8. Castillo de Monteagudo

De Spaanse armada had in haar glorietijd veel hout nodig voor schepen. De stammen gingen vanuit het binnenland via de Ebro naar beneden. Door overbegrazing op de gekapte plaatsen kon de erosie haar gang gaan. De vruchtbare grond stroomde mee met het water. Aan de monding van de Ebro ontstond zo stilaan een uitgewaaierd deltagebied van nu zo’n 300 vierkante km; een drassige zone is het, een pleisterplaats voor flamingo’s en vooral een broedgebied voor diverse soorten eenden. Rijstvelden vormen er één van de voornaamste economische activiteiten. We gaan op pad met camera en verrekijker, een must !

We zetten onze tocht verder richting zuiden, en gaan naar Sant Carlens de la Rapita. Altijd leuk om in een haven te staan en de vissers gade te slaan. De visveiling wordt ditmaal door ons nauwkeurig gevolgd via een erg modern elektronisch systeem. We concluderen dat de vissers hier het zout niet verdienen op de patatten!







We spelen het klaar een kilo “galero’s” te bemachtigen en gaan experimenteren. Olijfolie in de pan, wat look erbij en dan de nog levendige galero’s erin. Goed dat Gaia niet in de buurt is. Resultaat: een lekkere maaltijd, goed van smaak, erg veel peuzelwerk en zeer vettige vingers. Maar het was “fun” en daar doen we het voor!

Onderweg naar Figueres houden we opnieuw halt bij Freixenet, verse bubbels vallen bij ons altijd in de smaak!

In de vroege namiddag staan we weer op ons vast plekje, een kwartiertje wandelen van de binnenstad. Het zonnetje laat zich nog steeds van zijn beste kant zien dus gaan we voor een terrasje op de Rambla. Voor de liefhebber van Art Nouveau is deze Rambla een pretpark, ik kan het niet laten om dan ook enkele foto’s te plaatsen.

We verdwalen in de kleine straatjes en staan oog in oog met het prachtige Theatre Cinema El Jardi. Een verhaal apart, in zijn tijd -1916- één van de grootste cinema’s van Catalonië. Het plein voor de cinema heeft een ondergrondse bunker die nog dateert uit de tijd van de Spaanse Burgeroorlog en biedt een schuilplaats aan 300 mensen.

Morgen gaat het verder naar Beaune, overmorgen naar Zolder. Voor ons zit deze reis er weer op. Tussen de wasmachine en de strijkplank door zal ik deze laatste dagen van ons prachtig verblijf posten op dit blog.

Aan allen die weer van de partij waren, dagelijks nieuwsgierig een kijkje gingen nemen op aayke’s blog, genoten van de foto’s en de verhalen, een dikke MERCI en tot het volgende avontuur.

………………………………………………     ADIOS    ………….……………………………. 

Tegen de middag hebben we afscheid genomen van Triny en haar gezellig camperpark. We rijden stilletjes aan weer naar het kille noorden, maar niet zonder enkele interessante stops onderweg. Vanavond landen we in Sant Carlens de La Rapita aan de monding van de Ebre. De vissersboten komen binnen gevaren met hun vangst van de dag. Het is een levendige bedoening in de haven. De vis is reeds gesorteerd op zee en wordt nu van het schip geladen voor de veiling.









Ganse karrenvrachten staan geduldig aan te schuiven bij de vismijn, andere schippers hanteren hun netten of poetsen de boot, terwijl wij genieten van het spektakel en een glaasje witte wijn met een lekker vis-hapje.

Je huisdier mee laten genieten van nieuwe oorden is tegenwoordig geen probleem. Ook niet op het Camperpark Huerta de Murcia, ze zijn er van harte welkom. De nevenburen hebben hun angora konijn Kitty meegebracht. Kitty verblijft in een leuke, extra grote draagkooi en zag vanmiddag de kans groot om eens een wandeling te gaan maken.







Maar oppassen geblazen, de hondjes hielden de boulevard tussen de campers zeer goed in de gaten! Zelfs de kanariepiet van de achterburen, die voor de gelegenheid in de citroenboom mag overnachten had het spektakel gezien. Kitty speelde een spelletje verstoppertje en voor de hondjes was het weer een nieuw avontuur.

       

Een wandeling naar een plaatselijk restaurant op de boerenbuiten van de Huerta  brengt ons op een route die weer mooie natuurfoto’s oplevert.

