met dank @ 't Pallieterke

Wij hinken en manken ons nog steeds doorheen blogland met onze hulpapparatuur.  Zoals gezegd in onze vorige dienstmededeling : "Prigtode wijzegers, tisieversschult  seke nidonze tuutweeweke. Paktollefelo"

Voor wie niet dikwijls gebruik maakt van de geweldige diensten van het Navrante Misselijke Bekrompen Slakkegangvervoer (NMBS), zullen we eens vlug de dienstmededeling omzetten in leesbare tekens, ontdaan van ruis, spraakgebreken, metalen echo's en dialectuitspraak : "Bericht tot de reizigers : het is ieders schuld,  zeker niet de onze, het duurt twee weken. Rij met de fiets".

Daar waar wij u voorheen elke dag een vrolijke (?) quickstep aanboden op Angeltjes met vele variaties en originele afbeeldingen die we elders gingen ontlenen met onmiddellijke betaling van auteursrechten, zijn we nu aan een tegeldans bezig die weliswaar bij onze leeftijd past, maar niet bij  onze vinnige aard.  Alles verloopt technisch erg langzaam, en het enige voordeel schijnt te zijn, dat er minder tikfouten voorkomen in de stukken.  Is de pudding lekkerder met minder rozijnen ? 

Intussen lezen wij dat de NMBS zoooo blij is met  een van de beste stakingen uit hun ganse bestaan !  Awel, proficiat, verwende kwiestenbiebels.  Als je die spoorwegvakbonders bezig hoort voor de camera's zou je toch een malariavlieg willen zijn om ze onmiddellijk een prik te verkopen, zodat ze voor de rest van hun dagen aan de quinine hangen.   Wat die kerels beweren, getuigt van een diep egoïsme, ik zou bijna willen zeggen, fascisme om in de mode te blijven.  En ze voeren hun nummer op zoals bij de politie in de verhoorkamer : één is de botte snul, de andere lijkt de aanspreekbare, maar beiden zijn ze maar uit op één zaak, hun fascistoïde houding verkopen als groot gelijk.

Het gelaarsde Vrouwtje van de 0000 had haar sluwste kopje opgezet om de rode vakbonder in het nauw te drijven, wat haar bijna gelukte ook.  Hopelijk volgen er geen interne represailles bij de rode zender, want het vrouwtje heeft op 11 september 2007 nog een dergelijke stoot uitgehaald tegen de fascist Beulemans, de opperdronkaard van Brussel. Vrouwtje Laars behandelt socialisten soms door hen vragen voor te leggen alsof ze het tegen fascisten heeft.  Of is dat verschil intussen opgeheven ?

Dit allemaal tussen de bedrijven en de werkzaamheden door in onze ruime kantoren. 

We hebben inmiddels ook gelezen dat de 0000 het jaarverslag van 2007 heeft voorgesteld aan de pers.  Dat zijn wij niet.  De pers schrijft wat er in de door de VRT voorgekauwde persmap staat, dus dat is zowat overal hetzelfde : "Goed bezig, goed bespaard, hard gewerkt, veel storingen, lange onderbrekingen, een ietsje te weinig aandacht voor Spirit, wanneer gaat ge Bourgeois een volgende  poot uitvijzen ?"

Wij proberen wat dieper op de zaken in te gaan.  Vrouwtje Laars schreef ooit over "de vijanden van het medium", dat was dus niet over ons, want wij zijn géén vijanden van de openbare omroep, wél van deze geldverslindende propagandamachine van het regime. U zal nog een tijd moeten wachten op onze vaststellingen. 

We laten het u weten als we ook van onze eigen technische zorgen verlost zijn.

Savat & Ray

Een land regeren is héél moeilijk, kijk maar naar de mensen die dat gedaan hebben in het verleden, verschillenden lijden nog aan naweeën en misvormingen.  Neen, geen namen alstublieft, die vindt u vandaag in de Nieuwe Story, die onthult dat Nonkel Kruk geen das kan knopen en daarvoor beroep doet op zijn chauffeur. Dat niemand het wage een insinuatie te maken over de arme geitjes van de Nonkel,  of het is boel.

Over diegenen die zich nu  in de regering Leterme buigen over ons problematisch staatsburgerlijk leven, willen wij het niet hebben, om Thomas Schiffer van de Story geen appelflauwte te bezorgen.  Het is Thomas' eerste nummer en hij denkt dat hij Knack zal overvleugelen.  Rik van Cauwelaert en zijn linkse meute onverdraagzamen zijn een stomend nummer aan het voorbereiden over  de erotische ontboezemingen van Laura Lynn na haar duo-presentatie met Geert Bourgeois ; was Kris Peeters vroeger een dartel jong meisje en wat gebeurt er elke zaterdagnacht in het gesloten Kasteel van Berlare ?

Het makkelijkste aan een land regeren is "verbieden".  Overal borden ophangen met "Verboden ingang" - "Verboden Uitgang" - "Verboden met de trein te rijden vandaag" - "Verboden te smakken  tijdens het eten" - "Verboden op uw gaspedaal te duwen" - "Verboden naar de VRT te kijken", er is een rijke keuze.  Ik vergat er nog een : "Verboden te roken". 

