse ruiters...
BEDANKT aan jullie allemaal, ik ken jullie niet maar jullie verdienen veel meer dan wat julie krijgen: dankzij jullie heeft mijn zoon nog mooie momenten gehad in die kliniek!
Memory (Cats)
