Kerst

Het licht dat door het duister straalt

Al eeuwen

Kerst wordt weer onthaald

Laat het gevoel van vreedzaam ‘samen zijn’ vooral de eenzaamheid overschreeuwen

Oase van licht

In een oase van licht,
schemert de liefde van jou.

Fluweelzacht,
neemt jouw hand de mijne.

In een oase van licht,
schittert de stilte.

De stilte gevuld met prachtige kleuren,
uit de oase van het zachte licht.

De kleuren vermengen zich,
jouw gestalte krijgt vorm.

Samen wandelen wij door het licht,
de oase neemt ons mee.

De warmte is voelbaar,
daar waar jouw lippen de mijne kussen.

Een oase fluweelzacht,
daar waar de liefde schittert van jou!!!

Sneeuwvlokje

Sneeuwvlokje

Omringd in een witte wereld
zo puur en rein.
Ik wou dat ik een sneeuwvlokje kon zijn
dwarrelend en zo licht.
In een witte wereld dat is een prachtig gezicht.

Feest dat ons allen wil wenken

Kerst is weer geboren

Vreugde rondom het Licht

Tezamen mogen wij gloren

De ogen op dankbaarheid gericht

In vreedzaamheid geborgen mogen zijn

(Innerlijke) klokken luiden naast klinkende glazen wijn

Naast vieren ook gedenken

Feest dat ons allen wil wenken

December

December

Armoedig is het winterlicht
dat de kamer binnenvalt
terwijl ik schrijf.
Op het gras liggen
de laatste bladeren van de plantaan.
Takken zijn donker in december,
ze lijken dood.
Buiten is ogenschijnlijk niets te zien,
daar kun je lang naar kijken.
Het brengt rust in je ziel
en voedt het verlangen
naar een sober leven.

Wintervriend

Wintervriend

Soms vriezen de boze uren
als dagen aan de winters
van onze oude appelbomen

een andere dag is het vuurwerk
een jaar dat is begonnen
met het knagen aan de tijd

veel vaker is het vragen
niet aan antwoorden gebonden
we raken elkaar niet kwijt

als de nacht komt met vrijheid
slaapt de dag door wild verlangen
we dragen elkaar door de tijd

in ijzel, hagel, sneeuw en ijs
we raken elkaar niet kwijt
in de bevroren adem van het lied.

vloeiden liefde

vloeiden liefde
 
 
ik ken
de druppel
heb hem mijn
hele leven gebruikt
steeds kleine beetjes
huilde nooit voluit
 
hij groeide
niet mee
prikte vaak
achter mijn ogen
meer stond ik
dan niet toe
 
boog voorover
kuchte wat
wendde mij af
snoot mijn neus
toen was het over
ik had geen keus
 
pas met jou
werd het anders
hij wilde erbij
druppels groeiden
vloeiden liefde
het alleen zijn voorbij

Spanning

niet weten
welke kant

’t opgaat
is het goed of fout

verzetten of
juist gelaten

de uitkomst
laten komen

dan zoekt ’t hart
hoe het wil reageren

gaat ’t hoofd mee
of staat alles stil?

Bestemming

De weg stopt
doodlopend maar niet zonder lering
de weg werd getoond
nu vrijgelaten

Mijn eigen weg vervolgend
de route lopend
enkele bestemming
mijzelf eren

Doen wat mijn hart mij toedraagt
wat mij wijst
hetgeen voelend
datgeen volgend

REGENDANS

Een grijze sluier
bedekt haar hele
wezen

Zij kan haar
passen sierlijk
lezen

In druppelvorm
gegoten dans
geeft haar
publiek
de kans

Om ademloos
te drijven
in de tijd

Niet meer

Niet meer

 

ik wil niet dat de druppels wit vriezen

zelfs niet dat ze nog vallen,

klinken als kleine bommen

 

die de hoop doet uiteen spatten

op de grauwe winterstenen

in een troosteloze tuin

 

hoe zal ik hopen als de dagen

als nachten zich aaneen rijgen

en de wolken donker spelen

 

zonder dat het licht wordt

 

hoe zal ik

Ooit

Ik lees en lees
vraag mezelf af waar het bleef
de woorden het uiten van
gevoelens die zijn verdwenen
alles zo ongrijpbaar
als leven in fantasie en dromen
overwalst door realiteit
gespleten in verlangen naar uitzicht
en hopeloos verwachten
dat het ooit weer beter wordt

Woorden

Woorden

bezige bijen
die woorden

verzachten de wonden
wat pleisters niet konden

laten je gissen
lozen je ergernissen


nemen je mee
over land over zee

vernietigen hoop
gaan met gedachten aan de loop

onderwijzen
prijzen

laten je geloven
en tevens beroven

geven je geluk
maken alles stuk

confronteren
amuseren

de kracht en de pracht
van woorden

mystieke rust

ik was verdwaald
bomen waren al
geschraald tot aan de top
 
zon scheen vaag
de theatrale kleuren
van het glas in lood
 
dat ons de vensters
bood van kathedralen
in het herfstig bos
 
na zomerlange
beden om verkoeling
heerst er nu mystieke rust
 
nog zucht de wind
kraken takken zacht
in een devoot ontroeren
 
zij bezielen nog het
kleurrijke palet  voordat
de kou het gaat beroeren

Leun maar eens op mij

Je hoeft niet altijd flink te zijn
of vrolijk en blij
Je hoeft niet altijd sterk te zijn
te helpen aan andermans zij

Je hoeft niet altijd te lachen
want huilen lucht zo op
Je hoeft niet altijd door te gaan
want anders groeit alles boven je kop

Wees maar eens lief voor jezelf
sta eens even stil
Of denk eens rustig na
over wat jij het liefste wil

Geef je maar eens neer
met mooie muziek of een boek
Wees niet altijd bereikbaar
wees gewoon eens zoek

Je hoeft niet altijd flink te zijn
of vrolijk en blij
Je hoeft niet altijd sterk te zijn
leun ook maar eens op mij

Verkeerde gedachten

Samen zitten praten
dicht bij elkaar
hebben over Liefde
vriendschap, broederschap
Mensen denken vaak
alleen maar aan zichzelf
Waardoor de ander(zijn naaste)
Alleen komt te staan.

Herfst regen

Herfst regen,

daar kunnen wij wel tegen
ook een stevige wind erbij
een pan die van het dak afglijd
regen soms met hagel valt neer
wat gaat de natuur weer lekker te keer.
zon die het probeert te winnen
met dit weer blijven wij binnen.
Het hoort wel bij dit jaargetij
als de zee met zijn getij.

Danst de glimlach

jij maakt
zachte muziek
alleen anderen
horen dat vaak niet
 
in je ritmisch
bewegen zit de
basis van je melodie
je stem zingt het lied
 
ik zie hoe jij de
ruimte aangenaam vult
met speelse stromen in
de kleuren uit je dromen
 
jij wervelt soms
vibreert dan traag
alsof ook je adem zich
over jouw geluid verbaast
 
jij danst de glimlach
waarmee anderen
liefdevol naar je kijken
in hun warmte wil jij blijven

De zee

Mijn verlangen
lokt me
steeds naar de kust
in de luwte
van een duin
vind ik rust

daar mijmer ik
hoe het was
toen ik als kind
zandkastelen
bouwde op
hetzelfde strand

de tijd
maakte lijnen
in mijn gelaat
de liefde voor de zee
ben ik nooit kwijtgeraakt