Roken is mijn probleem al lang niet meer, dus voor een keer gaat het niet over" Mijn Eigen Belang Eerst".  Met sardonisch genoegen stel ik vast dat er heel wat café-uitbaters zijn die hun laarzen lappen aan de dictatuur van de anti-tabakmaffia in de regering.  De bepalingen in verband met het niet-roken zijn  onfatsoenlijk en tasten de vrijheid van het individu aan.  Die van de  roker uiteraard maar vooral de vrijheid van  de zelfstandige uitbater : als die beslist om een rokerscafé open te houden, waarom niet ?  Wie daar binnengaat, weet wat hem/haar te wachten staat.  Na het verdwijnen van de Sovjet-Unie heeft de Europese Unie en haar lidstaten zich tot doel gesteld de gemeenschap met strakke hand te leiden naar een wereld waar niet dé verbeelding aan de macht is, maar de macht alleen regeert, waar de staat de ontspanning verzorgt, het individuele vrije denken aan banden legt en men normen schept die er op gericht zijn, het afwijkende denken uit te sluiten en desnoods op te sluiten.

Dit moest er weer even uit.

De hypocrisie inzake roken is stuitend, want op andere terreinen van verslaving durft men geen stelling in te nemen.  Drugs bijvoorbeeld, zweven nog steeds in een sfeer van gedogen.  De ellende die daaruit voortkomt, de jonge levens die verwoest en verloren zijn gegaan, worden doodgezwegen.  Kwakzalvers die minister worden in dit schandland gaan er prat op joints op te steken. Ze willen overkomen als "toffe" mannen, helaas zien ze er soms uit als dweilen. Zonder het te hebben over hun geweldige beleidsprestaties.  Het goed fatsoen zou in de particratie, waarin wij leven, moeten verhinderen dat druggebruikers doordringen in  parlementen of regeringen. Ziezo, nu zullen onze tegenstanders blij zijn, want eindelijk verbieden wij ook iets.  Zatlappen mogen in Wallonië minister of burgemeester worden dat is onzez aak niet, in Vlaanderen zijn figuren die stoned ronddartelen om de realiteit te ontlopen, niet wenselijk als bestuurders. Wie zet zoeits in zijn partijprogramma ?

Dit is geen pleidooi om onbeperkt en overal te roken, natuurlijk niet, maar wel om de nicotineverslaafden niet hard aan te pakken, om terwijl niets te moeten doen aan de veel grotere maatschappelijke plaag die drugs heet.

Savat

Twee op de drie cafés overtreden antitabakswet

BRUSSEL - De antitabakswet, die in België van kracht is sinds 2007, wordt in veel Belgische restaurants en cafés niet gerespecteerd. Dat blijkt uit cijfers van de inspectie van de Federale Overheidsdienst Volksgezondheid, die dinsdag in Le Soir staan. Van de 4.623 'drankgelegenheden' die in 2007 werden gecontroleerd, waren er slechts 1.745 die de antitabakswetgeving respecteerden. Zestig procent van de bezochte cafés hield zich dus niet aan de wet, schrijft Le Soir, die zegt dat het in realiteit gaat om restaurants waar niet gerookt mag worden of bistro's die de wet inzake de niet-rokerszone niet toepassen.

@ de Standaard

Hier zijn we weer met onze zoveelste aflevering over de Overbodige Onvlaamse Openbare Omroep, 0000 de Heilige Koe van de Vlaamse Gemeenschap, "niet aanraken, enkel melken met de juiste lidkaart".  Het propagandahoofdkwartier van de traditionele politiek, een belgisch machtscentrum betaald met Vlaamse centen. 

Zo,  dat hebben we weer even  helder, zonder vooringenomenheid  en strikt neutraal, duidelijk gemaakt zodat u enthousiast kan inschrijven voor de Toffe Familiedag van Thuis in Bobbejaanland over enkele dagen. U zal feestelijk ingehaald worden via een speciale ingang afgezoomd met vier nullen.

Het was geweten van eind 2007 dat er zich een tekort zou aandienen voor de komende jaren, dat tegen 2011 ruim 60 miljoen euri zou bedragen.  Pindanoten, gespreid over 3 jaar, zeker met in de balans van eind 2006 een overgedragen winst naar de reserves van 19 miljoen.  We gaan hier geen cursus boekhouding inrichten. De arrogante kwast Tony Mary heeft een miljoenenput nagelaten, een beleid op poten gezet dat bulkt van prententie en geen rekening houdt met het financiële fatsoen van een openbaar bestuur. De inkomsten overschatten, de kosten onderschatten, het wordt aangeleerd in het eerste studiejaar van boeksjoemelen.

De VRT verdrinkt elke financiële discussie met de overheid in rapporteringen en verslagen over de Grote Diensten die aan de bevolking bewezen worden en het Grote Vertrouwen dat daaruit ontstaat.  Dan wordt er het buitenland bij gesleurd (zonder precies vergelijkingsmateriaal )om te bewijzen hoe soepel en gedwee daar met de belastinggelden omgesprongen wordt , wat een verschil met het zuinige, benepen Vlaanderen ! Vervolgens komt de toekomst aan beurt  en openen de nieuwe technologieën wormgaten en zwarte gaten in het universum van de science fiction, dat in vele 0000-hoofden de realiteit vervangt.

