Verloren verwarring

Ik zie de bomen niet meer.
En waar het licht was,
Vallen hun schaduwen om mij heen in het gras.

Alleen in het gras, kan ik slechts blind staren.
Ik zie haar niet,
Haar beeltenis is mijn geestelijk ervaren ervaren.

Mijn hart voelt zich verloren,
In dit seizoen zonder licht.
Een bos van hoge stammen omsluiten mijn wezen,
En brengen mij uit mijn evenwicht.


Ik ben een ontwortelde,
Die haar beeltenis wil bewaren.
Gevangen in een winterbos,
Ontdek ik hiervan de gevaren.

Visje

Als een klein visje,
Als een klein visje in de grote oceaan,
Onbekend, alleen en verlaten,
Maar weten dat er 1 iemand voor je is.

Geschenk

Sta toch even stil,
neem bedenktijd
en schenk me je adem.

Lach me niet meer weg.

Ik wil mijn armen
naar je uitstrekken,
nog steeds dat kind
dat weken niks zag.
En pas wat hoorde
als het te laat was.

Ik telde uren
terwijl ik spelen moest.

Winterblues

Licht komt dichterbij

Gegoten in een vat
vol vreugde
Gevangen in een
wereld van verdriet

De zon waarop jij
je verheugde
Die schijnt
vandaag nog niet

Gesloten deuren
blijven dicht
Vergrendelde ramen
flauw verlicht

Maar eens gaan de
gordijnen open
Dan klikken deuren
uit hun slot

Treur nu maar niet
en blijf dan hopen
Als de lente komt
verandert ook
jouw lot

Ik mis je

Hoe voelt dat moeder
om van daarboven
naar beneden
te kijken?

Om zich aan te sluiten
bij oudere dierbaren
en andere naasten
missen?

Telkens weer
op mijn doodstille
momenten dat ik
niet langer
mijn hart kan
bij jou luchten,
mis ik jou,
jou.

Jij ging ook solitair
gepaard met jouw leven,
ook ik leg mijn momenten
af, jij boven,
ik beneden.

In my dreams

And in my dreams I have kissed your lips
Over a thousand times
And in my mind your name is part
Of a thousand rhymes
And all the stars and the brightest suns
Will forever fail to tell
How much love I feel for one
I have come to know so well

Uit zwart naar rozerood

uit zwart naar rozerood

 

 

zie hoe lijnen

elkaar verrijken

in schaduw en contrast

 

vormen in

samengaan verglijden

zich uitwaaierend weer spreiden

 

punten lichten op

in de vitale kleuren

van het energierijk leven

 

drink elixer uit heelal

mijn muze is er al

en straalt vergeten planeten

 

kom dans met mij

uit zwart naar rozerood om

onze liefde eeuwigheid te geven

nachtgedachten

 

   gedachten die je niet  los kunt laten

   houden je vast in de  nacht

   na de dag lijkt  het meer herhaling

   dat nare gevoel van onmacht

 

   jezelf   ontspannen  in late uren

    de nacht minder lang duren

   uren tikken s nachts  veel te traag

    komt ‘n oplossing vandaag

 

   ‘n nieuwe  dag breekt eindelijk aan

   met problemen die je verwacht

    het  leven  van alle  dag gaat door

    een  herhaling van de nacht

 

   lijkt  ‘t leven een  rad van avontuur

   wat uit herhalingen bestaat

  intussen draait  alles gewoon door

  gedachten  in ‘t nachtelijk uur

Voeten in het gras.

voeten in het gras
Groen zoals het vroeger
was. Grassprieten van
een persoonlijke mijmering
over wat nog steeds omringt
is met een natuurlijke vitaliteit.
Ik wil zachtjes neervlijen,
opdat weemoed om wat eens was niet
blijvend zwaar behoeft te drukken
op de tijd.

vrolijk was eens de lach
om die zomersproeten daar
dominant vooruitspringend
aan de andere kant van die
twee voeten. Zoet die glimlach
op dat gezicht, want voor zo'n
klavertje vier behoef je niet
te boeten. Grassprieten geven
met de weemoed mee. Van eens
die liefde als voetafdrukken
in verloren sporen.
Voetafdrukken in dat groene
gras van die momenten die
door de tijd niet hun diepgang,
maar toch hun ernst hebben verloren.

Hun droom samen.

Zij waren een en de
zelfde als melodie
samen op weg naar
de zee,

nu bestaat hun hit
enkel nog maar uit
stilte,

misschien kunnen zij
alles nog veranderen
door de stilte te verbreken,

in maanlicht luisterend
naar hun liedje alle bij
aan de andere kant van
hun boom,

wanend in een droom
hoorbaar komt hun melodie
langs en dansen zij samen,

de dans op hun melodie....

Geniet van het leven

Haal alles uit het leven.
Geniet van elke dag.
Geniet van alle kleine dingen.
Geniet zolang het kan,
geniet zolang het mag.

Het leven gaat immers
veel te snel voorbij.
Want op een dag ben je te oud
en denk je met spijt terug aan toen.
Tja, kon je de verloren jaren
nu maar overdoen...

Dus pak het leven en geniet.
Geniet van alles wat je lief is.
Geniet van alle dagen,
alle dingen, groot en klein.
Geniet er met volle teugen van.
Want elk moment kan zomaar eens
de allerlaatste zijn...

