Garance

Die schone en mezelf....

Die schone en mezelf...


Gestreeld door lage wolken
leg ik nu maar de regen neer.
Flink fladderende vlinders
zijn de bodes van een mooie tijd alweer.

Mijn hart verlangt als bloesems naar de bij
die blij gezind een zoem offreren
als ode aan die zachte maand van Mei.

Ontdaan van tranen in glorie plots verdoken
wacht hier het pril geluk, de liefde vroeg ontloken.

In de weerkaatsing van spiegelende schoonheid
onder Gods gewelf,
zie ik ze weer, die schone en mezelf...

Lachende lentedag

Lachende lentedag


bij de morgenstond
viel er zomaar een
dauwdrup op mijn wang
droop langzaam in mijn mond
zacht en fris en koel

wat ik voelde vanbinnen
bracht me in extase
een klein gelukje
lag in mijn hand
om over te verbazen
de morgen mee te beginnen

het werd een lentedag
met een glimlach
goud omrand

Transparance

Liefdeswijn

Schenk mij de wijn!
Laat dat mijn geliefde zijn!
Maak mij dronken,
En één met haar!

Laat mij opgaan in haar liefde,
Ik wil niet meer bestaan,
Alles wat zij doet,
Dat gaat mij niet meer aan

Ik ben geraakt en verdoofd,
Door de pijn van de liefde,
Haar blik, waarmee ze doorkliefde,
Het diepste van mijn ziel, met liefde
Hoe kan ik haar missen,
Als ze in mijn hart is,
Haar ziel, is mijn gissen,
Nooit wil ik haar uit gedachten wissen

Haar schoonheid,
Nog helderder dan water,
Het zal mijn dorst lessen,
Ontwakend, mijn liefdenskater

Mijn liefste lief...

Mijn liefste lief...

In de stilte van ons zwijgen
zal ik jou met mijn geest beminnen
zodat je ziel gelukkig word
en je gedachten aan mij denken....

Verlangens

Hoe sterk kun je verlangen
in woord en gezangen
Naar iets of een persoon
gewoon buitengewoon
Zo sterk dat je er alles
maar dan ook alles aan doet
Omdat alles
er dan ook toe doet
Je wil het brandend verlangen uitgedoofd
je bent erdoor verdwaasd, verdoofd
Je krijgt het maar niet uit je hoofd
En soms, heel soms, wanneer je het verlangen vermijdt
Wordt het verlangen werkelijkheid
Als een vlinder die je maar niet kon pakken
Maar toen je stil ging zitten
Op je schouder kwam pitten

Het gelach van de zon

het gelach van de zon
 
 
ik heb met
schaduwen gespeeld
rond het gelach
van de zon
 
ook met kleine
witte wolkjes die
snel donker werden
aan de onderkant
 
zij vulden de velden
vergrijsden het
blauw en de helderheid
die wij van zonnig kenden
 
toch heb ik
mijn hoop behouden
op een brandend revival
van het koesterend licht
 
de donkerste rafels
zijn onder het groot
oplossend vermogen van
liefdevolle warmte gezwicht
 
ik heb voor dit
zonnebad gebeden en
aan het eind van mijn latijn hun
schaduwen gekruisigd met heden
 

Zon

De laatste straal
ik pluk die snel

weerkaatsing
van het zonlicht
in de ruiten
aan de overkant

ik hef mijn
gezicht
en geniet
nog heel
even

Viooltjes

Helder, als glasachtig
Klein druppeltje dauw dat glijdt
Zo van het vioolblaadje af, helemaal naar benee
Waar het uiteindelijk de losse aarde vindt
 
Zo fris en droomachtig
Spectaculaire kleuren alsof ze het voelen, die pure vrijheid
Ze nemen je ogen dan ook maar al te graag mee
De wereld van de lentebloemen in mijn kind

Ik laat het rusten

je schuilt je diep verdrongen onder
je loopt zonder zolen
je kruipt in jou onzekerheid verscholen
traag ga je onderuit
met je gedacht en hart haal je uit
je verliest een traan
als je aan haar denkt
je laat het lopen zodat iedereen het kan zien
dat ze kunnen zien hoeveel het je raakt
een hart dat door de tranen val
het terug bijeen maakt
helend tevergeefs met schrammen
scheurt je hart open door uitgelaten vlammen
je voeten worden zwaarder
door elke stap die je maakt
je wilt de stappen besparen
om haar korter...
bij jouw te willen bewaren
je wilt het blussen
het zachter maken
je laat het rusten