Bourgeois gaat weeral door de knieën.  De VRT zou namelijk in 2007 enkele miljoenen bespaard hebben in de lopende kosten en krijgt daarom als beloning een extra van 40 miljoen.   Krenterig, wij ?  Dat geld is niet zozeer voor de productie wordt gezegd maar voor het pensioenfonds.  Langs de andere kant is er nog geen enkel uitsluitsel van het Rekenhof over de evaluatie van de contracten met productiehuizen zoals Woestijnvis en dat van de kleine Witte van Zichem die Blokken presenteert.  Op welke manier moet trouwens een ambtelijke instelling als het Rekenhof  zich uitspreken over criteria inzake televisieproducties ? Bourgeois wacht niet op zulke details : wat gebeurd is, is voorbij, zegt hij.  "Vroeger was ik kapitein van de Volksunie, nu zetschipper bij Peeters."

Een uitsmijtertje ?  Kleintje ?  In de beheersovereenkomst is vermeld dat de evaluatie in juni 2008 niet tot een verhoging van de dotatie mag leiden. Dat zal de grote minister uit het oog verloren hebben.  Ofwel zal hij een sluwe uitleg geven dat het Pensioenfonds van de VRT een zelfstandig orgaan is dat niets met de 0000 te maken heeft.

En voor de rest kan men aan de Reyerslaan rustig verder fantaseren, centen buitensmijten en zich baden in weelde en overbodigheden. Benieuwd hoe de evolutie van het personeelsbestand er uit ziet, blijven we onder of boven de 3.017 ?

Savat

Onderstaand artikel van Jan Van de Casteele van de Vlaamse Volksbeweging bevat een zeer overzichtelijke samenvatting van de nationaliteitenproblematiek in dit land.  Wij nemen dit artikel met dank over. 

Van rotzooi naar duidelijkheid: kiezen voor Peeters I

Jan Van de Casteele 15-05-2008

Professor Hendrik Vuye legt in Knack nog eens uit hoe Vlaanderen zich door de Franstaligen in de zak liet zetten: via mechanismen die de Vlamingen gewoon vakkundig op politiek gebied een kopje kleiner maken. Een overzicht van de rotzooi. Een conclusie die een klein kind kan snappen.

Hoe het begon?

Bij de eerste staatshervorming (1970), toen de Franstaligen hun numerieke minderheid konden laten beschermen. De katholieken zijn daar nooit in geslaagd, de socialisten en liberalen evenmin, om absoluut te zwijgen over de nationalisten en de ecologisten. De Franstaligen dus wel.

Mechanisme 1: de bijzondere wetten Wat? Wetten die een tweederdemeerderheid én meerderheid in beide taalgroepen vereisen. Is bvb. nodig om taalgrens te wijzigen.

Mechanisme 2: pariteit in regering Wat? Ministerraad moet zeven Franstalige en Nederlandstalige leden tellen. Vuye heeft het niét over pariteit bij de staatssecretarissen. Tony Van Parys (Nbl, 24 maart): 'Dat er 2 Nederlandstalige en liefst 5 Franstalige staatssecretarissen zijn, is een uiting van de manier waarop men omgaat met staatsaangelegenheden’.

Mechanisme 3: pariteit in Grondwettelijk Hof Wat? In het vroegere Arbitragehof, dat wetgeving toetst zitten evenveel Franstaligen als Nederlandstaligen.

Mechanisme 4: De alarmbelprocedure (1970) Wat? Drievierde van een taalgroep kan met een motie een wetsvoorstel of –ontwerp opschorten en zo versluizen naar de (paritaire) ministerraad. Kan tweemaal: in Kamer en in Senaat.

Mechanisme 5: Een belangenconflict (1980) Wat? De regionale parlementen (Vlaanderen heeft er één, de Franstaligen spelen prinselijk heerser in vier andere...) kunnen zo’n conflict inleiden als ze zich benadeeld voelen. Een rem die ze viermaal kunnen hanteren en die goed is voor telkens 120 dagen “retard”. Is nu het speeltje van de Franstaligen in BHV. Die joker werd al ingezet door parlement van de Franse Gemeenschap (1, 7 nov. 2007) en door de Franse Gemeenschapscommissie in Brussel (2, mei 2008). Leuk als je zoveel speeltjes hebt... Kunnen nog volgen: de Waalse gewestregering en het Brussels Gewest. Vuye spreekt van ‘een wonderbaarlijke veelvuldigheid van regeringen en parlementen’. Toegankelijk vertaald: een institutionele rotzooi.

Mechanisme 6: paritaire Senaat (?) Wat? Een paritair samengestelde senaat is er nog niet, maar staat op het “te doen”-lijstje van de Franstaligen en sinds enkele jaren ook van draaikont Guy Verhofstadt (politiek akkoord Verhofstadt I). Als die collaboratie resulteert in een paritaire senaat als zoveelste “compensatie” voor een toegeving aan de brave jongens en meisjes uit Vlaanderen kan er NIETS meer worden beslist zonder de Franstaligen. Gaston Eyskens zei destijds dat de Vlamingen ‘sullen’ genoeg zijn om dat te doen. Rond 15 juli, op 08/08/08 of 30 augustus misschien?

