Toen.

 

      Missen.

Ik mis je
elke dag
een beetje
meer
elke niet
verjaardag
doet zo
vreselijk
zeer.

     Kleine.....

Kleine baby schoentjes
kleine baby jurkjes
kleine baby truitjes
kleine baby sokjes
kleine baby broekjes
groot verdriet.......

 
       Leeg.

Mijn armen
bleven leeg
de wieg
bleef leeg
mijn hart
mijn arme hart
was vol
zo vol
van verdriet.

    Ik mis mijn kind.

Ik mis mijn kind,
moeder gooit
eigen kind
uit het raam
ik mis mijn kind,
moeder laat
eigen kind verhongeren
en verdrogen
ik mis mijn kind,
moeder mishandeld kind
tot de dood
erop volgt
en ik
ik mis nog steeds
mijn kind.
 

    Schepen.

Schepen komen
schepen gaan
waarom mocht
jij maar
zo kort bestaan
bent niet
levend
aangekomen
maar moest
voordien
al weer gaan.

   Het niets.

Kijk je op
ons neer
hoog daar boven
of is dat
alleen iets
dat wij hier
beneden graag
willen geloven
je kwam uit
en verdween
weer in het niets
heel vlug
misschien zien wij
elkaar wel nooit
meer terug.

      Wat hebben ze gedaan.

Wat hebben ze
met je gedaan
en had je
wel kleertjes aan
zijn ze wel
lief voor je
geweest
ik mocht
dat niet
dat verwijt ik
hen nog
het meest.

    Geen bezoek.

Niet levend
geboren
geen kado s
geen bloemen
geen bezoek,
ook dat niet

maar eenzaamheid
pijn,verlangen
en verdriet.

     Waar.

Mijn lief kind
toe zeg me
waar ik
je vind
zeg niet
later misschien
ik wil je nu
zo graag zien
snerpend
is de pijn
ik wil zo graag
bij je zijn.

    Het bos van verlangen.

In het bos
van verlangen
zie ik bordjes
hangen
ze geven de
richting aan
naar jou
ik moet ze
alleen maar
volgen gaan
aan het eind
zal mijn
hart stoppen
met slaan
dan heb ik je
gevonden,
toch?

     In de grote stad.

In het
ziekenhuis
in de grote stad
zijn ze
heel wat mans
toch had jij
geen schijn
van kans
mijn kleine
stervende meisje
konden ze niet
redden daar
o   konden
ze dat maar.

   De zee.

Op de zee
van verlies
dobbert mijn
bootje
voortgedreven
door golven,
golven van
verdriet
laverend tussen
rotsen van wanhoop
en verlangen
eindeloos verlangen.

   Verloren dromen.

Zachtjes komt
het verdriet aansluipen
en de kou
mijn gebeente inkruipen
verloren mooie dromen
die nooit meer
uit zullen komen
blijvend is de pijn
van dat mooie
dat niet mocht zijn.

     Rode draad.

Mijn hart
doet pijn
mijn hoofd
doet pijn
is dit nu echt
zoals het moest zijn?
moest dit de
rode draad in mijn
leven zijn?
het verlies van
mijn dochter
deze nooit
slijtende pijn?

    Dichtersgeest.

Als ik een
dichtersgeest bezat
buitelden vast
fleurige en
vrolijke woorden
over dit blad
maar ik
ik heb geen
dichtersgeest
maar een
gebroken moederhart
dus geen
gebuitel en jolijt
t gaat alleen
over haar
die ik mis
tot mijn spijt.

   De mijne.

Het vriest,
baby s warm
ingestopt in
hun wieg
de mijne
koud en kil
onder de grond
baby s warm
geknuffeld
en gekust
denkend aan
de mijne
alleen en
eenzaam op het
donkere kerkhof
geeft me
geen rust.

    Pijn.

Hoelang ga je
door met
dichten over
je pijn en
je gemis,
we weten
nu wel hoe
dat is.
denk je
dat echt,
echt waar?
dan weet je
ook dat het
niet overgaat
nooit meer.

     Koude aarde.

Herinneringen
alleen voor mij
van enige
waarde
vechten moet ik
om ze niet
net als jou
te laten
verdwijnen
in de donkere
koude aarde.

    Duizenden.

Ik kan
duizenden gedichten
maken over
jou missen
hoe dat voelt
maar alleen
wie het heeft
meegemaakt
zal echt weten
wat er word
bedoeld
zal voelen
de pijn en het
verlangen naar
het kind
dat niet
mocht zijn.