Weer is het kerstmis

weer is het kerstmis
alom branden er lichtjes
de flikkeren kaarsjes
verspreiden warm licht
 
gevoelens zijn weemoedig
gedachten gaan naar hen
die je op deze dagen
het meeste mist
 
en alweer besef je
als je kijkt naar de foto’s
je mist pas iets
als het er niet meer is
 
ze komen niet meer
bezoekjes zijn uitgesloten
deuren zijn voor altijd gesloten
alleen het hart blijft open
 
het gemis zal altijd blijven

Kerst

Het licht dat door het duister straalt

Al eeuwen

Kerst wordt weer onthaald

Laat het gevoel van vreedzaam ‘samen zijn’ vooral de eenzaamheid overschreeuwen

Oase van licht

In een oase van licht,
schemert de liefde van jou.

Fluweelzacht,
neemt jouw hand de mijne.

In een oase van licht,
schittert de stilte.

De stilte gevuld met prachtige kleuren,
uit de oase van het zachte licht.

De kleuren vermengen zich,
jouw gestalte krijgt vorm.

Samen wandelen wij door het licht,
de oase neemt ons mee.

De warmte is voelbaar,
daar waar jouw lippen de mijne kussen.

Een oase fluweelzacht,
daar waar de liefde schittert van jou!!!

Sneeuwvlokje

Sneeuwvlokje

Omringd in een witte wereld
zo puur en rein.
Ik wou dat ik een sneeuwvlokje kon zijn
dwarrelend en zo licht.
In een witte wereld dat is een prachtig gezicht.

Feest dat ons allen wil wenken

Kerst is weer geboren

Vreugde rondom het Licht

Tezamen mogen wij gloren

De ogen op dankbaarheid gericht

In vreedzaamheid geborgen mogen zijn

(Innerlijke) klokken luiden naast klinkende glazen wijn

Naast vieren ook gedenken

Feest dat ons allen wil wenken

December

December

Armoedig is het winterlicht
dat de kamer binnenvalt
terwijl ik schrijf.
Op het gras liggen
de laatste bladeren van de plantaan.
Takken zijn donker in december,
ze lijken dood.
Buiten is ogenschijnlijk niets te zien,
daar kun je lang naar kijken.
Het brengt rust in je ziel
en voedt het verlangen
naar een sober leven.

Wintervriend

Wintervriend

Soms vriezen de boze uren
als dagen aan de winters
van onze oude appelbomen

een andere dag is het vuurwerk
een jaar dat is begonnen
met het knagen aan de tijd

veel vaker is het vragen
niet aan antwoorden gebonden
we raken elkaar niet kwijt

als de nacht komt met vrijheid
slaapt de dag door wild verlangen
we dragen elkaar door de tijd

in ijzel, hagel, sneeuw en ijs
we raken elkaar niet kwijt
in de bevroren adem van het lied.

vloeiden liefde

vloeiden liefde
 
 
ik ken
de druppel
heb hem mijn
hele leven gebruikt
steeds kleine beetjes
huilde nooit voluit
 
hij groeide
niet mee
prikte vaak
achter mijn ogen
meer stond ik
dan niet toe
 
boog voorover
kuchte wat
wendde mij af
snoot mijn neus
toen was het over
ik had geen keus
 
pas met jou
werd het anders
hij wilde erbij
druppels groeiden
vloeiden liefde
het alleen zijn voorbij

Spanning

niet weten
welke kant

’t opgaat
is het goed of fout

verzetten of
juist gelaten

de uitkomst
laten komen

dan zoekt ’t hart
hoe het wil reageren

gaat ’t hoofd mee
of staat alles stil?

Bestemming

De weg stopt
doodlopend maar niet zonder lering
de weg werd getoond
nu vrijgelaten

Mijn eigen weg vervolgend
de route lopend
enkele bestemming
mijzelf eren

Doen wat mijn hart mij toedraagt
wat mij wijst
hetgeen voelend
datgeen volgend