Archief

Niet kwaad zijn he! Bedankt voor je bericht, je mag zeker zijn dat het mag, spreek maar zoveel als je wilt met hem, we kennen mekaar al zo lang!!!

Ik heb eerst geprobeerd je bericht te wijzigen (zonder zijn voornaam) maar dat kon niet... en ik wil nog wachten om zijn naam te noemen.... geloof mij: ik heb mijn reden....

Ik hoop dat je mij zal verstaan (ik denk het wel) en dat je binnenkort bij "hem" zal terug komen.

Zoentjes,
Marie-Luce

Of hoe moeilijk het is om iets juist in te schatten

Na de dood van mijn zoon heb ik heel veel steun gehad, sommige mensen hebben mij nooit gekwetst (ook niet met \"goede bedoelingen\"!): mijn echtgenoot, mijn dochter, mijn schoonzoon, mijn moeder, mijn schoonbroers en schoonzusters, mijn beste vriendinnen, ook enkele andere \"kennissen (goede en minder goede)\" die, jullie mogen mij geloven, vriendinnen geworden zijn voor mij, en .... de vrienden of \"maten\" van mijn zoon.... over hen meer uitleg later!

Een tijdje na de dood van mijn zoon nodigde een van die vriendinnen ons (voor de zoveelste keer!) bij hen thuis, tot dan ging het nooit voor ons maar die keer zeiden we dat het goed was. We spraken af de vrijdag avond. Toen mijn vriendin ons verliet om naar huis te gaan zei ze tegen mij \"Marie-Luce, ik moet je zeggen: onze zoon zal ook thuis zijn vrijdag avond..\" Hun zoon is enkele jaren ouder dan onze zoon, kende hem goed en ik wist van mijn vriendin dat hij echt aangeslagen was met wat het gebeurd was dus antwoorde ik \"Als je denkt dat het te zwaar voor hem zal zijn spreken we een ander dag af als hij niet thuis zal zijn!\"... en ze keek heel verbaasd en met rode kaken naar mij: \"Neen, voor hem niet: voor jullie! zal het gaan om onze zoon thuis bij ons te zien nu dat jullie zoon....?\"

Een van de vele voorbeelden van de misverstanden die kunnen ontstaan in ons geval! ik heb haar geantwoord dat, als we akkoord waren om te komen, we wisten dat hun zoon daar kon zijn; en (nu spreek ik voor mij voor mijn echtgenoot weet ik het niet) zelf als ik efkes een krop in mijn keel kreeg als hun zoon inderdaad binnenkwam was ik heel blij van hem te zien, en genot van de warmte van hun familie en van hun vriendschap...

Het kon anders geweest zijn: ze kon geredeneerd hebben \"ik vraag ze niet meer: het zou hen meer pijn dan goed doen\" of niets gezegd hebben als ze vertrok... met de mogelijkheid dat we inderdaad kapot gingen zijn als hun zoon ging naar binnen komen. Gekukkig voor mij ben ik heel open en kan nooit \"rond de pot draaien\" en dat weet ze daarom zeggen we wat we denken tegen mekaar en blijven we echte vriendinnen in goede en slechte dagen!

Aan al de troosteloze mensen die hier komen....

Muziek... ook een van zijn hobby's!

Hij heeft altijd van muziek gehouden, eerst kinderliedjes en als hij ouder werd kon hij veel verschillende genres apprecieren: als jullie zijn "verzameling" in zijn kamer zouden zien: echt van alles....

Muziek: al wat je wilde.... dus naar de muziekschool.... maar ja dat was theorie dus leren: hoe saai!!.... dan liever zelf oefenen dacht hij.... en dat deed hij, en hoe: heel onze buurt moet hem gehoord hebben in de loop van de jaren!

Sinterklaas had hem al vroeg een synthesizer gebracht; hij heeft ook een tijdje gitaar geprobeerd en ook... een drumset: gelukkig voor iedereen heeft dat niet lang geduurd!! Nog later heeft hij een beter synthesizer gehad... die in zijn kamer is...

Hij kon kindermuziek spelen (Chiro), pop (Clouseau), en van rustige stukken tot heavy Metal (zijn muziekgroep!)....

