Nooit.

      Het meer.

Aan de oever
van het meer
van geen terugkeer
spelen kindertjes
vrolijk en blij
jij bent vast
ook daarbij
ik sta nog aan
de overkant
starend naar dat
verre strand
maar kom bij je
op een keer
ga naar mijn
meisje klein en teer
naar de overkant
van het meer
van geen terugkeer.

    Een klein mensje.

Er is
een klein
mensje gestorven
in mij
haar gevecht
blijft me
al mijn
levensdagen bij
telkens beleef
ik de laatste uren
van mijn
stervende dochter
in mij.

Jou maand.

Jou maand
nadert weer
een grote
hobbel keer
op keer
ik hou
niet van
augustus
nooit meer.

     Mijn meisje.

Meisje
meisje op je
autoped
meisje op je
fietsje
meisje op een
paard
meisje op de
brommer
meisje in de
auto
mijn meisje
op het
kerkhof.

   Niet meer.

Het was
net alsof
je sliep
maar het
werd nooit
meer morgen
je zou
niet meer
wakker worden
ik mocht
nooit meer
voor je zorgen.

Lente.

Lente
zoveel
vlinderkindertjes
brengen
mij een
groet
zeggen
wees niet
verdrietig
met ons
gaat het
goed.

   Vertellen.

Over haar
vertellen
is alles
wat ik
van haar heb
of had
dus,laat me
laat me
vertellen
over haar
mijn verloren
schat.

 
      Verlangen.

Ik word
door een
golf van
pijn en
verlangen
overspoeld
zeg me
wat is
de zin
wat word er
met jou
sterven
toch bedoeld.

   Jou naam.

Jou naam
staat met
tranen in
mijn hart
geschreven
je bent
en blijft
mijn kind
ook al
ben je
niet gebleven.

  Op reis.

Je was
veel te klein
om alleen
op reis
te gaan
toch was je
opeens weer
ver van ons
vandaan
er werd
ons niks
gevraagd
we moesten
je weer
laten gaan.

   Poel van verdriet.

Duizenden niet
gehuilde tranen
die zich
een weg
naar buiten
willen banen
watertrappelend
in een poel
van verdriet
ingehaald door
oud zeer
keer op keer.

         Gebak.

De viering
van de
niet viering
van de
verjaardag
van haar
die niet
mocht zijn
koffie met
gebak
en pijn.

     Kou.

De zomerse zon
staat hoog
aan de
hemel
ik had hier
moeten lopen
pronkend
met jou
en niet
moeten staan
aan je graf
ondanks de
warmte
doortrokken
van de kou.

     Een fotootje.

De één
heeft niks
de ander een
verbleekt fotootje
oud en
met tranen
bevlekt
gekoesterd als
een staaf goud
maar herinneringen
die heeft een ieder
een leven lang
al worden ze
nog zo oud.

Je bent
gegaan
zoals je
bent gekomen
maar je
hebt mijn
hart stevig
vast in
je kleine
knuistje
met je
meegenomen.

        Wond.

Je kleine
lichaampje
toevertrouwd
aan de aarde
die dag
het kleine
witte steentje
staat er
anders zag
niemand de wond
in de aarde
van die dag.

     Knop.

Sterven
in
de
knop
net
begonnen
toch
is
de
tijd
al
op.

     Koude donkere grond.

De zon schijnt
vlindertjes dartelen
vrolijk
in het rond
de lente
komt
het is
zo oneerlijk
jij daar
in die
donkere
koude
grond.