Betoverd door liefde

Zo ver weg...
Brengt de liefde jouw zo dichtbij...
In mijn gedachten...
Vlieg jij als een een vlinder zo vrij.
Met de vonk van liefde die ontvlamt...
Verwarm jij mij....
Ik voel die tinteling....
Met een glimlach zo blij.
Mijn hart verroverd...
Verklaart het gevoel vogelvrij...
Betoverd....
door jou spreuk van tovernarij...
Breng jij mij dat magisch gevoel van liefde in mij...

De eerste liefde

je bent mijn eerste en laatste vrouw

mijn enigste liefste

waar ik met heel mijn hart van hou

je bent nog steeds de enige waar ik voor leef

je bent nog steeds de enige aan wie ik mijn hart geef

ik zal dan maar in eenzaamheid sterven


ook al weet ik dat ik voor jouw liefde zou moeten vechten!

maar dan verlies ik je volledig uit het zicht

en al mijn bestaansrechten

en belandt ik terug in het gesticht


waar ik dan opnieuw voor jouw een liefdesgedicht schrijf

het is altijd geschreven recht vanuit mijn hart

zodat ik toch nog ergens met je verbonden blijf


ik lig alleen, maar toch leg ik mijn hand op je hart

het gedacht vertrouwt mij in mijn eenzame nacht

ik wil je meer dan eeuwigheden in mijn hart laten leven

dat er geen angst meer afspeelt

in jouw en mijn volledigheid

bij mij heb je altijd je vrijheid meer dan ooit verdient

een vrijheid dat niet meer tikt als een klok in tijd

het enigste wat ik kan hopen

is om mee met jouw in die tijdloze klok rond te-lopen


mijn liefde voor jouw zit in mijn hart en in mijn stem

iets wat in alle eeuwen voorbij, gewoon doorleeft

iets wat door niemand anders kan worden getemd

je bent de liefde die in mijn hart en herinnering vastkleeft

hoe moeilijk het ook voor mij is
maar...sorry dat ik je nog steeds mis

ik zal deze liefde blijven dragen

in al mijn levensdagen

Verlangens

Als ik een fles kon vullen
met de tijd van jou en mij
dan zou ik die kunnen delen
een glimlach op gezichten
om wat voorgoed tussen ons
voorbij ging en nog steeds
spookt in de uren van slaap en droom

winterlicht

van het volgende pad geen weet
dolende in het rond

zij heeft zich in het wit gekleed
als stilzwijgend verbond

naderend in het doffe licht
maagdelijk zelfs, nog onbetreden

gebukt onder vers gewicht
zomaar uitgegleden

wat doet eigenlijk nog zeer?
ik voel me licht in ‘t hoofd

zonder verwijten over en weer
het verleden gedoofd

getuigenis van onmeetbaar vermogen
(de hele hemel hoog)

om mijn lichaam te gedogen
- ‘n koele vlok in ‘t oog

Ieder zijn wereld

Ieder zijn wereld
Voor zichzelf
Met vragen
En nog meer antwoorden
Voor de buitenwereld
verborgen
Ieder zijn eigen wereld
Met of zonder zorgen
Alleen of gedeeld met iemand anders
Sommige zijn doodongelukkig
Zonder eigen wereld
Laat het nooit zover
Komen
Je eigen wereld laat je
Dromen
Je leert ook jezelf
Kennen
En boven al
Je eigen wereld laat je
Trots zijn
Maar
Te veel
Trots
Doet de hele wereld
Pijn

HEROES

Heroes

Voor velen waren ze een held
en lieten hun heldenstatus welgevallen.
Het waren zelden sympathieke mensen.
Ze hadden merkwaardige dingen verwezenlijkt,
maar als mens scheerden ze geen hoge toppen.

De Grieken hadden dit al vroeg begrepen.
Hun goden hadden uitzonderlijke talenten
maar ook zeer grote gebreken.
Het waren uitvergrote mensen met gaven
en driften, ze ruziën, zijn jaloers en wraakzuchtig,
tarten het noodlot en worden erdoor ingehaald.

Wie mij het dichtst lijkt te komen als held
Is Nelson Mandela.
De wijze waarop hij zijn land
de verzoening tot stand bracht
na het einde van de apartheid.
Een indrukwekkende man
die een grote sereniteit uitstraalde.

De heldenwereld van historische figuren
ligt in gruzelementen op de vloer van de tijd.
Zo zong David Bowie
They are heroes, just for one day.

Zotte vagebond

Zotte vagebond

Het was aan de oevers
van de onstuimige rivier
in dat onbeschermde land
dat land van mens en dier
waar hij zijn spiegelbeeld verloor
aan de projectie van de bloemenvriend
een roos in de woestijn

hij gaf bezittingen aan de armen
zijn fiets aan een dokter
zijn horloge aan een astronoom

en hij had geen woorden nodig
al zijn gebaren waren komma's
komma's van het vee op het gras
komma's van de zee
en van het denken van de bloemenvriend
een tulp op het dak van de kerk

en in de komma's van het denken
hij was in dat onbeschermde land
achter de laatste komma beland.
 

Loslaten van.....

ik moet het lossen
het laten gaan
de droefheid in mijn wezen
de pijn om mee om te gaan

stil zal ik zijn
een taal vol verdriet
verwoorden van gevoelens
meer zal er niet zijn

een ster aan de hemel
met liefde voor hen
verlatend een wereld
geen leven maar in hart de ziel

zwijgend ga ik verder
een stilte verwoord ik nu
de hele omgeving
geeft me een hart onder de riem