Besluit

De staatshervormingen hebben van een land met twee werelden (economisch, politiek en cultureel) een onbestuurbaar conflictenland gemaakt. Bovenstaande voorbeelden – door vertraagd denkende twijfelaars in Vlaanderen ‘conflictbeheersing’ genoemd, zorgen ervoor dat de Belgische politiek zichzelf verliest in een onzinnig perpetuum mobile van tegenstellingen. De Vlaamse Volksbeweging is een van de eerste verenigingen waar een andere lijn werd getrokken: die van Vlaamse onafhankelijkheid. Recent hertaald in ‘onafhankelijkheid en (nadien) samenwerking’. Inderdaad dus, stop het communautaire gekibbel en laat ons scheiden. De Vlaamse toekomst ligt niet in Leterme I, maar in Peeters I.

@ VVB

Ja, beste kinderen, opa heeft het nog meegemaakt : de tijd dat er treinen reden.

Dat waren grote logge ijzeren bakken op wielen die over sporen gleden en aangedreven werden door electrische draden.  Hoe dat in zijn werk ging, heeft opa nooit begrepen, want opa was als jongeman een beetje simpel. Trouwens nu nog.

Maar dat ging razendsnel met een trein reizen : je gleed van Aartrijke naar Zwevezele over de sporen en je moest je haasten, want vooraleer je neerzat, moest je al bij de deuren staan die automatisch openklapten.  "Sjtasjon Scheuzzele" riep een robot met een metalen stem.

Zo rap ging dat. En goedkoop dat het was, voor enkele luttele franken reed je van Knokke naar Aarlen in het Franse buitenland, dat toen nog binnenland was. Voor de aanhechting van Walchië bij Frankrijk.

Maar ja, de treinen zijn langzamerhand verdwenen en afgeschaft. De spoormannen waren het beu elke dag te werken als de andere mensen vervoerd moesten worden.  Dat is begrijpelijk, zoiets.  En van het vele staken, kwam het eeuwige staken en zo is het doodgebloed, het spoor.  De bonden zijn daar nog zeer trots over : "Wij hebben  de mensen graag  gekloot" zeggen zij en dan pinken ze een traan weg bij de herinnering aan de vele georganiseerde en wilde stakingen.

Kijk, Opa heeft nog een mooie foto gevonden van een station in de Stad Sidi Bel Antwerpistan. 

Onderstaand stukje werd ons deze namiddag aan de telefoon verteld.  We hebben enkele basisgegevens veranderd.

In een Oost-Vlaamse KMO is men op zoek naar een hulpmagazijnier, geen speciale productenkennis vereist, enige luttele ervaring met een pc en voor de rest rustig uitvoeren wat de hoofdmagazijnier opdraagt, om bepaalde materialen uit de voorraad klaar te leggen. Het bedrijf boert goed, er werken een dertigtal mensen, er zijn geen internationale klanten en alles verloopt vlot, goed georganiseerd op zijn Vlaamse boerenfluitjes. 

Om vlug en gemakkelijk uit de brand geholpen te zijn in het magazijn, wordt een interimbedrijf ingeschakeld en vorige week bood zich een kandidaat aan, een vriendelijke man, spreekt behoorlijk Nederlands, de vaste uurregeling, het loon, de algemene voorwaarden alles wordt doorgenomen en prima bevonden door beide partijen.  De eerste werkdag wordt bepaald op maandag 20 mei en het interimkantoor zorgt voor de nodige documenten.  Iedereen tevreden in de beste der werelden, want wij weten het allemaal, deze weireld is van iedereen.  De kandidaat-hulpmagazijnier was trouwens een zwarte medemens, dat hadden we nog niet gezegd, omdat het voor niemand een punt is.

Tot vanmorgen de hoofdmagazijnier ontdaan bij de grote baas binnenstapt met de vraag : "Wat doe je me nu aan ? "  Het bleek dat zich een neger had aangeboden, die geen woord Nederlands kende, die geen identiteitspapieren bij zich had en die na lang aandringen in gebroken Engels wist te vertellen, dat hij de job kwam uitvoeren die zijn  "broeder" voor hem had uitgezocht. Het interimkantoor heeft zich duizendmaal verontschuldigd, ze zijn de man komen ophalen en ze weten verder van niets over de eerste kandidaat die zij in goed vertrouwen hadden opgestuurd.

Een geschikte kandidaat dient zich aan voor de sollicitatie en als hij aangenomen wordt, komt een andere zonder de nodige kwalificaties de job uitoefenen, in de hoop dat het bedrijf niets merkt.

Een mini-tragisch verhaaltje uit het multiculturele sprookjesboek over de zoveelste mislukking in onze diverse gemeenschap die identiteiten verwerpt.  Helaas ook zonder een einde van ... "en ze leefden nog lang en ongelukkig ".

Ray

Tot hiertoe was het bekend dat hangjongeren, zeg maar meestendeels Marokkaans tuig, mobieltjes afnamen  van onze Vlaamse  zonen of kleinzonen bij tramhaltes of op openbare pleinen.  Een van onze eigen kinderen heeft zich tot driemaal toe deze vernederende beroving moeten laten welgevallen, ook geld en andere kleine spullen moesten afgegeven worden.

Zaterdagmiddag, zo meldt Le Soir, werd een jonge vrouw van 17 aan het Astridpark in Anderlecht  beroofd van haar GSM  door 4 kereltjes van 15 / 16 jaar en ze kon haar toestel terugkrijgen als ze het tuig oraal bevredigde. Dit gaat al bijzonder ver.

