HEROES

Heroes

Voor velen waren ze een held
en lieten hun heldenstatus welgevallen.
Het waren zelden sympathieke mensen.
Ze hadden merkwaardige dingen verwezenlijkt,
maar als mens scheerden ze geen hoge toppen.

De Grieken hadden dit al vroeg begrepen.
Hun goden hadden uitzonderlijke talenten
maar ook zeer grote gebreken.
Het waren uitvergrote mensen met gaven
en driften, ze ruziën, zijn jaloers en wraakzuchtig,
tarten het noodlot en worden erdoor ingehaald.

Wie mij het dichtst lijkt te komen als held
Is Nelson Mandela.
De wijze waarop hij zijn land
de verzoening tot stand bracht
na het einde van de apartheid.
Een indrukwekkende man
die een grote sereniteit uitstraalde.

De heldenwereld van historische figuren
ligt in gruzelementen op de vloer van de tijd.
Zo zong David Bowie
They are heroes, just for one day.

Zotte vagebond

Zotte vagebond

Het was aan de oevers
van de onstuimige rivier
in dat onbeschermde land
dat land van mens en dier
waar hij zijn spiegelbeeld verloor
aan de projectie van de bloemenvriend
een roos in de woestijn

hij gaf bezittingen aan de armen
zijn fiets aan een dokter
zijn horloge aan een astronoom

en hij had geen woorden nodig
al zijn gebaren waren komma's
komma's van het vee op het gras
komma's van de zee
en van het denken van de bloemenvriend
een tulp op het dak van de kerk

en in de komma's van het denken
hij was in dat onbeschermde land
achter de laatste komma beland.
 

Loslaten van.....

ik moet het lossen
het laten gaan
de droefheid in mijn wezen
de pijn om mee om te gaan

stil zal ik zijn
een taal vol verdriet
verwoorden van gevoelens
meer zal er niet zijn

een ster aan de hemel
met liefde voor hen
verlatend een wereld
geen leven maar in hart de ziel

zwijgend ga ik verder
een stilte verwoord ik nu
de hele omgeving
geeft me een hart onder de riem

2018

het lijkt wel
of ik stiller word
naarmate de dagen
aftellen

alsof gedachten
doorheen de dagen van het jaar gaan
en hier en daar
ontroerd
even stilstaan

om tot het besef te komen
dat ik velen danken mag
voor de mooie momenten
en alle steun
waardoor ik 2018 in zal gaan
met een lach
en ook nieuwe dromen

Het nieuwe jaar

Het nieuwe jaar

Altijd opnieuw hopen we op een beter jaar.
Als 2017 verjaart, hopen we op welvaart,
meer begripvol zijn.
niet leven met voortdurende hartenpijn.

De wereld van vandaag is eenzaam
ook niet verdraagzaam.
Er wordt gemoord,
het leven van een kind in de kiem gesmoord.

De draad van hun leven is voor sommigen kort.
De ene vertrouwt de andere niet meer,
zelfs in eigen familie kan het verkeerd gaan,
waar zijn we mee bezig, waar is onze eer?

Laten we voorgoed iedereen gerust.
Maar het is een druppel op een hete plaat,
die voor velen vergaat in haat.
Laten we beginnen, met elkaar weer liefde te geven,
zodat de aarde onder onze voeten niet meer kan beven.

Sneeuwvlokje

Sneeuwvlokje

Omringd in een witte wereld
zo puur en rein.
Ik wou dat ik een sneeuwvlokje kon zijn
dwarrelend en zo licht.
In een witte wereld dat is een prachtig gezicht.

Weer is het kerstmis

weer is het kerstmis
alom branden er lichtjes
de flikkeren kaarsjes
verspreiden warm licht
 
gevoelens zijn weemoedig
gedachten gaan naar hen
die je op deze dagen
het meeste mist
 
en alweer besef je
als je kijkt naar de foto’s
je mist pas iets
als het er niet meer is
 
ze komen niet meer
bezoekjes zijn uitgesloten
deuren zijn voor altijd gesloten
alleen het hart blijft open
 
het gemis zal altijd blijven

Kerst

Het licht dat door het duister straalt

Al eeuwen

Kerst wordt weer onthaald

Laat het gevoel van vreedzaam ‘samen zijn’ vooral de eenzaamheid overschreeuwen

Oase van licht

In een oase van licht,
schemert de liefde van jou.

