22. Murcia Stad

De rivier Segura is een belangrijke rivier in het zuidoosten van Spanje. Ze ontspringt in de Sierra de Segura en mondt uit in de Middellandse Zee na een reis van 325 km. Ze veroorzaakt regelmatig hevige overstromingen in de Provincie Murcia, die worden afgewisseld met lange periodes van droogte. De laatste decennia is ze berucht omwille van haar ernstige vervuiling.

Wij maakten vandaag een wandeling langs de oevers van de rivier en tonen je enkele sfeerbeelden.

Vanavond, na zonsondergang en het avondeten, waren we allen te gast bij Trini en Juan-Andres, de uitbaters en eigenaars van het “Camperpark Huerta de Murcia”. Graag willen ze hun gasten laten kennis maken met een plaatselijk en erg traditioneel dessert: PAPARAJOTTES.

Verse bladeren van de citroenboom worden omwikkeld met een deegje gemaakt van bloem, suiker, melk, eieren en geraspte citroenschil. Dit wordt dan gebakken in olijfolie en bestrooid met een mengeling van fijne suiker en kaneel. Er wordt ons even getoond hoe we dit hanteren en oppeuzelen en hmmmm …….. vergezeld van een glaasje Muscadet.

Algezares. Een legende vertelt ons een verhaal dat zich afspeelt in de 17de eeuw. Na een verwoestende droogte in de wijde omgeving van Murcia en vooral in de Huerta, haalt men een Lieve Vrouwe beeld uit de kerk van Murcia en organiseren de Murcianen een processie naar de berg EL Hondoyuelo op ongeveer 5km van de hoofdstad. Deze berg was reeds gekend door de vroege beschavingen als een heilige enclave. Tijdens de pelgrimstocht gaf De Maagd gehoor aan hun smeekbeden en spontaan ontstonden er “heilige bronnen” en begon het hevig te regenen en zelfs te sneeuwen. Het wonder van het water heeft zich enkele keren herhaald en sindsdien is de Virgin de la Fuensanta patroonheilige van de stad en is de devotie voor deze "Maagd van de Heilige Bronnen" enkel gegroeid. 


 






Nog steeds organiseert men in Murcia ieder jaar in september één van de grootste processies van Spanje, en nog steeds vloeit er water aan de bronnen.

Het Heiligdom van de Maagd is nu één van de drukst bezochte bedevaartsoorden van Spanje en wordt bewaakt door Benidictijner nonnen. Omwille van z’n hoogte biedt het een prachtig uitzicht op de stad Murcia en de vallei van de Segura.

Vandaag is het 6 januari en dus Driekoningen, hoogdag in Spanje! Ook hier in Alquerias wordt er gevierd. Familie en vrienden doen hun zondagse pak aan, gaan bij elkaar op bezoek met de nodige kadootjes, en trekken gezamenlijk naar de Driekoningenstoet. Het is een optocht met als enige thema Caspar, Melchior en Balthazar. De Koningen zijn erg druk bezig met het uitdelen van allerhande geschenkjes en worden bijgestaan door hun dienaren.

 

En nog even dit: vandaag waren we genoodzaakt de luifel uit te zetten. Om 15.30h was het maar eventjes 23,4 graden in de schaduw !!!!

We verlaten de Provincie Granada in Andalucia en dus ook Motril. Via de Provincie en de Costa Almeria rijden we terug noordwaarts. We blijven een tijdje de grillige kustlijn volgen, een route langs de mooiste kustpanorama’s van de streek, en stoppen regelmatig om te genieten van het uitzicht. In de namiddag, wanneer we de Provincie Almeria bijna verlaten, veranderen de uitzichten. We bevinden ons tussen twee bergketens, rechts de Sierra de Cabo de Gata met z’n natuurreservaat, en links van ons de Sierra Alhamilla ook wel bekend omwille van zijn “Mini-Hollywood”.

 

Op dit ogenblik zijn we in de Provincie Murcia en hebben een heerlijk plekje ontdekt te midden van “la Huerta de Murcia” oftewel “Murcia, de groentetuin van Spanje”.


 

Hun groentetuin of “la Huerta” danken de Murcianen aan de Romeinen en de Arabieren.