Een buschauffeur die iets had opgemerkt van het verdachte gedrag heeft de politie gewaarschuwd die onmiddellijk optrad en de vrienden van de profeet kon inrekenen.

http://www.dhnet.be/infos/faits-divers/article/208507/mineure-forcee-a-pratiquer-une-fellation-sur-deux-adolescents.html

Den dikke en den dunne

Kent u de bevoorrechte ontwikkelingspartners van het land B ?  De landen die schoon weer spelen met onze centjes ?  We laten ze u kennen, het zijn er achttien (18) in totaal en ze zijn al 5 jaar onze partners, er is dus sprake van een langdurige, innige en bevredigende relatie. Langer dan sommige huwelijken uit de wereld van glitter en schitter waarvan de Frut u elke dag rechtstreeks uit The Sun vertalingen voorschotelt.

Algerije, Zuid--Afrika, Benin, Bolivië, Burundi, Congo, Ecuador, Mali, Marokko, Mozambique, Nigeria, Palestina, Peru, Rwanda, Senegal, Tanzania, Ouganda en Viëtnam. Leuk om ze op een rijtje te zetten want bij sommige kan u  de naam raden van de peter.  Of de meter.  Alleszins voor alle zijn wij de rijke oom uit het Schandland, en dat het zo nog vele jaren moge blijven. Schol, en voor die van de islam een kopje thee.

De verantwoordelijke minister, de jonge Michel, wist te vertellen in Lima (Peru) op de Vijfde bijeenkomst van de EU met Latijns-Amerika, dat het land B binnenkort de lijst van 18 partners zou inkorten en dat daarover in de regering een debat zal gevoerd worden.  Michel weigerde consequent iets te lossen, over wie er uit zou uitvliegen. Hij moet dat nog bespreken met  Papa Michel de oude, die in de EU als commissaris optreedt voor ontwkkelingssamenwerking.  Het blijft in de familie en da's maar best ook.  Vroeger heette men dat  departement ontwikkelings"hulp" maar dat klonk te discriminerend. Samenwerking is minder betuttelend : wij werken en zij doen het samen op.

En toen landde in Lima een vliegtuig met niemand minder dan Nonkel Kruk aan boord.    Vermoedelijk geplaagd door supersonische jetlagverschijnselen en nog bleker dan anders strompelde hij de belgische ambassade binnen, waar zijn reputatie op hem zat te wachten.  "Wie we daar hebben" schalde het door de luxueueze salons en onmiddellijk vuurden de heftige Zuid-Amerikaanse journalisten een spervuur van vragen af op de Nonkel, om te weten wie hij zou uitsluiten van het belgische manna. "Nada, nondedjol, caramba" riep onze overmoedige premier. "Al de Zuid-Amerikaanse partners hier aanwezig, Peru, Bolivië, en Ecuador blijven op onze lijst staan. Punt en gedaan.  Is er nog Tequila en zijn er geen cocabladeren om te kauwen ?" Michel de jonge hing aan de telefoon bij zijn papa om huilend te vertellen, dat de Nonkel het weer eens verbruid had.

Nu Kuifje overal processen aan zijn golfbroek krijgt in het buitenland wegens zijn racistische journalistieke uitvallen, kunnen we Nonkel Kruk bevorderen tot onze surrealistische ambassadeur met de ttiel "Ceci n'est pas un premier".

Ray

Huiveringwekkend en onmenselijk is dit beeld van een gevluchte zwarte die in brand gestoken is door een bende dronken en gedrogeerde onmensen uit een krottenwijk in Reigerpark, Boksburg.  Er zijn nog twee andere slachtoffers gevallen die volgens een getuige allen zouden behoren tot de Shanganen, negers uit het het grensgebied met Zimbabwe, van wie de meesten christenen zijn. De aanleiding van deze schanddaad is louter racistisch en is begaan door Zoeloes die elke zwarte inwijkeling in Zuid-Afrika behandelen als ongedierte.  Racisme ?  Xenofobie ?  Waar zijn al die commissies uit de VN en andere internationale organisaties ? 
.
Gezien de extreme wreedheid van deze daad dringt zij door tot de Westerse media maar het aantal racistische wandaden dat dagelijks plaatsvindt in Zuid-Afrika wordt angstvallig doodgezwegen.  Evenals de grote spanningen die bestaan tussen de regering (die geleid wordt door ANC-ers) en de ANC-partij op zich.  Een van de peilers van het zwarte bewind is ondermeer de zogenaamde "regstel-aksie", die beoogt alle geledingen van de maatschappij een weerspiegeling te laten zijn van de demografische samenstelling : dit is een van de redenen van de grote uittocht, de sluiting van bedrijven en het onkundige geknoei op overheidsniveaus. Dit komt  nog even bovenop al de andere ellende

Wie belangstelling heeft voor een studie over multiculturalisme, diversiteit en afspiegelingsdemocratie kan een kijkje gaan nemen in het adembenemende Zuid-Afrika.  Is er nog wat overschot in een subsidiepotje ?  Mijnheer Duplo van Aanklacht en ondergetekende stellen zich kandidaat.

