8. Sinaasappelstad en modernisme.

De zijdebeurs uit de 15^de eeuw werd op de werelderfgoedlijst van Unesco geplaatst omdat dit gebouw de macht en de weelde aantoont van de kooplieden uit de 15^de en de 16^de eeuw in het mediterrane gebied. Handel in zijde had hier de bovenhand, en gebeurde in de grote hal met de prachtige zuilen; Het eerste kooplieden tribunaal van Spanje was hier ook gevestigd en de toren van het gebouw diende in die periode als gevangenis.

Echt lekker vers!

Deze overdekte markt in het centrum van Valencia is één van de grootste van Europa. Ze heeft een oppervlakte van precies 8.160 vierkante meter, verdeeld in verschillende veelhoeken, en bestaat uit 959 kramen. Het gebouw uit 1912 in art-nouveau vervangt de allereerste overdekte markt van 1839. De koepels van de huidige markt, uit ijzer, kristal en keramiek, zorgen voor een prachtige lichtinval.

Omdat we deze winter de stad Valencia een serieus bezoek willen brengen, installeren we ons in Bétera op een nieuwe camperplaats. Heel handig, op 12 km van de stad, en met een metrohalte op 300m afstand. Onze fiets mag mee tot aan de rand van de stad, mooi meegenomen. Hier zullen we een tweetal weken vertoeven in het zonnetje.

Helemaal in het zuiden van Catalonië vind je de Delta-Ebro. Een drassige zone is het, en vooral een broedgebied van diverse soorten eenden. Sinds de negentiende eeuw zijn rijstvelden er één van de voornaamste bezigheden. Eind september, begin oktober, kan men hier ongeveer 7.000kg per ha oogsten. Nu ogen de velden bruin en nat, maar vanaf april komen ze weer tot leven. We vinden een mooi plekje in Els Muntells, te midden van dit uitgestrekt gebied, en gaan er een dagje op uit met de fiets.

We kunnen er niet omheen!!! Natuurlijk moeten we weer even die mooie wijnroute passeren. Het water komt ons in de mond, alleen het idee al, bij het zien van al de reklame borden over de cava en de wijn ranken. We stoppen bij één van de vele cava boeren om te proeven, te kopen, en te overnachten.

Traditiegetrouw vertrekken we op de zaterdag na Sinterklaas om te ontsnappen aan de koude in ons Belgenlandje. En we hebben weer gelijk! Wanneer we de baraque friture passeren ligt er net een kein laagje sneeuw, we weten weer waarom we in de winter kiezen voor het Spaanse land. We zijn rond een uur of zes op het plateau van Langres en genieten van een prachtige zonsondergang. De volgende dag rijden we met een stralende zon dwars door Frankrijk en herkennen in de late namiddag de typisch Spaanse zaken langs de weg. Eens in figueres kan voor ons het heerlijke Spaanse leven beginnen.

Vanaf 15 maart tot en met 19 maart barst het Fallas feest pas echt los. Het is een week lang één groot feest met overal in dorp en stad muziek, kookwedstrijden op straat, veel drank, churros en veel, heel veel vuurwerk (knallers). Een hoogtepunt in deze feestweek is zeker het aanbieden van bloemen aan de Virgen de los Desamparados (de heilige maagd van de hulpbehoevenden) door mooi geklede deelnemers van alle leeftijden..

Omdat het te druk was in Valencia gingen we een kijkje nemen in het rustige dorpje Bétera, waar de Fallas even luidruchtig en met evenveel passie gevierd worden, maar zonder die duizenden toeristen.

Praalwagens, fallera’s, mascletas… oftewel Las Fallas! Dit is het grootste en bekendste feest van Valencia. Elk jaar komen er duizenden mensen van overal ter wereld om dit evenement mee te maken.

De Plaza de Toros van Benidorm ligt er erg verlaten bij. Veel gebeurt er niet meer, en het is uiterst zelden dat je de kans krijgt om eens een blik te werpen aan de binnenkant. Het is er ijzig stil! Echte gevechten tussen stieren en matadors behoren al lang tot het verleden, maar de arena wordt af en toe nog eens gebruikt voor een concert. Ja, zelfs André Hazes deed er ooit een wanhopige poging om een goed concert te geven in een voor slechts tien procent gevulde stierenvechtersarena!

De Faro de Plata is elk jaar de hoogste prijs op het jaarlijkse filmfestival in juli in L’Alfas del Pi. Veel bekende, vooral Spaanse, acteurs en actrices hebben de fel begeerde ‘Zilveren Vuurtoren’ stralend boven hun hoofd getild.

Wij fietsen op weg naar de echte ‘Faro de Plata’, de vuurtoren van Albir.

Een mooie route waarvan een gedeelte door een beschermd natuurgebied loopt (Sierra Helada), met mooie bochten en prachtige vergezichten.

Het is wel geen Allerheiligen of Allerzielen, maar toch loont het de moeite om eens een kijkje te gaan nemen op het “Nieuwe kerkhof van Benidorm”. Alhoewel, zo nieuw is het nu ook weer niet.

Koning Karel III van Spanje voerde in 1787 een wet in, die bepaalde dat ieder kerkhof moest gelegen zijn buiten de stadsmuren omwille van de hygiëne. Het eerst kerkhof van Benidorm kwam er in 1887, en buiten de stadsmuren. Maar de stad groeide, de muren verdwenen en in 1976 kwam er een nieuw kerkhof. Opnieuw buiten de stadszone, zo’n 7 km.

Het slechte weer blijft maar aanhouden, terrasjes zitten er voorlopig niet in. Het beste alternatief is dan het Tapas Steegje induiken en smullen maar ! We kiezen voor La Cava Aragonesa, "de" tapasbar van de Spanjaarden.

Parque de L'Aiguera is de groene long van Benidorm met mooie lanen en terrassen, ontworpen door de bekende architect Ricardo Bofill Levi en een wereld van verschil met de (soms) drukke strand promenade. Het park is tevens in het bezit van twee buitenlucht amphitheaters, een stierenvechtersring van 1962 en een concerthal genoemd naar “Julio Iglesias”. Dus zeker een bezoekje waard.

Als je in de winter enkele maanden rondtoert in het zuiden mag je niet verwachten dat de zon altijd schijnt. We bevinden ons op dit ogenblik aan de rand van Benidorm en na een super mooie dag gisteren, is het vandaag “slechts” 12 graden met daarbovenop af en toe wat motregen. Toch nemen we de fiets en trekken erop uit. Lege stranden, lege terrasjes en een leeg balkon, maar wel gezellig gezelschap !!!