Zaterdag 5 september 2009
Kasper is terug thuis bij papa en mama en vooral bij zusje.
Hoe we er geraakten is eerder straffe koek.
We hadden een grotere marge genomen dan gewoonlijk door vroeger te vertrekken naar het station van Brugge maar het regende en daardoor kregen we toch wat vertragingetjes.
Op het laatste werd het lopen en vliegen.
Ik moest nog mijn 65+ ticket halen en Let was met Kasper voorop gegaan. De bagage was voor mij en ik raakte traag vooruit omwille van een spierscheur juist boven de rechter knie.
Reeds was ik in de grote gang naar het perron geraakt als Let me bereikte per gsm...Waar ben je?... en, ik hou de trein tegen. Typisch Let. Ze was naar de conducteur gegaan en het geval uitgelegd en ik zwoegen en zweten, meer strompelen dan gaan, mij forcerend op één goed been, de roltrap op en buiten adem op de trein geraakt en gebeld dat ik erop zat. Let zei me dat ze achteraan zat en beneden. De trein was nml een dubbeldekker en later zou ik vernemen dat hij meer dubbel was dan enkel het dek.
Ik begon mijn gesleur om achteraan te geraken. Plots kon ik niet verder meer. Opnieuw per gsm.-Let, waar zit je feitelijk?-voorste trein achteraan maar nu boven en jij? -Achteraan onder. Op dat moment leek het me of ik haar nooit meer terug zou zien...Let in de voorste trein, die maar tot Hasselt reed, met Kasper die na 10 minuten in slaap viel en wakker zou worden even voorbij Brussel. Ik zat, met de bagage, op de aangekoppelde trein die tot Tongeren moest.
Toen kwam de controleur en die zei me dat overstappen in Gent te weinig tijd bood en dat het in Brussel veel te druk was en voegde hij eraan toe, mis je ze zo? Ik beperkte mij tot de breedste glimlach die ik op dat moment kon opbrengen.
Een groot uur later,
strompelde ik naar haar toe en nam haar eens vlug dicht maar Maarten stond met de auto waar hij slechts heel kort mocht blijven staan en alles moest dus opnieuw vlug gaan en ik was niet in de stemming en het vermogen voor vlug. Het werd dus eerder een mislukte knuffel maar de handeling was spontaan en welgemeend.
Om vier uur waren we terug in Brugge en om kwart voor zeven moest ik bij de dokter zijn. Ik had op de trein, opnieuw per gsm, een afspraak geregeld. Toen ik er rond half acht buiten kwam met een grote plakker op de achterkant van mijn rechter bil liep ik recht en bijna ongehinderd en de raad in mijn oren, 'Draag enkele dagen een passend steunverband' en doe het eens rustig aan hé.
Zie mij hier al lopen met één van die ambetante dingen op de juiste plaats.
Maar wie zal dat zien? Dat verdwijnt toch grotendeels onder de broek? Als het tenminste een lange broek is, ja maar als het warm is draag ik bij voorkeur een kort geval.
Eindelijk rust, verplichte rust.
Ik hoor de laatste tijd van jan en alleman dat ik het wat kalmer aan moet doen...ja dat zal ik, als het absoluut niet anders kan.
mooi weekend
Afstand doen van vriendschap omwille van onbegrip. Het kan allemaal. Onder druk staan en geen keuze meer hebben. In een raadsel leven en er geen woorden voor hebben tenzij brabbeltaal. Hardheid van hart doet pijn.
