Het orgel in mijn hoofd speelt weer dat treurig liedje over een lief klein meisje ze heette Grietje* hij speelt en speelt telkens hetzelfde liedje mijn meisje mijn lief klein Grietje*.
Zeg nou niet ga door en vergeet dat kan ik niet zoals je weet maak niet dat ik me schuldig voelen ga voor mijn verdriet om haar alleen MIJN verdriet is nog over van haar.
Vandaag had het feest moeten zijn niet deze knagende pijn we hadden jou geboortedag moeten herdenken maar je bent niet hier en niemand die meer een traan om jou vergiet het is toch al zo lang geleden zelfs je naam word vermeden maar voor mij is het nog maar pas ik wou zo ontzettend graag dat je hier was.
sMorgens tijdens het ontwaken leefde je nog tijdens de rit naar het ziekenhuis leefde je nog tijdens de tocht door de gang leefde je nog tijdens het gesprek leefde je nog tijdens de prik van het infuus leefde je nog maar na de eerste weeën leefde je niet meer.....
Na die dag toen ik voor het eerst en voor het laatst je lief gezichtje zag werd het winter in mijn hart voortaan de zon was voorgoed onder gegaan in mijn bestaan.
het stormt de woeste zee brult en kolkt net als het verdriet dat mijn versufte brein bevolkt ik schreeuw het uit tegen de wind het verdriet om mijn verloren kind.
Het orgel.