De Romeinen legden irrigatiestelsels aan voor hun landerijen, waarop ze vijgen, olijven en graan teelden. Vanaf de 8e eeuw kwamen er Arabieren in het land. Zij perfectioneerden de irrigatiesystemen (dat nog deels intact is), wisten het water om te leiden naar de hoger gelegen droge akkers en introduceerden tot dan toe onbekende soorten groente en fruit: citrusvruchten, amandelen, aubergines en rijst. Geleidelijk ontstond er een bont tapijt van boomgaarden en moestuintjes. Deze minifundios, lapjes grond van maximaal 1 ha bestaan nog steeds aan de oevers van de Segura en net als vroeger leeft men in de huerta het hele jaar van fruit. Kersen, abrikozen, pruimen, perziken, vijgen, granaatappels, kweeperen, peren, appels en amandelen voorzien van april tot november in het onderhoud van de bewoners van de huerta en tussen december en maart zijn er de citroenen en de sinaasappels.

 

Ons huidig adres: www.camperparkhuertademurcia.es is een absolute aanrader voor “zwervers”.

Nieuwsgierig geworden door het lawaai van kettingzagen trek ik na het ontbijt naar het strand. De gemeentearbeiders zetten hun beste beentjes naar voor en naar boven om de palmbomen sierlijk te snoeien. De dode bladeren worden kort bij de stam afgezaagd en de reeds oude afgezaagde stompjes van vorige jaren worden mooi en geduldig bijgesneden met een mesje. Het lijkt wel alsof de palmbomen na hun schoonheidsbehandeling een linnen jurkje dragen.

 
Een bezoekje aan Almuñécar leert ons snel dat dit een gewoon Mediterraan stadje is met een oud centrum vol witte huizen langs steile (héél steile) straatjes en met moderne wijken vol flats langs de stranden.

Almuñécar werd meer dan tweeduizend jaar geleden gesticht door de Feniciers. Door zijn lange geschiedenis kent het stadje verscheidene historische bezienswaardigheden, van een Fenicische grafplaats tot het nog altijd in gebruik zijnde Romeinse aquaduct en de Arabische burcht boven op de rots. Een klim, waar je de volgende dag nog plezier aan beleeft.

Om het jaar op een mooie en gezellige manier in te zetten zijn vanmiddag al de bewoners van de camping uitgenodigd voor een etentje. De tafeltjes worden mooi gedekt en de “limonade” begint al snel te vloeien. Pepe en Carmen hebben hun beste beentje voor gezet om de kampeerders deze namiddag “culinair” te verwennen onder een helder blauwe hemel.

Een internationaal gezelschap bestaande uit Belgen, Britten, Duitsers, Fransen, Ieren, Italianen en Spanjaarden schoven de benen onder tafel.

 

En de waakhond had er het kijken naar van boven op het dak!

Een bezoekje aan de “Real Club Nautico de Motril” stond vorig jaar al op ons programma. Voor ons het ideale plekje voor een aperitief. Het eerder kleine jachthaventje, (we hadden majestueuzer verwacht,) ligt verscholen tussen de brandstofopslagtanks en is goed beveiligd achter slagbomen met levendige cipiers.  Het wijntje, vergezeld van tapa’s smaakt voortreffelijk!

Op de Paseo Maritimo del Rei Balduino heerst er vandaag een gezellige drukte. De Spanjaarden komen buiten op Nieuwjaarsdag, en liefst samen met de hele familie. Een helderblauwe hemel met een stralende zon maakt het des te aangenamer voor een strandwandeling. De terrasjes van de visrestaurantjes lopen vol, en rond 15h tref je geen lege stoel meer aan. Het “etenstijdritme” van de lokalen blijft ons verbazen. Zelf genieten we vingerlikkend van een serieuze portie “Gamba’s a la plancha”. De inktvis op de gril ziet er lekker uit maar daar blijf ik wijselijk vanaf !!!

 

Un venturoso Año Nuevo 2011

Lieve lezers,

 

Zoals onze Vlaamse traditie het wil, heb ik voor jullie een nieuwjaarsbrief vanuit Andalucia met enkel maar goede wensen.

