Visserskapel

Ik vraag jullie om mijn blog niet te vergeten en (daarmee bedoel ik niet voor de "plaats" bij de "top tien" te kunnen krijgen!) : mijn doel is mensen bereiken die  NU, of VROEGER met die pijn, die vragen, die onbegrip....zijn. Ik hoop echt dat het voor de meeste van jullie nooit zal gebeuren. Maar zou het toch het geval zijn: ik ben hier, met mijn heel beperkte mogelijkheden maar hier... en ik WEET waarvan ik spreek.... Als jullie iemand kennen die "hetzelfde" meemaakt laten jullie hem (haar) weten dat mijn blog bestaat.

Ik noemde hem zo, in mijn gedachten, vanaf zijn geboorte, .... als kindje (en lang) noemde ik hem "luidop" Kabouter Deugniet: het paste hem heel goed; zijn oudere zus was altijd een lieve meid, gehoorzaam, beetje beschaamd, rustig.....maar hem!!! 2 minuten stil dat kon niet, zwijgen nog minder, zijn gedacht krijgen ... meestal (om een einde te maken aan zijn gezaag!), zijn zus "pesten"? leuk!! (wel niet de bedoeling om te kwetsen wat meestal wel gebeurde), recht voor de raap (ja: kan ik schrijven: gelezen over de boek van een politicus...)....met al de gevolgens ervan....

De Kleine Prins is ook zo: boek gelezen? neen, niet echt een kinderboek: hangt er vanaf HOE je leest natuurlijk.

Mijn boek is oud, van 1967: ik had het moeten kopen voor school.... Als ik, jaren later, een regentaat Frans-Geschiedenis deed moesten we weer die boek lezen en analyseren, daarna les geven aan leerlingen van 't lager middelbaar....Ik weet nog goed dat ik veel punten had voor die les....

Terug bij mijn zoon: nu dat hij "weg is" is het moeilijk om uit te leggen aan mijn kleinkinderen dat ze een "Nonkel" hebben , broer van hun Mama, maar van wie ze alleen foto's zien. Matisse (4 jaar in december geweest) vroeg me dus, wat heel normaal is, waar die Nonkel was en spontaan zei ik "op een ster".... vragen waar, welke, wat doet hij daar..... en Oma is teruggekomen bij De Kleine Prins: nog enkele jaren geduld Matisse, ik zal dan die boek in het Nederlands kopen en voorlezen, beloofd!!

Zoals beloofd ben ik hier terug!

Nelly, ik weet niet wat het meest moedig is voor "ons":

Ik heb, na de dood van mijn zoon, mijn beroep opgegeven, ben enkele maanden volledig thuis gebleven, mijn telefoon uitgeschakeld, heb enorm veel gelezen (Frans en Nederlands), enorm veel nagedacht, veel in de tuin gewerkt: mij "uit de wereld" getrokken om al mijn tijd te spenderen voor mezelf. Behalve voor mijn dochter en toekomstige schoonzoon: voor hen "was ik er wel" gelukkig!
(ik zal daar verder ingaan in een volgende bericht).
 
Mijn echtgenoot is, na een tijdje,  terug aan de slag geweest: als schooldirecteur: ieder dag opnieuw, wekelijks (om niet te zeggen dagelijks!) geconfronteerd geweest met kinderen (of-en-ouders- of-en leerkrachten) met problemen, soms groot soms klein maar voor die mensen (in hun ogen en volgens wat ze "al meegemaakt hadden") allemaal even belangrijk. ... Altijd bereid zijn om die mensen te helpen, zijn school "goed" te besturen, "zijn" kinderen te kennen (hij kent ze inderdaad allemaal met naam en voornaam!), zijn gevoelens diep verborgen houden om "zo normaal" mogelijk te blijven tegen iedereen....

Ik geloof dat IEDER OUDER die zoiets meemaakt moedig is op zijn manier, hoe hij ook zijn verlies verwerkt: zwijgend of sprekend, wenend of lachend, open of gesloten... gewoon omdat ieder mens is wat hij is en dat we allemaal uniek zijn.

Groetjes!