Ray

http://www.iol.co.za/index.php?set_id=1&click_id=3045&art_id=vn20080519054119742C540915

Vorige week verscheen Jannie  Haeck, een van de drie directeurs vanb de opgesplitste NMBS in Terzake.  Hij werd door de immer nerveuze reporter van dienst herhaaldelijk onderbroken, zoals dat hoort, maar sluwe Jannie laat zich niet uit zijn evenwicht brengen door een ondergeschikte.  Hij is gewezen kabinetschef van van de Lanotte en hij heeft diens onbewogen gelijkhebberigheid meegetroond naar de spoorwegen en als het nodig is naar de studio's van de 0000. 

De socialisten zijn al lang niet meer bekommerd om de juiste, democratische  voorlichting aan de burgers. Eens zij op hun regententroon plaats hebben genomen, bepalen zij zelf hoe de burgers zich moeten aanpassen en luisteren.  Vlaamse socialisten vertegenwoordigen met 14 kamerleden een bijna historische minderheid in de belgische politiek, maar ze hebben nog veel invloeden in steden, provincies, de Vlaamse Regering en de talrijke hele en halve openbare instellingen. 

Daarom was het boeiend Jannie Haeck te zien spartelen als een paling toen hem bij herhaling gevraagd werd of hij ja dan neen akkoord ging met de geplande NMBS-staking  van 24 uur voor morgen 20 mei. De algemene directeur kreeg het niet over zijn verzegelde lippen de vakbonden af te vallen.  Iedereen in het politieke-syndicale en ondemocratische wereldje vindt dat zeer normaal, want Jannie is in de eerste plaats een vertrouwensfunctionaris en hij dient derhalve eerst zijn partij, dan de vakbond en dan het regime in zijn totaliteit. De reizigers en belastingbetalers zijn helaas een noodzakelijk en vervelend kwaad.  Waarom tonen zij geen begrip voor de problemen van het spoor een instelling met structuren uit de 19de eeuw die probeert te beantwoorden aan de eisen van de 21ste eeuw ?  Een zoveelste bewijs van de onmacht van deze staat en de onkunde van vele regenten.

Het stakingsrecht is herhaaldelijk en  vaak misbruikt en wordt zeker door de NMBS gehanteerd als een verplichte koffiepauze. Het zijn de vakbonden die hand in hand met de collaborerende directies de regering onder druk zetten om toegevingen te bekomen.  Terecht of ten onrechte, speelt al lang geen rol meer : de spoorwegsecretarissen kunnen hun lachen nauwelijks bedwingen als zij voor de camera verschijnen en hun excuses aan de reizigers klinken even onbetrouwbaar als de uurroosters.  Oud Sabena-nationaal secretaris, inmiddels gebombardeerd tot minister, Inge Vervotte, weigert natuurlijk personeel op te vorderen om een minimale dienstverlening te waarborgen.   Dat zegt voldoende over deze regering : zelfs zonder socialisten, kiest Nonkel Kruk onvoorwaardelijk voor de syndicaten en tégen de reizigers en betalers.

Vergeet u niet, wie ondermeer ook deze politiek allemaal steunt ?

Savat

Dat is wat de socialisten van de SP-a voorstellen, terwijl ze zich en passant uitroepen tot de progressieve gezinspartij.  "De staat moet zich niet bemoeien met de manier waarop de mensen hun gezinnen willen samenstellen, de staat moet betalen".  Zo ongeveer klonk de stelling in het dierendomein Planckendael. 

Ieder is vrij te beloven wat hij of zij wil, vraag het aan onze premier, hij zal u enthousiast bijvallen.  Beloven is één zaak, uitvoeren een andere.  Dat weet intussen elke hoorndragende kiezer.  De Vlaamse socialisten vertoeven momenteel federaal in de oppositie en zij moeten zich absoluut niet bekommeren om de staatsschuld (volgens een van hun clubleden, de heer Mathot, is die staatsschuld vanzelf gekomen en zal zij op dezelfde manier verdwijnen).  De gedurende jaren fel bejubelde socialistische minister van begroting, Johan Van de Lanotte, heeft van zijn positie gebruik gemaakt om zijn geboortestad Oostende in het nieuw te steken en dankzij de gunstige economische conjunctuur tijdens Paars I de indruk te wekken van een wijs beheerder, die alles wat binnnenkwam keurig uitgaf en niets opspaarde.

Het opmerkelijkste sprookje van politieke misleiding in dit verband is het Zilverfonds,  een reservefonds dat de burger enige morele geruststelling moet bieden omtrent zijn sociale rechten en pensioen voor de toekomst.  Dat Zilverfonds bevat niets dan woorden, intenties, beloftes (daar zijn ze weer !) en is een louter fictieve zaak : Doornroosje die na 100 jaar slaap ontwaakt in een vermolmd, aftands krocht dat ooit een kasteeeltje was, heeft meer kansen echt te zijn dan het Zilverfonds.

Daarom vinden wij het jammer dat de huidige Sp-a de gezinnen wandelen stuurt met 150 euro kindergeld.  Waarom geen 250 ?  Dat klinkt beter, rekent gemakkelijker en bevat vooral méér hoop.  En later wordt gezegd, dat de coalitiepartners die mooie plannen niet willen uitvoeren.  Waraschijnlijker is het dat er geen geld zal voor zijn, tenzij we een Kinderfonds oprichten in navolging van dat van het Zilver. Zo geraakt ons sprookjesboek nog vol.