 

Ik wens jullie:

-         Dat de waarden van je obligaties en aandelen blijven stijgen, en je bloeddruk en cholesterol dalen

-         Dat je tevreden bent met wat je in de spiegel ziet, en anderen tevreden zijn met wat ze in jou zien

-         Dat je met regelmaat mag gaan tafelen, en het eten steeds lekkerder wordt en goedkoper

-         Dat je steeds met een goed gevoel buiten komt na een bezoek aan de tandarts, de cardioloog, de psychiater of zelfs de loodgieter.

-         Dat je veel en lang kan gaan reizen, met alle mogelijke middelen, en met gratis kaartjes van “de lijn”

maar vooral heel veel zon, waar je ook bent, in al de maanden van het nieuwe jaar 2011.

Gespot bij Playa Poniënte, een Unimog Camper.

 

Een impressie van Motril centrum, de gezellige binnenstad.

Vandaag brachten we een bezoek aan Salobrena, een groot wit dorp tussen de akkers met een oud Moors kasteel gebouwd op een rots. Een parel aan de Costa del Sol. De witgekalkte huizen verdringen elkaar om het zeer goed gerestaureerde “Alcazar”. Het waren de Arabieren, die er in de 13de eeuw het Arabisch kasteel bouwden. De burcht had 2 functies. Het was het zomerverblijf voor de Nasridische Koningen, maar ook een gevangenis voor leden van de Koninklijke familie die in ongenade waren gevallen. We hadden een prachtig uitzicht op de Middellandse Zee, de Costa Tropical en in het noorden op de Sierra Nevada. Een dorpje om van te snoepen !!!

 

 

Terug in Motril, 17h, en grooote dorst !!!

In het hartje van de tropische kust van Granada, afgeschermd door bergen van de Sierra Lùjar voor de koude winden afkomstig van de Sierra Nevada, ligt het stadje Motril. Hier heerst een uitzonderlijk microklimaat met gemiddelde jaartemperaturen van 20 graden en jaarlijks meer dan 320 dagen zon. Motril, een dynamische stad met 60.000 inwoners, een plek waar je alles vind wat je nodig hebt voor een gezellige vakantie, waar je je thuis kan voelen.

En wij hadden dus prachtig weer, gisteren en vandaag. Met temperaturen die boven de 25 graden uitstegen tussen 13 en 16 uur hebben we geluierikt dat het mooi was om zien !!!

  
 

Gisteren zijn we ook even langs geweest bij Villa Astrida, op zo’n 500m hier vandaan. Enkel de conciërge was aanwezig, ‘t is te zeggen, hij reed net weg toen wij op de koffie wilden gaan. Een jonge gast, die gaat nog jaren mee, voor wie erop hoopte in aanmerking te komen voor de job. Donna Fabiola is in België gebleven bij de koude, wij geven haar ongelijk.

Vandaag hebben we liggen zonnen, weliswaar uit de wind. Tussendoor ben ik een strandwandeling gaan maken uiteraard met de camera. Geniet van deze mooie momenopnames.













En bij de buren staan zowaar de PAASKLOKJES in bloei !!!!!

Het is bewolkt vandaag met af en toe een beetje zon en daar maken we gebruik van. We verplaatsen ons 450 km naar beneden en volgen de kustlijn. We verlaten de Regio de Valencia, rijden door de Regio de Murcia om zo weer te landen in Andalucia. Onderweg genieten we tussen de regenbuitjes door van het panorama van de kust.

Zo een 50 km voor Motril (onze bestemming voor de eerstvolgende dagen) begint het echter water te gieten, en later blijkt dat het hier zo al de ganse dag regent. In mijn verbeelding zie ik Fabiola al met de laarzen aan en een regenhoed op haar betonkapsel. Stel je dat maar eens voor.

Op Camping Playa Granada staan ze met de blote voeten in de ondergelopen voortenten en daar helpt geen dweilen aan. Het is niet koud, maar wel erg nat.

 

 

Heerlijk geslapen op de voor ons vertrouwde Camping ondanks het stevige onweer van vannacht. Vandaag zal het weer zo een natte dag worden, werd er voorspelt door onze Spaanse Frank. En hij had gelijk. Toch slaagden wij er in om tussen twee buien door een wandeling te maken voor ons wijntje en de aankoop van een vers konijntje. Wat schaft de pot vanavond?