Bedankt voor jullie reacties! NU kan ik inderdaad weer genieten van de kleine dingen: ik was, in mijn "eerste leven" al zo iemand (ik voel het echt zo: ik heb één leven gehad tot 30 maart 1997 en vanaf dan een tweede).... het was veel moeilijker in mijn 2de leven om dat weer aan te leren, zoals een klein kindje: met vallen en opstaan (en veel meer vallen dan opstaan de eerste jaren hoor Veveke!).

Weet je, als men iemand verliest van wie we houden, denk ik dat het verdriet even groot is voor iedereen en  de wonde even diep. Wel is het zo dat een kind verliezen (volgens mij) het ERGSTE is dat je "moet" proberen te verwerken omdat het helemaal niet klopt. We weten allemaal dat we zullen sterven maar LOGISCH is dat hoe ouder je bent hoe minder lang je zal leven; het is totaal onrechtvaardig dat je kind er niet meer is en jij wel, een andere reden is dat een kind deel uitmaakt van jezejf (letterlijk). Maar ik geloof echt niet dat je verdriet "minder" is dan mijn verdriet of jou wonde minder diep dan de mijne, de leegte zal altijd blijven... je hebt wel een "positieve" punt: je zal nooit hun vader kunnen terug geven aan je kinderen maar (en ik wens het jou van harte) je kan altijd iemand ontmoeten met wie je gelukkig zal zijn en die ALS een echte vader zou zijn voor je kinderen (er zijn verschillende manieren van "houden van", de leegte in je hart zal niet verminderen maar je hart is groot genoeg om een plaats te maken voor iemand anders).

Het kan ook gebeuren dat de dood van een dierbare ook een gevoel van "opluchting" geeft: als mijn vader gestorven is 12 jaar geleden na jaren van aftakeling, pijn, en ondertussen dement an het worden de laatste jaren van zijn leven- heb ik dat als een echte verlossing gevoeld; niet voor mijn moeder of voor mij hoor maar wel voor hem. Ik ben enig kind, was "toevallig" bij mijn ouders voor enkele dagen en heb thuis mijn vader zien sterven (hij had gevraagd om thuis te blijven en hoe moeilijk het ook was mijn moeder heeft dat altijd gerespecteerd). Het was voor mij de eerste keer dat ik iemand zag sterven en dat was een ervaring dat ik nooit zal vergeten: hij lag rustig te slapen en was aan het dromen (ik zat rechtover hem in een zetel en zag dat hij aan het glimlachen was) op een moment heeft hij, in zijn slaap, zijn linker arm omhoog gedaan en op zijn bovenbeen laten vallen (zoals men doet als men hard moet lachen) en ik dacht "hij lacht van de moppen van zijn vrienden" - het gebeurde vroeger nu en dan bij ons. Enkele seconden later werd hij "wakker", draaide zijn hoofd naar mij en keek in mijn ogen en dan keek hij naar mijn moeder die bij mij in een zetel in slaap gevallen was, ik heb haar wakker gemaakt en gezegd dat Papa wakker was: in de korte tijd dat mijn moeder van de zetel naar hem ging zag ik hem, heel rustig diep inademen.... en uitademen... mijn moeder (die verpleegster was als ze jonger was!) begon tegen hem te spreken, vroeg als hij iets moest hebben, als hij pijn kreeg... ik weet nog dat ik zei "Maman, il n'a PLUS mal"...

Iedereen had verwacht dat ik mijn "klop" ging krijgen maar ik WIST dat het niet ging gebeuren: mijn rouwproces is BEEINDIGD als mijn vader -dat ik enorm graag zag- echt verlost was...

Genoeg voor vandaag: morgen moet ik op tijd opstaan: geen school en mijn kleinzoon komt bij Oma!!

Tot de volgende keer en...Veveke: probeer de dag te plukken!!!

Ja... ik dacht dat ik veel van de zeelucht ging genieten: zooo koud!! Vertrokken met een verkoudheid en meestal binnen gebleven: had ik maar mijn laptop kunnen meenemen!!

Wel heel mooi in dit periode, en zo rustig: veel tijd gehad om te lezen, te knutselen en... nadenken: morgen zal ik verder doen,

Slaapwel allemaal,
Marie-Luce