Alice

Aan al miijn vrienden een prettig weekend!

PINUCCIA

Kyana

Esperance

Regards

Garance

Die schone en mezelf....

Die schone en mezelf...


Gestreeld door lage wolken
leg ik nu maar de regen neer.
Flink fladderende vlinders
zijn de bodes van een mooie tijd alweer.

Mijn hart verlangt als bloesems naar de bij
die blij gezind een zoem offreren
als ode aan die zachte maand van Mei.

Ontdaan van tranen in glorie plots verdoken
wacht hier het pril geluk, de liefde vroeg ontloken.

In de weerkaatsing van spiegelende schoonheid
onder Gods gewelf,
zie ik ze weer, die schone en mezelf...

Lachende lentedag

Lachende lentedag


bij de morgenstond
viel er zomaar een
dauwdrup op mijn wang
droop langzaam in mijn mond
zacht en fris en koel

wat ik voelde vanbinnen
bracht me in extase
een klein gelukje
lag in mijn hand
om over te verbazen
de morgen mee te beginnen

het werd een lentedag
met een glimlach
goud omrand

Transparance

Liefdeswijn

Schenk mij de wijn!
Laat dat mijn geliefde zijn!
Maak mij dronken,
En één met haar!

Laat mij opgaan in haar liefde,
Ik wil niet meer bestaan,
Alles wat zij doet,
Dat gaat mij niet meer aan

Ik ben geraakt en verdoofd,
Door de pijn van de liefde,
Haar blik, waarmee ze doorkliefde,
Het diepste van mijn ziel, met liefde
Hoe kan ik haar missen,
Als ze in mijn hart is,
Haar ziel, is mijn gissen,
Nooit wil ik haar uit gedachten wissen

Haar schoonheid,
Nog helderder dan water,
Het zal mijn dorst lessen,
Ontwakend, mijn liefdenskater

Mijn liefste lief...

Mijn liefste lief...

In de stilte van ons zwijgen
zal ik jou met mijn geest beminnen
zodat je ziel gelukkig word
en je gedachten aan mij denken....

Verlangens

Hoe sterk kun je verlangen
in woord en gezangen
Naar iets of een persoon
gewoon buitengewoon
Zo sterk dat je er alles
maar dan ook alles aan doet
Omdat alles
er dan ook toe doet
Je wil het brandend verlangen uitgedoofd
je bent erdoor verdwaasd, verdoofd
Je krijgt het maar niet uit je hoofd
En soms, heel soms, wanneer je het verlangen vermijdt
Wordt het verlangen werkelijkheid
Als een vlinder die je maar niet kon pakken
Maar toen je stil ging zitten
Op je schouder kwam pitten

Het gelach van de zon

het gelach van de zon
 
 
ik heb met
schaduwen gespeeld
rond het gelach
van de zon
 
ook met kleine
witte wolkjes die
snel donker werden
aan de onderkant
 
zij vulden de velden
vergrijsden het
blauw en de helderheid
die wij van zonnig kenden
 
toch heb ik
mijn hoop behouden
op een brandend revival
van het koesterend licht
 
de donkerste rafels
zijn onder het groot
oplossend vermogen van
liefdevolle warmte gezwicht
 
ik heb voor dit
zonnebad gebeden en
aan het eind van mijn latijn hun
schaduwen gekruisigd met heden
 

Zon

De laatste straal
ik pluk die snel

weerkaatsing
van het zonlicht
in de ruiten
aan de overkant

ik hef mijn
gezicht
en geniet
nog heel
even

Viooltjes

Helder, als glasachtig
Klein druppeltje dauw dat glijdt
Zo van het vioolblaadje af, helemaal naar benee
Waar het uiteindelijk de losse aarde vindt
 
Zo fris en droomachtig
Spectaculaire kleuren alsof ze het voelen, die pure vrijheid
Ze nemen je ogen dan ook maar al te graag mee
De wereld van de lentebloemen in mijn kind

Ik laat het rusten

je schuilt je diep verdrongen onder
je loopt zonder zolen
je kruipt in jou onzekerheid verscholen
traag ga je onderuit
met je gedacht en hart haal je uit
je verliest een traan
als je aan haar denkt
je laat het lopen zodat iedereen het kan zien
dat ze kunnen zien hoeveel het je raakt
een hart dat door de tranen val
het terug bijeen maakt
helend tevergeefs met schrammen
scheurt je hart open door uitgelaten vlammen
je voeten worden zwaarder
door elke stap die je maakt
je wilt de stappen besparen
om haar korter...
bij jouw te willen bewaren
je wilt het blussen
het zachter maken
je laat het rusten

Bloesems

Gazons met roze bloesems bestrooid
lentelijk getooid met duizend madeliefjes

wolkjes wit in helderblauw
wonderlijke schoonheid
lentelief ik hou van jou

de zon beschijnt m’n wangen
haar stralen wil ik vangen

geniet van die heerlijke momenten
ja , lieve mensen
laten wij het leven lenten

De kleur van morgen

de kleur van morgen
 
 
ze wappert fier
mijn vlag die al
vandaag de toekomst
in gedachten had
 
een stevige bries
uit onnaspeurlijke
richting gelukkig niet
met alle winden mee
 
in het schijnbaar
zinloos golven van
het dundoek vermoed ik
de basis van onze taal
 
de nieuwe communicatie
van het zijn waarin geluk
de belangrijkste letters van
ons bestaan zullen worden
 
de nog onbekende
kleur van morgen
opent eindelijk de ziel
van mensen zonder zorgen