Ray.

Vorige zaterdag vond in de Schelpzaal van het Vlaams Parlement het Vlaams Belang-colloquium plaats over ‘veertig jaar mei '68’. Zo’n 300 aanwezigen zorgden voor een volle zaal. Mensen van buiten en binnen het Vlaams Belang dachten samen na over welke zoete en zure vruchten mei '68 ons heeft opgeleverd. Referentiesprekers en panelleden bespraken hoe we opnieuw een evenwicht kunnen vinden tussen onder meer vrijheid en verantwoordelijkheid.

Mediaspecialist en openingsspreker dr. Frank Thevissen vatte in een aantal sterke beelden samen hoe mei '68 een andere samenleving tot stand bracht, en hoe dit tot vandaag doorwerkt. In een eerste panelgesprek gingen Koenraad Elst, Boudewijn Bouckaert, Francis Van den Eynde en Jurgen Ceder in op de aard van de culturele revolutie van mei '68. Opvallende conclusie was dat de ideologische wending van maatschappelijke revoltes haast onmogelijk te voorspellen valt, zelfs indien zij zich al vele jaren van tevoren aankondigen, zoals die van mei '68. Maatschappelijke krachten die het goed menen met de sociale samenhang en met onze tradities mogen zich niet verkijken op het risico dat extremistische groepen protesten voor een legitiem doel - in '68 was dat onder meer 'Leuven Vlaams' - ideologisch kapen. De lange mars door de instellingen van culturele marxisten was het gevolg.

Cultuurfilosoof Johan Sanctorum was dan ook de geknipte man om uit te leggen hoe de psychologie van mei '68 sociaal werd ‘vermarkt’. Hij illustreerde - aan de hand van een gewijzigde perceptie van seksualiteitsbeleving - hoe van mei '68 nu nog slechts de cultuur van de illusie rest. Van een utopisch denken zijn we in illusies beland; politici maken zich illusies en voeren beleid navenant. Ze willen de idee van de maakbaarheid van de samenleving niet opgeven, terwijl de feiten hen nochtans voortdurend in het ongelijk stellen. Sanctorum hield een warm pleidooi voor waakzame en weerbare burgers die buiten het parlementaire bestel de 'pensée unique' onderuit halen. Niet mee-denken met de machthebbers is een erg nuttige vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid.

In een tweede panelgesprek gingen Alexandra Colen, Jaak Peeters, Joris Van Hauthem en Peter Van Windekens op zoek naar een alternatief. Een belangrijk objectief ijkpunt om opnieuw waarden en normen vast te leggen is de nationale en Europese identiteit, zo luidde één van de conclusies van het panel.

Alvorens Gerolf Annemans, die tevens de panelgesprekken modereerde, een slotwoord richtte tot de aanwezigen, mocht conservatief denker Erik Van Goor het colloquium afsluiten. Conservatieve denkers moeten het thema van waarden en normen wel degelijk als een ideologisch onderwerp zien en dienen een ideologisch kader te ontwerpen voor een gedragen politiek van waarden en normen, zo betoogde Van Goor.

Wie de teksten van het colloquium wil toegestuurd krijgen, kan een bericht sturen naar studiedienst@vlaamsbelang.org

@ Vlaams Belang

We hebben het hier al enkele malen medegedeeld, als de Story u ademloos heeft achtergelaten en u bent op meer nieuws uit van nog lager allooi, dan rest u de Frut die  u inzake knulligheid zeker niet zal ontgoochelen.

In hun online-uitgave hebben ze het vandaag over een ons onbekend fijn vrouwelijk wezen dat zich aan de pers vertoonde zonder ondergoed.  Wat een geweldig nieuws !  En ter staving van zijn showbiz- kennis schrijft het journalistieke wonderkind "Wat Demi Moore kon in Basic Instinct kan Lily Allen ook".

Als je dan per se plat nieuws wil brengen, probeer dan minimaal de feiten juist voor te stellen. In  de film van Paul Verhoeven, Basic Instinct, waar naar verwezen wordt, valt geen beeld te bespeuren van de genoemde actrice, wel van Sharon Stone. 

Zelfs met erotisch getinte journalistiek wil het niet lukken bij de Frut.

http://www.gva.be/nieuws/media_cultuur/default.asp?art={0F76174D-E354-4248-8AF6-E1C5840D9F2B}

Dames, het is nog niet voor morgen in het emiraat Koeweit, dat uwe moslim-zusteren deel zullen uitmaken van het parlement. 

De verkiezingen zijn net voorbij en er zijn opnieuw 50 tolerante heren verkozen, die de emir zullen bijstaan in zijn moeilijke taken : de islam letterlijk uitvoeren en de petro-dollars invoeren. Er staan de schatkist nog vele gouden jaren te wachten, want Irak is nog steeds  bezig met het afbetalen van een minarethoge oorlogsschade-schuld.