Niet alleen spelen... maar ook.... stel je voor: een mooie dag, ik ben in de tuin aan het werken, het is heel rustig, ik hoor alleen maar de vogels fluiten en plots krijg ik bijna een hartaanval en spring recht: door zijn (open venster) komen er verschrikkelijke geluiden, ik denk dat ons huis zal instorten, kijk omhoog.... en zie een kwibus aan de venster, in twee geplooid van het lachen .... van mijn verschot.... hoeveel keren is dat niet gebeurd!!

Hij zong ook graag, hij heeft, samen met een gebuur van ons, die wat ouder is dan hem en priester, Tom -ook een Tom maar geen visser (ik bedoel in de echte zin van het woord!), een jeugdkoor opgericht in onze parochie... na een tijdje heeft hij ermee moeten stoppen: er zijn maar 24 uur in een dag he!!

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

In 1996, hij was weer bezig in zijn kamer aan het...leren...dacht ik, hij kwam naar beneden en vroeg mij om naar zijn kamer te komen: als ik binnen kwam zat hij aan zijn synthesizer en zei "luister Ma"... en hij begon te spelen.... "Memory" van "Cats": dat is mijn favoriet nummer, ik hoorde het zo graag dat ik de video van de musical gekregen heb en, regelmatig keek ik ernaar.... dat verhaal trok mij ook enorm aan!! Het was niet direct de "genre" van mijn zoon maar hij zei "ik heb het voor jou geleerd..."


©©©©©

 30 maart 1997 - of op Pasen-: enkele minuten voor 18 uur is hij gestorven; er werd ons gevraagd om de kamer te verlaten en daarna terug te komen om afscheid te nemen van hem, zonder al die machines, baxters, draden .... afscheid van mijn zoon...

We gingen (vraag mij niet hoe ik weet het niet!) beneden, in de restaurant van Sint Jan en stapten naar de tafel waar we samen regelmatig kwamen: dicht bij een venster die geeft op een meer met wat verder uitzicht op een kanaal... die naar de zee gaat... ik ging zitten op "mijn" plaats, rechtover de venster, mijn echtegnoot recht over mij en .... met een lege stoel aan mijn rechterkant... er was altijd achtergrondmuziek in die ruimte, echt niet luid hoor: normaal gezien moest je goed luisteren om het te horen. Ik nam dus plaats en keek naar buiten, op dat moment scheen de zon door de wolken, de weerschatsing van de stralen op het water, zacht golvend, geleken op honderd kleine sterretjes en ik hoorde.....de eerste noten van Memory....de tranen begonnen te rollen langs mijn wangen (en nu ook) en ik zei "luister Jan" tegen mijn echtgenoot.....en ik dacht:.... "HIJ IS HIER"

©©©©©©©©©

.... ondertussen is een andere dag begonnen....

.... daarmee bedoel ik niet NU (wel dat....)...

Dat was een van zijn "embetantste" kanten, hij bedoelde het niet slecht maar.... ik ben er zeker van dat hij, door zijn "grote mond", veel mensen gekwetst heeft....Ik heb, in een vorige bericht, er over gehad.... maar als mensen dit bericht lezen die hem gekend hebben  .... kunnen ze zeker reageren.... 
 
Aan een ander kant kon hij niet leven met de gedacht dat hij "ruzie" had met iemand: hij probeerde zo vlug mogelijk alles weer "effen" te krijgen....

Laatste voorbeeld: als hij al ziek was had hij "woorden" gehad met een klasgenoot, tussen zijn behandelingen is hij met de auto naar zijn huis gereden...en heel opelucht teruggekomen: alles was uitgepraat..... hij kon "in vrede" verder....

Als ik verder ga met de foto's van zijn leven zal het gebeuren dat ik moeilijk anders kan dan foto's eraan toevoegen waarop andere mensen ook te zien zullen zijn (schoolfoto's, familiefoto's, zijn "grootste hobby" foto's... of anderen); mijn dochter heeft mij al gezegd dat ze geen foto van haar op internet wil zien dus: zou je jezelf erkennen maar niet op dit blog gezien willen worden stuur mij gerust een mail: ik zal of de foto verwijderen of proberen je gezicht "weg te krijgen".