 

 

Thuis, op 20 december 2010



1.878 km verder naar het zuiden, 19,7 graden om 17h op 20 december 2010

De “Trenet” of tram bestaat al sedert 1914 tussen Alicante-Altea en werd verder uitgebouwd in 1918 naar Denia. Over de ganse lijn “Alicante-Denia” heeft dit boemeltreintje meer dan 40 stops en is een ontspannen manier om van de uitzichten te genieten.



Wij gaan vandaag richting Denia.

Deze mooie badplaats dankt haar naam aan de Romeinse godin Diana. Het was hier dat de Romeinen een tempel aan haar hadden gewijd. Denia wordt gedomineerd door het op een heuvel gelegen kasteel, een van oorsprong Arabische fort. We maken een mooie wandeling door de kleine straatjes langs de muren en komen zo terecht in de jacht en vissershaven. Via de, met palmbomen versierde, wandelpromenade raken we verzeild tussen terrasjes, barretjes en restaurants waar men van de lokale visspecialiteiten kan genieten. We laten ons verleiden!

 

20 December 2010.
Het beloofd een mooie dag te worden vandaag. We maken er een luie dag van en willen op deze manier zoveel mogelijk van de zon genieten. Rond 14h noteren we temperaturen van ietjes boven de 20 graden en wandelen in T-shirt naar het centrum van l’Alfaz del Pi. Een koffie op het dorpspleintje, even de supermarkt binnen voor verse groenten, zorgen voor postzegels op enkele ouderwetse kerstkaarten en terug naar ons huisje op wielen. Nog even in de relaxzetel buiten zitten en de zon zien verdwijnen rond 17h. Van thuis bereiken ons de eerste foto’s van de sneeuw, je zou van minder kippenvel krijgen!!!

L’Alfas del Pi.

En wat was het koud vannacht, de koudste nacht aan de kust sedert veertig jaar. Dit hadden we niet verwacht. De afgelopen twee dagen daalde de temperatuur aan de Costa Blanca circa tien graden en deze nacht daalde het kwik vlak bij de kust zelfs tot rond het vriespunt. In het binnenland van Spanje werden minimum temperaturen van tot wel 20 graden onder nul gemeten. Vandaag (17 dec.) wordt het wel nog 18°C in het zonnetje en de volgende dagen gaat de temperatuur wel weer omhoog.

De bakker passeert met verse chocolade broodjes en we nemen een laat ontbijt. Een fikse wandeling naar het strand door de sinaasappelboomgaarden brengt ons bij  Platja de 'l Abir, waar enkele moedigen een aanloop nemen naar het water, brrrrrr. We slenteren even over de mooie strandpromenade en na de lunch stappen we terug naar de “Motorhome Parking Costa Blanca”, nu zo’n 5km bergop, en dat valt niet echt mee. Ik krijg het er wel goed warm van. We stoppen onderweg nog even om de timetabel te checken van de Trein-Tram die ons morgen in 10 minuten naar het centrum van Benidorm moet brengen. Dat zal wel lukken zeker. We sluiten de dag af met een heerlijke home-made spaghetti en starten de pc’s en het internet op.

In de verte zie je de flatgebouwen van de "ugly" stad.
 

Vannacht was het een stuk warmer hoor, al rond de 10 graden, maar het ziet er maar erg miezerig uit buiten. Toch riskeren we vandaag het tochtje naar Benidorm, stiekem op zoek naar de Benidorm Bastards. Het smalspoortreintje, of zeg ik gewoon “tram” brengt er ons voor 1 euro in 9 minuten. Wat een tegenvaller, Benidorm is Benidorm, sommigen mijden het, anderen worden er weer door aangetrokken. Het kleine dorp van vissers en landbouwers, dat 2.000 inwoners telde zo’n 100 jaar geleden is uitgegroeid tot één van de belangrijkste toeristenoorden aan de Middellandse Zee. In de winter geldt hier een gemiddelde temperatuur van 18 graden. Vandaag stijgt het kwik echter niet boven de 12°. De “wolkenkrabbers” van rond de jaren ’60 maken de stad er niet mooier op. Integendeel zelfs. Het lijkt er op dat hier een bouw-stop is ingevoerd, crisis aan de kust???


De natte Plaza Mayor.


Gezellig bruin café met lekkere tapa's.