Alhier een blik in het Koeweitse parlement.
(Sponsoring : Dreft)

Ray

@ www.geenstijl.nl

ANTWERPEN MAG HET NOORDEN NIET VERLIEZEN

De Gentse historicus Eric Defoort, voorzitter van de Vlaamse Volksbeweging, heeft overschot van gelijk wanneer hij de neobelgicisten die zich de voorbije dagen andermaal hebben uitgesloofd de lof van dit surrealistische land te zingen, de mond snoert. Uit 's mans opiniestuk in onze zusterkrant De Standaard (15/05/08) dat door elke Antwerpse beslisser aandachtig zou moeten worden gelezen: 'Uiteraard probeert men separatist en separatisme als scheldwoorden te hanteren voor al wie zich op een doordachte wijze wil bevrijden van het voor Walen en Vlamingen inefficiënte, economisch en sociaal afremmende provincialistische België, en bewust kiest voor een confederaal samenwerkingsverband bestaande uit Vlaanderen, Wallonië en Nederland (...), weg van de knoeiende kneuterigheid in wat rest van België.'

Er zal nog een streepje water door Maas, Rijn en Schelde moeten vloeien alvorens deze stoute droom bewaarheid wordt. Door zowel Wallonië en Brussel in het debat te betrekken, riskeert Defoort door de voorposten van extreem-rechts met pek en veren te worden besmeurd. Dat dit debat opnieuw oplaait geeft anders wel goed aan dat het verder verdampen van de 19de-eeuwse natiestaat - opgelegd pandoer in Belgisch geval - niet alleen bij ons leeft. Nieuwe, performante economische en culturele entiteiten in wording trekken zich van door Napoleon of na de grote oorlogen manu militari getrokken grenzen steeds minder aan. Zij kiezen zowel economisch als cultureel - wat bindt ons huis en thuis - voor nieuwe samenwerkingsverbanden die in het Europa van morgen zonder complexen veel sterker zullen staan. Antwerpen mag het noorden niet verliezen.

******************************************************

Dit merkwaardige stuk stond in het Nieuwsblad van 17 mei 2008 en het illustreert  ondermeer dat  het aantal Orangisten in Vlaanderen, na 178 jaar belgisch bewind, nog steeds aanhangers telt en niet van de minsten. Van Tobback, de keizer van Leuven, waren we al langer op de hoogte van zijn Orangistische gevoelens, maar veel indruk heeft zijn bekentenis in Vlaamsgezinde of Vlaams-nationale kringen niet gemaakt. Een Orangist die de belgische kroon en de eenheid van het land B steeds heeft aangehangen, mag voor mijn part net zo goed een volgeling zijn van Erich von Däniken, die ziet ze ook vliegen.

De elementen die Mathias Danneels aanvoert,  lijken ons vooral van economische aard : hij plaatst zijn artikel enkel in de Antwerpse uitgave van Het Nieuwsblad, en hij richt zich bijna exclusief tot de Sinjoren.  Alsof de rest van Vlaanderen wel zal meemarcheren als de mannen van 't stad "Allee, komaan" roepen.  Verder wordt er vaagweg een beroep gedaan op een soortement gemeenschappelijke identiteit tussen NL en VL, die er ongetwijfeld is, maar die zich door de lange scheiding beperkt tot de  taal, de essentiële basis van elke cultuur maar niet voldoende om het ganse cultuur- en waardengebouw te stutten.

De oproep ontspoort naar ons gevoel, als Eric Defoort er bijgehaald wordt als voorstander van een confederatie tussen NL, VL, WAL en BRU, "want wij hebben vele gemeenschappelijke belangen en overeenkomsten."

Ieder zijn waarheid, mijnheer Danneels ?  Waarom u per se angst hebt dat uw vriend Defoort door de "voorposten van extreem-rechts" met pek en veren zal besmeurd worden, begrijpen wij niet goed.  Als de zelfstandigheidsgedachte in Vlaanderen groeit, zal het voor het grootste stuk te danken zijn aan de groepen en partijen die daar onvermoeibaar en zonder veel hoop op onmiddellijke verwezenlijking al generaties voor strijden.  Het zijn niet de journalisten of de politici van de traditionele partijen die geijverd hebben voor de verspreiding van de zelfstandigheid van Vlaanderen.  Zij hebben er integendeel alles aan gedaan om feiten te verzwijgen of te verdraaien en woorden te ridiculiseren.
Waarom  moeten wij met zijn allen Tobback op onze schouders verheffen , samen met de Antwerpse Epo-gebruiker Ludo van Campenhout en de onvervalste ijveraars voor Vlaanderen in de gracht duwen ? 

En waarom na 178 jaar ongelukkig en dramatisch samenleven met Wallonië deze regio opnieuw betrekken in een staatkundig experiment ?  Confederaal, zegt u.   Zullen de Franstalige arrogante kwiestenbiebels, taalimperialisten en territoriumrovers  tevreden zijn met nog eens 16 miljoen extra Nederlandstaligen in hun voortuin ?  Een hechte samenwerking met Nederland is absoluut aangewezen maar van WalloBrux hebben wij onze buik vol.  Wij praten enkel voor onszelf.

Wat u neerschrijft is hoopvol, in de zin dat u belgië quasi afschrijft en in een juist daglicht plaatst : daarvoor verdient u onze dank en felicitaties.  Over de wijze hoe er een einde moet komen aan dit Schandland, daar zullen we nog enige tijd over van mening verschillen maar er is vooruitgang en daar, nogmaals, heeft u met uw merkwaardig stuk, beslist toe bijgedragen.

Ray.