Bloesems

Gazons met roze bloesems bestrooid
lentelijk getooid met duizend madeliefjes

wolkjes wit in helderblauw
wonderlijke schoonheid
lentelief ik hou van jou

de zon beschijnt m’n wangen
haar stralen wil ik vangen

geniet van die heerlijke momenten
ja , lieve mensen
laten wij het leven lenten

De kleur van morgen

de kleur van morgen
 
 
ze wappert fier
mijn vlag die al
vandaag de toekomst
in gedachten had
 
een stevige bries
uit onnaspeurlijke
richting gelukkig niet
met alle winden mee
 
in het schijnbaar
zinloos golven van
het dundoek vermoed ik
de basis van onze taal
 
de nieuwe communicatie
van het zijn waarin geluk
de belangrijkste letters van
ons bestaan zullen worden
 
de nog onbekende
kleur van morgen
opent eindelijk de ziel
van mensen zonder zorgen

Wandeling

Onder mijn voeten
wandelt de weg
haar rasse schreden

de lucht jaagt boven
mij haar wilde
wolkenpracht

Ik kijk tevreden
om mij heen
en wil
de wereld noemen

de groen
grazende weiden
met geel getooide
bloemen

Koud gloeien mijn
wangen
terwijl ik op de
lente wacht

Kom bij mij

Mijn hart slaat op hol
Als het bij jou is
Soms kan ik er niet van slapen
Want ik ben zo bang om je te verliezen
In gedachten raak ik je soms kwijt
Terwijl jij de reden bent
Dat ik nog adem haal
Laat je mijn geest racen
Soms voel ik me hopeloos en zwak
Dan wil ik je hier naast me
Kom bij me
 
Samen met jou wil ik bergen beklimmen
We gaan door elke oceaan
En we maken heel wat gebroken is
Mijn hart slaat op hol
Mijn handen gaan trillen
En jij bent de reden
Dat ik de liefde vertrouw
Kom bij me

HOOP

Hoop.

Hoop hangt in
Teruggreep op ’t verleden
Dat wat verdwenen is herleeft
Vrede en recht
God in hun midden
Waar de wereld zich gewonnen geeft.

Hoop is de leidraad
Van bewegen
Naar ’t beoogde doel dat komt
Waarin het alles
Is gelegen
Waarin de toekomst wordt besomd.

Hoop is het vaandel
Dat zij dragen
De eeuwen door na ballingschap
met de Exodus
als vlaggendrager
pesach als komende overstap.

Hoop is de storm
Die allen opzweept
Tot hoogten die beperking plet
In de contouren
Blijvend zichtbaar
Waar krachten toe zijn ingezet.

Verstilling

Geen mededogen,
is er in de leegte.
slechts reflectie,
een echo,
van de stilte.
Het einde,
vervaagd,
en kan enkel,
worden waargenomen,
met een liefdevol,
bewustzijn.

Een liefhebbende hand

een liefhebbende hand
 
 
jij wist mijn
huid te raken
met plooien en
rimpels te praten
over geboorte
leven en dood
 
in lichtjes bewegen
kleurde tijd een
warm onderscheid in
diverse lagen door
hun reacties op
dagelijkse vragen
 
nog is de souplesse
groot maar vaste
gewoonten en tradities
hebben de plooien
dieper gemaakt tot
onoverbrugbare kloven
 
waarvan alleen een
liefhebbende hand
de taal nog kan
lezen en door oogcontact
de geruststelling kan
geven van samen weten

De sluier opgelicht

de sluier opgelicht


al is deze tijd woelig en niet te overzien
al wordt je soms moedeloos en depri misschien
vertrouw erop dat dit een overgang is naar betere tijden
waarin de mens zich van het juk der overheersing zal bevrijden
de sluier over het bewustzijn wordt dan opgelicht
je wordt bevrijd van levensangst en plicht
veel wat ontdekt werd is voor de mens verborgen gehouden
men wilde geen vooruitgang opdat mensen dom blijven zouden
dat wordt verleden tijd een nieuwe dageraad breekt aan
waarin mensen tesaam de Aard herstellen gaan
bewustzijn wordt verhoogd waardoor begrip ontstaat
zodat elkeen verblijd zijn ogen naar de hemel slaat