De wind.

      Mijn gewicht.

Een plas
weerspiegeld
mijn gezicht
mijn lichaam
mijn gewicht
nee,dokter
ik ben niet
te zwaar
het is alleen
het gewicht
van mijn
verdriet maar.

      Zo ver af.

Kleffe mistslierten
plakken tegen
mijn bril
en zitten zelfs
in mijn hoofd
omvatten teder
de pijn
zodat het
enigzins verdoofd
tastend zoek ik
mijn weg
struikelend over
steen en heg
maar aan
het einde
ben jij
zo ver af
en toch
zo dichtbij.

       Onweer.

De donder
rolt langs de
dreigende lucht
jaagt vlinders
en vogels
op de vlucht
een felle
bliksemflits
verlicht de wond
die jou heengaan
sloeg
en terstond
vermengen dikke
regendruppels zich
met tranen
gehuild met
geluidloze mond.

 

      Laat me.

Laat me huilen
niet langer
verschuilen
laat me
schreeuwen
en gillen
om het kind
dat ik
zo graag
terug
zou willen.

 
     Mijn prinsesje.

Je bent mijn
prinsesje klein
mijn meisje
dat niet
mocht zijn
zul jij mij
herkennen straks
daarboven
dat wil ik zo
graag geloven
eindelijk in
jouw blauwe
ogen kijken
jou mijn liefde
laten blijken.

    Zo dichtbij.

Opeens was je
weer zo dichtbij
maar de dokter
had alleen
een papiertje met
wat aantekeningen
voor mij
waar ik stiekem
op had gehoopt,
een fotootje,
was er niet
tot mijn groot
verdriet.

      Rust zacht.

Na je
verloren strijd
door tedere
handen gedragen
op zachte
witte wolken
neergevlijt
het was
volbracht
rust nu lieverd
rust zacht.

   Jou dag.

Het gebak
kan in de afvalbak
niet meer wachten
op mensen die niet
komen gaan
jou dag is voorbij
de dag die ik
lief heb en haat.

     Je vader.

Ik blijf dralen
bij je graf
kan mij niet
losrukken van
herinneringen en
verlangen ze houden
mij gevangen,
je vader
zit al in
de auto en
heeft de auto
zelfs al gestart
de kilte
en eenzaamheid
glijd in mijn hart
zelfs de hemel
reageerd meteen
ineens regent het
tewijl de zon
eerst vrolijk scheen.

     Jarig.

De zon schijnt
ik ga naar
mijn kind
want ze is
jarig vandaag
   Maar
geen slingers
en geen taart
ik zet bloemen
op haar graf
mijn kind, ze
is dood
o,straf.

 

     Mijn hart.

Mijn armen
bleven leeg
de wieg
bleef leeg
mijn hart
mijn arme
hart
was vol
zo vol
van verdriet.

    
       Stil.

De strijd
gestreden
alle leed
geleden
nu is
het stil
dood stil.

      Zoeken.

Op deze zomerse
warme dagen
helpt een vogel
mij mijn kind
mijn Grietje*zoeken
zo nu en dan
komt hij hier
ook voorbij
en ik hoor
hem roepen
Griet o Griet o Griet
maar ook hij
vind haar niet.

 
     Laten we vrolijk zijn.

Strompelend
door het diepe
dal van verdriet
moet men
jou niet
geen confrontatie
met verlies
verdriet en pijn
kom vooruit...
laten we
vrolijk zijn.

     Augustus.

Herinneringen maand
vreselijke maand
geliefde maand
pijnlijke maand
verdrietige maand
jou maand....

 

      Vlindertje.

Vlindertje dat
vlinderd in
de zomerzon
elke keer
denk ik
dat het
wel eens
een groet
van mijn meisje
zijn kon
geloven wat je
graag wil
geloven
over stille
groeten van
daarboven.

     Vergaan.

Ik schreeuw
niet en ik
gil of
huil niet
toch heb ik
onnoemelijk
veel verdriet
je ziet
geen enkele
traan
maar mijn
wereld is
vergaan.

   De geur van bloed.

Mijn geteisterde
lichaam en
de geur
van bloed
ik weet het
nog zo goed
jou levenloze
moegestreden
lichaampje
ons afgenomen
zomaar meegenomen.

      De beet van een vlinder.

Verdwenen
in de nacht
jou verdwijnen
was zo
onverwacht,
onverwacht als
de beet van
een vlinder
je bent nu
al zo lang
daar ginder.