Maar we belanden ook in de wereld van de Spaanse duivensport. Een vreemde sport met duiven in alle mogelijke felle kleuren. Een goede “Gutarossa Palomas Deportivo” oftewel goede “Pica” heeft als beste eigenschappen “overtuigingskracht” en “verleidingskunst”. 

De wedstrijd: Vijftig of meer doffers proberen op een goed blaadje te komen bij één en dezelfde duivin. De winnaar wordt deze doffer die het meeste overredingskracht in zich heeft om het hartje van de duivin te doen smelten. Een jury zal het hele gedoe nauwlettend observeren en plus of min punten uitdelen aan de concurrenten. Iedere duif heeft zijn eigen kleurenpatroon. De doffers worden met een onschadelijke verf zodanig gemarkeerd dat ze gemakkelijk te herkennen zijn voor de duivenmelker en de jury. Het puntensysteem dat gehanteerd wordt is eigenlijk vrij simpel. De doffers moeten steeds trachten de duivin zo dicht mogelijk te benaderen. Zowel tijdens de vlucht als op de grond. De absolute topscore wordt behaald als een der deelnemers erin slaagt met het vrouwtje te paren. Ondertussen gokken de toeschouwers er duchtig op los!

Onder een helderblauwe hemel en met schaduw temperaturen van 23 graden is het natuurlijk heerlijk toeven in deze binnenstad. Op de Plaza de la Glorieta, het meest populaire en geliefde onder de stadspleinen van Murcia, met daaraan gelegen het Gemeentehuis, heerst er altijd een gezellige drukte.

Op de Plaza de las Flores, één van de meest levendige plekjes van de stad, schuilen we in de buurt van de fontein om iets te drinken en genieten van de lekkere tapa’s.

Voorlopig houden we het voor bekeken in deze stad die zoveel te bieden heeft, maar keren zeker nog eens terug !!!

Na de verovering van de stad door de Christenen begon men in 1394 aan de bouw van een kathedraal op de plaats van de grote moskee. Deze kathedraal heeft een grandioze barokke gevel uit kalksteen en marmer die uitkijkt over de Plaza de Belluga. Het voltooien van deze tempel nam zomaar eventjes 400 jaar in beslag, het interieur is absoluut de moeite voor een bezoek. Geniet even mee van enkele foto’s.

Murcia is een gezellige, levendige, zeker een mooie stad en, yoepie, zonder toeristen. De stad werd genoemd naar de mirtestruiken die nog steeds groeien langs de rivier de Segura, en wordt in de omgeving 'de kookpot' genoemd. De temperatuur kan er 's zomers dan ook goed oplopen, want de zee ligt iets te ver weg om een verkoelende bries te leveren. De stad is mooi gelegen in het dal van de Segura, waar tegenwoordig vooral drinkwatertekort een dreiging vormt. Aan openbare gebouwen hangen spandoeken met de slogan 'Water voor iedereen' en bij veel kranen hangt een waarschuwingssticker: 'Iedere druppel is leven'.

Op onze eerste verkennende wandeling ontdekken we een beeldengroep van González Bertrán. Het werk is getiteld De Mensenrechten, een kring figuren, dicht opeen met de

gezichten naar buiten gekeerd. De mannen zijn uiterst gestileerd weergegeven, de kinderen en vrouwen genuanceerd uitgewerkt. Aandacht voor mensenrechten is ook in Murcia beslist geen overbodige kwestie, gezien de lange rij wachtende Afrikanen bij de Vreemdelingenpolitie en de bedelaars van alle leeftijden.

De reuzenficus, midden in de stad, met zijn enorme wortelstelsel op dit schaduwrijke plein doen je geloven dat hij er al twee eeuwen staat.

Het Bisschoppelijk Paleis uit de 18^de eeuw.

Het Real Casino de Murcia is een van de meest bezochte monumenten en zeker een van de meest karakteristieke van de regio. Een gebouw waarvan de bouw begon in 1847, maakt een reis door de verschillende stijlen van de 19^e en 20^ste  eeuw. Wij steken even onze neus binnen in de patio van deze decadente privé-club.





Morgen zijn we er weer met meer mooi weer !!!

De rivier Segura is een belangrijke rivier in het zuidoosten van Spanje. Ze ontspringt in de Sierra de Segura en mondt uit in de Middellandse Zee na een reis van 325 km. Ze veroorzaakt regelmatig hevige overstromingen in de Provincie Murcia, die worden afgewisseld met lange periodes van droogte. De laatste decennia is ze berucht omwille van haar ernstige vervuiling.

Wij maakten vandaag een wandeling langs de oevers van de rivier en tonen je enkele sfeerbeelden.