Fluweelzacht,
neemt jouw hand de mijne.

In een oase van licht,
schittert de stilte.

De stilte gevuld met prachtige kleuren,
uit de oase van het zachte licht.

De kleuren vermengen zich,
jouw gestalte krijgt vorm.

Samen wandelen wij door het licht,
de oase neemt ons mee.

De warmte is voelbaar,
daar waar jouw lippen de mijne kussen.

Een oase fluweelzacht,
daar waar de liefde schittert van jou!!!

Sneeuwvlokje

Sneeuwvlokje

Omringd in een witte wereld
zo puur en rein.
Ik wou dat ik een sneeuwvlokje kon zijn
dwarrelend en zo licht.
In een witte wereld dat is een prachtig gezicht.

Feest dat ons allen wil wenken

Kerst is weer geboren

Vreugde rondom het Licht

Tezamen mogen wij gloren

De ogen op dankbaarheid gericht

In vreedzaamheid geborgen mogen zijn

(Innerlijke) klokken luiden naast klinkende glazen wijn

Naast vieren ook gedenken

Feest dat ons allen wil wenken

December

December

Armoedig is het winterlicht
dat de kamer binnenvalt
terwijl ik schrijf.
Op het gras liggen
de laatste bladeren van de plantaan.
Takken zijn donker in december,
ze lijken dood.
Buiten is ogenschijnlijk niets te zien,
daar kun je lang naar kijken.
Het brengt rust in je ziel
en voedt het verlangen
naar een sober leven.

Wintervriend

Wintervriend

Soms vriezen de boze uren
als dagen aan de winters
van onze oude appelbomen

een andere dag is het vuurwerk
een jaar dat is begonnen
met het knagen aan de tijd

veel vaker is het vragen
niet aan antwoorden gebonden
we raken elkaar niet kwijt

als de nacht komt met vrijheid
slaapt de dag door wild verlangen
we dragen elkaar door de tijd

in ijzel, hagel, sneeuw en ijs
we raken elkaar niet kwijt
in de bevroren adem van het lied.

vloeiden liefde

vloeiden liefde
 
 
ik ken
de druppel
heb hem mijn
hele leven gebruikt
steeds kleine beetjes
huilde nooit voluit
 
hij groeide
niet mee
prikte vaak
achter mijn ogen
meer stond ik
dan niet toe
 
boog voorover
kuchte wat
wendde mij af
snoot mijn neus
toen was het over
ik had geen keus
 
pas met jou
werd het anders
hij wilde erbij
druppels groeiden
vloeiden liefde
het alleen zijn voorbij

Spanning

niet weten
welke kant

’t opgaat
is het goed of fout

verzetten of
juist gelaten

de uitkomst
laten komen

dan zoekt ’t hart
hoe het wil reageren

gaat ’t hoofd mee
of staat alles stil?

Bestemming

De weg stopt
doodlopend maar niet zonder lering
de weg werd getoond
nu vrijgelaten

Mijn eigen weg vervolgend
de route lopend
enkele bestemming
mijzelf eren

Doen wat mijn hart mij toedraagt
wat mij wijst
hetgeen voelend
datgeen volgend

REGENDANS

Een grijze sluier
bedekt haar hele
wezen

Zij kan haar
passen sierlijk
lezen

In druppelvorm
gegoten dans
geeft haar
publiek
de kans

Om ademloos
te drijven
in de tijd

Niet meer

Niet meer

 

ik wil niet dat de druppels wit vriezen

zelfs niet dat ze nog vallen,

klinken als kleine bommen

 

die de hoop doet uiteen spatten

op de grauwe winterstenen

in een troosteloze tuin

 

hoe zal ik hopen als de dagen

als nachten zich aaneen rijgen

en de wolken donker spelen

 

zonder dat het licht wordt

 

hoe zal ik

Ooit

Ik lees en lees
vraag mezelf af waar het bleef
de woorden het uiten van
gevoelens die zijn verdwenen
alles zo ongrijpbaar
als leven in fantasie en dromen
overwalst door realiteit
gespleten in verlangen naar uitzicht
en hopeloos verwachten
dat het ooit weer beter wordt