Vissen

     Wrede grap.

Als aan de
grond genageld
stond ik daar
mijn kind
mijn vlees
en bloed
begraven.....
daar?
ik kon het
niet geloven
wat een
wrede grap
van daarboven
belooft dat ze
zou komen
maar direct
terug genomen.

 

     De regen.

De regen
op mijn
raam
schrijft
in tranen
jou naam
regen
in mijn
hart
gedachten
zo verward.

     Nooit meer.

Nooit meer
onbezwaard
gewoon
vreselijk blij
want er
komt misschien
een kleintje bij
dat naïve
ging verloren
want
dood ben jij
geboren.

    Ik vind je niet.

De zon brand
genadeloos op je
kleine steen
ik ga hier graag
en toch ook
weer niet
graag heen
ik vind jou
hier niet
alleen intens verdriet
het is zo stil
zou je me horen
als ik gil?
ik wil gaan graven
als een kind
tot ik je vind.

     Grietje.

Grietje mijn Grietje
mijn hart
springt op
als ik je
naam maar
hoor
mijn kind
dat ik
eens verloor
herinneringen
gebouwd op
een meer van
ongehuilde tranen
die zich
een weg
naar buiten
willen banen.

     Onnodig.

Ach sterren
daar hoog
in die donkere
hemelboog
ik moet denken
aan hoe ze
heeft geleden
wat is toch
de reden
dat het zo
moest gaan
weer een jong
leven naar de
maan.

      Geluidloos.

Geen kreet
geen geluid
geluidloos
kwam je
en geluidloos
ging je
nooit zal
ik je
stemmetje
horen
voor altijd
verloren.

    Verlangen.

Versteend
verlangen
in verdriet
gevangen
nooit meer
vrij
altijd ik
en jij.

     Zwarte zwanen.

Op de zee
van bittere
tranen
dobberen twee
zwarte zwanen
verdriet en
verlangen
voor altijd
op die donkere
zee van verlies
gevangen.

       Vergeet.

Lach
en vergeet
niemand
die het
weet
van de pijn
van binnen
die je
probeert
te overwinnen.

 

      De wind.

De wind buldert
in mijn oor
over de dochter
die ik verloor
of fluistert zacht
van het meisje
waar ik
tevergeefs zolang
op heb gewacht
de wind
mijn kille vrind
hij kent
het verhaal
van mijn kind.

      Mijn gewicht.

Een plas
weerspiegeld
mijn gezicht
mijn lichaam
mijn gewicht
nee,dokter
ik ben niet
te zwaar
het is alleen
het gewicht
van mijn
verdriet maar.

      Zo ver af.

Kleffe mistslierten
plakken tegen
mijn bril
en zitten zelfs
in mijn hoofd
omvatten teder
de pijn
zodat het
enigzins verdoofd
tastend zoek ik
mijn weg
struikelend over
steen en heg
maar aan
het einde
ben jij
zo ver af
en toch
zo dichtbij.

       Onweer.

De donder
rolt langs de
dreigende lucht
jaagt vlinders
en vogels
op de vlucht
een felle
bliksemflits
verlicht de wond
die jou heengaan
sloeg
en terstond
vermengen dikke
regendruppels zich
met tranen
gehuild met
geluidloze mond.

 

      Laat me.

Laat me huilen
niet langer
verschuilen
laat me
schreeuwen
en gillen
om het kind
dat ik
zo graag
terug
zou willen.

 
     Mijn prinsesje.

Je bent mijn
prinsesje klein
mijn meisje
dat niet
mocht zijn
zul jij mij
herkennen straks
daarboven
dat wil ik zo
graag geloven
eindelijk in
jouw blauwe
ogen kijken
jou mijn liefde
laten blijken.

    Zo dichtbij.

Opeens was je
weer zo dichtbij
maar de dokter
had alleen
een papiertje met
wat aantekeningen
voor mij
waar ik stiekem
op had gehoopt,
een fotootje,
was er niet
tot mijn groot
verdriet.

      Rust zacht.

Na je
verloren strijd
door tedere
handen gedragen
op zachte
witte wolken
neergevlijt
het was
volbracht
rust nu lieverd
rust zacht.

   Jou dag.

Het gebak
kan in de afvalbak
niet meer wachten
op mensen die niet
komen gaan
jou dag is voorbij
de dag die ik
lief heb en haat.