Vanavond, na zonsondergang en het avondeten, waren we allen te gast bij Trini en Juan-Andres, de uitbaters en eigenaars van het “Camperpark Huerta de Murcia”. Graag willen ze hun gasten laten kennis maken met een plaatselijk en erg traditioneel dessert: PAPARAJOTTES.

Verse bladeren van de citroenboom worden omwikkeld met een deegje gemaakt van bloem, suiker, melk, eieren en geraspte citroenschil. Dit wordt dan gebakken in olijfolie en bestrooid met een mengeling van fijne suiker en kaneel. Er wordt ons even getoond hoe we dit hanteren en oppeuzelen en hmmmm …….. vergezeld van een glaasje Muscadet.

Algezares. Een legende vertelt ons een verhaal dat zich afspeelt in de 17de eeuw. Na een verwoestende droogte in de wijde omgeving van Murcia en vooral in de Huerta, haalt men een Lieve Vrouwe beeld uit de kerk van Murcia en organiseren de Murcianen een processie naar de berg EL Hondoyuelo op ongeveer 5km van de hoofdstad. Deze berg was reeds gekend door de vroege beschavingen als een heilige enclave. Tijdens de pelgrimstocht gaf De Maagd gehoor aan hun smeekbeden en spontaan ontstonden er “heilige bronnen” en begon het hevig te regenen en zelfs te sneeuwen. Het wonder van het water heeft zich enkele keren herhaald en sindsdien is de Virgin de la Fuensanta patroonheilige van de stad en is de devotie voor deze "Maagd van de Heilige Bronnen" enkel gegroeid. 


 






Nog steeds organiseert men in Murcia ieder jaar in september één van de grootste processies van Spanje, en nog steeds vloeit er water aan de bronnen.

Het Heiligdom van de Maagd is nu één van de drukst bezochte bedevaartsoorden van Spanje en wordt bewaakt door Benidictijner nonnen. Omwille van z’n hoogte biedt het een prachtig uitzicht op de stad Murcia en de vallei van de Segura.

Vandaag is het 6 januari en dus Driekoningen, hoogdag in Spanje! Ook hier in Alquerias wordt er gevierd. Familie en vrienden doen hun zondagse pak aan, gaan bij elkaar op bezoek met de nodige kadootjes, en trekken gezamenlijk naar de Driekoningenstoet. Het is een optocht met als enige thema Caspar, Melchior en Balthazar. De Koningen zijn erg druk bezig met het uitdelen van allerhande geschenkjes en worden bijgestaan door hun dienaren.

We verlaten de Provincie Granada in Andalucia en dus ook Motril. Via de Provincie en de Costa Almeria rijden we terug noordwaarts. We blijven een tijdje de grillige kustlijn volgen, een route langs de mooiste kustpanorama’s van de streek, en stoppen regelmatig om te genieten van het uitzicht. In de namiddag, wanneer we de Provincie Almeria bijna verlaten, veranderen de uitzichten. We bevinden ons tussen twee bergketens, rechts de Sierra de Cabo de Gata met z’n natuurreservaat, en links van ons de Sierra Alhamilla ook wel bekend omwille van zijn “Mini-Hollywood”.

Op dit ogenblik zijn we in de Provincie Murcia en hebben een heerlijk plekje ontdekt te midden van “la Huerta de Murcia” oftewel “Murcia, de groentetuin van Spanje”.


 

Hun groentetuin of “la Huerta” danken de Murcianen aan de Romeinen en de Arabieren.

De Romeinen legden irrigatiestelsels aan voor hun landerijen, waarop ze vijgen, olijven en graan teelden. Vanaf de 8e eeuw kwamen er Arabieren in het land. Zij perfectioneerden de irrigatiesystemen (dat nog deels intact is), wisten het water om te leiden naar de hoger gelegen droge akkers en introduceerden tot dan toe onbekende soorten groente en fruit: citrusvruchten, amandelen, aubergines en rijst. Geleidelijk ontstond er een bont tapijt van boomgaarden en moestuintjes. Deze minifundios, lapjes grond van maximaal 1 ha bestaan nog steeds aan de oevers van de Segura en net als vroeger leeft men in de huerta het hele jaar van fruit. Kersen, abrikozen, pruimen, perziken, vijgen, granaatappels, kweeperen, peren, appels en amandelen voorzien van april tot november in het onderhoud van de bewoners van de huerta en tussen december en maart zijn er de citroenen en de sinaasappels.

Ons huidig adres: www.camperparkhuertademurcia.es is een absolute aanrader voor “zwervers”.