IK mis mijn kind.

    Schepen.

Schepen komen
schepen gaan
waarom mocht
jij maar
zo kort bestaan
bent niet
levend
aangekomen
maar moest
voordien
al weer gaan.

   Het niets.

Kijk je op
ons neer
hoog daar boven
of is dat
alleen iets
dat wij hier
beneden graag
willen geloven
je kwam uit
en verdween
weer in het niets
heel vlug
misschien zien wij
elkaar wel nooit
meer terug.

      Wat hebben ze gedaan.

Wat hebben ze
met je gedaan
en had je
wel kleertjes aan
zijn ze wel
lief voor je
geweest
ik mocht
dat niet
dat verwijt ik
hen nog
het meest.

    Geen bezoek.

Niet levend
geboren
geen kado s
geen bloemen
geen bezoek,
ook dat niet

maar eenzaamheid
pijn,verlangen
en verdriet.

     Waar.

Mijn lief kind
toe zeg me
waar ik
je vind
zeg niet
later misschien
ik wil je nu
zo graag zien
snerpend
is de pijn
ik wil zo graag
bij je zijn.

    Het bos van verlangen.

In het bos
van verlangen
zie ik bordjes
hangen
ze geven de
richting aan
naar jou
ik moet ze
alleen maar
volgen gaan
aan het eind
zal mijn
hart stoppen
met slaan
dan heb ik je
gevonden,
toch?

     In de grote stad.

In het
ziekenhuis
in de grote stad
zijn ze
heel wat mans
toch had jij
geen schijn
van kans
mijn kleine
stervende meisje
konden ze niet
redden daar
o   konden
ze dat maar.

   De zee.

Op de zee
van verlies
dobbert mijn
bootje
voortgedreven
door golven,
golven van
verdriet
laverend tussen
rotsen van wanhoop
en verlangen
eindeloos verlangen.

   Verloren dromen.

Zachtjes komt
het verdriet aansluipen
en de kou
mijn gebeente inkruipen
verloren mooie dromen
die nooit meer
uit zullen komen
blijvend is de pijn
van dat mooie
dat niet mocht zijn.

     Rode draad.

Mijn hart
doet pijn
mijn hoofd
doet pijn
is dit nu echt
zoals het moest zijn?
moest dit de
rode draad in mijn
leven zijn?
het verlies van
mijn dochter
deze nooit
slijtende pijn?

    Dichtersgeest.

Als ik een
dichtersgeest bezat
buitelden vast
fleurige en
vrolijke woorden
over dit blad
maar ik
ik heb geen
dichtersgeest
maar een
gebroken moederhart
dus geen
gebuitel en jolijt
t gaat alleen
over haar
die ik mis
tot mijn spijt.

   De mijne.

Het vriest,
baby s warm
ingestopt in
hun wieg
de mijne
koud en kil
onder de grond
baby s warm
geknuffeld
en gekust
denkend aan
de mijne
alleen en
eenzaam op het
donkere kerkhof
geeft me
geen rust.

    Pijn.

Hoelang ga je
door met
dichten over
je pijn en
je gemis,
we weten
nu wel hoe
dat is.
denk je
dat echt,
echt waar?
dan weet je
ook dat het
niet overgaat
nooit meer.

     Koude aarde.

Herinneringen
alleen voor mij
van enige
waarde
vechten moet ik
om ze niet
net als jou
te laten
verdwijnen
in de donkere
koude aarde.

    Duizenden.

Ik kan
duizenden gedichten
maken over
jou missen
hoe dat voelt
maar alleen
wie het heeft
meegemaakt
zal echt weten
wat er word
bedoeld
zal voelen
de pijn en het
verlangen naar
het kind
dat niet
mocht zijn.

    Even maar.

Als ik
aan je denk
zie ik dat
ene beeld
van jou
dat is alles
wat ik heb
dat ene
beeld van jou
even mocht ik
je zien
heel even maar.

     Genoeg?

Heb ik
ooit genoeg
gepraat
over jou
en dat ik je
 zo graag wou
mijn liefde
en het gemis
kunnen tonen
misschien
en het
verlangen
je terug te
mogen zien.

        Geen dichter.

Een dichter
ben ik niet
alleen een
moeder met
verdriet
menig woord
niet goed
maar fout
geschreven
doet evengoed
de pijn
opnieuw
en herbeleven.

    Voorbij?

Zie ik je
ooit weer
op een keer
en zul jij
me dan direct
herkennen
en vol vreugde
naar me toe
komen rennen
of is alles
voorgoed voorbij
en ben en blijf
jij een verloren
droom voor mij.