Anders

Liefde kwam heel teder,
bespeelde zacht een snaar
Een tinteling van verlangen,
huiverend ontdekken
wat liefde zo al kan
Wat eerst nog solo was
werd vlug een quatre mains
Een melodie vol tederheid,
een spel met veel crescendo's
Het ritme steeds maar sneller,
tot plots de hoogste toon.
              en
Bij het ochtendgloren
huilde liefde van geluk een traan

Windje zorgt voor wat koelte,
regen komt stapvoets naar ons toe
Toch is de zomer nu begonnen,
al denk je zo
     ik snap het niet
Moet het blauwe plots verdwijnen
voor een lucht zo grijs en grauw
Misschien wil de zomer met me treuren
maar dat laat ik niet gebeuren

Ik wil zomeren, ik wil leven
Ik wil lui genieten in de zon
Ik wil proeven van de warmte
Ik wil leeg zijn zonder zorgen

  Ik zal de zon doen schijnen
  een ganse zomer lang

Sterven doe je niet ineens
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf
't is vreemd, maar die vergeet je,
het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt ik ben wat moe,
maar op een keer dan ben je
aan je laatste eindje toe 


                                                  Voor een heel bijzonder iemand
                                                  die vandaag begraven wordt

Mama ben je sterk ?
    Ja mijn jongen
                 ik ben sterk.

Mama ben je flink ?
    Ja mijn jongen 
                 ik ben flink

Mama ik hoorde je huilen,

    maar niet bang zijn hoor
    sterke mama's mogen ook eens huilen

Morgen zal ik nog geloven
     in de goedheid van de mens
Morgen zal ik blijven stilstaan
     bij de klaproos onderweg
Morgen zal ik me gelukkig voelen
     om de vriendschap die ik deel
Morgen zal ik nog steeds zeggen 
     na regen komt weer zonneschijn
Morgen zal ik nog genieten
     van de kleine dingen in het leven
Morgen zal ik ook eens lachen
     bij het speelse van een kind
Morgen zal ik heel verwonderd kijken
     naar het mooie in de natuur

Morgen wordt misschien niet gemakkelijk
     maar moeilijk moet ook kunnen
Morgen zal ik dank je zeggen
     voor de dag die is geweest
    

De Russische schrijver Dostojevski zei :
"Een nieuwe stap zetten
een onbekend woord uitspreken,
dat vrezen de mensen het meest."

Vat moed als je op de drempel
naar iets nieuws staat,
want je bent niet de enige die bang is.
Laat je inspireren door anderen
die voor jou hun angst hebben overwonnen.
Treed het onbekende dapper tegemoet.

Bang
  kruipt in je kleren
Angst
  boort zich door je heen
Schrik,
  om wat ze gaan zeggen
  en ik liever niet horen wil

Morgen
  zal ik het weten
Vandaag
  mag ik nog even hopen

"Hoe word je een vlinder ?"
     vroeg hij peinzend

"Je moet zo graag willen vliegen
dat je bereid bent je leven
als rups op te geven"

"Je bedoelt doodgaan ?"
     vroeg hij

"Ja en nee"
     antwoordde zij
"Wat er uitziet als JIJ
gaat dood,
maar wat je echt bent zal leven"

Een keertje lekker luieren
Een dagje heerlijk niets
Gewoon zo maar wat doezelen
Dromen in je droom
Een hapje en een drankje
Genieten van je boek
      Zo mag mijn dagje zijn

Een streling door mijn haren
Je armen om me heen
Een speels en teder kusje
Gefluister in mijn oor
Verlangen dat komt bruisen
Een liefdesspel met twee
     Zo mag mijn dagje zijn

Zo plots
in het volle van je leven
ben je heengegaan

niet te geloven
een sterke man als jij
je bent niet meer

ik zie je nog
je ogen straalden zo
toen je me vertelde 
"ik ga opa worden"

je stond klaar voor iedereen
een buurman uit de duizend
altijd lachen
zo tevreden met je leven

nu begin je aan je laatste reis,
heel alleen 
naar wie weet waar

ik zal je missen  

                                                    Ze zeggen wel 
                                                  Hoop doet leven 

                                                       Wie weet
                                           waar ik die hoop kan vinden
                                                  als tegenslagen
                                                    blijven komen

                                                         Ik zoek
                                              maar vind niets meer

                                                       Vreemd 

                                                   hoe ik je ineens 
                                                      weer vond                                       
                                                    Hoe je lange tijd
                                              geen woonst meer kende
                                                     in mijn leven
                                              Vertwijfeld, zo vol wanhoop
                                                     diepe pijn                                          
                                                 Mijn weg niet meer vinden
                                                    alsof ik jou de schuld gaf

                                             Zoekend ben ik nog steeds
                                                      Maar plots
                                                voelde ik een verlangen  
                                                   opkomen
                                                      vanuit het diepste
                                                         van mijn ik

                                                Voor je beeld heb ik
                                             een kaars laten branden,
                                                      even met je gepraat
               
                                                           Misschien 
                                                 geef je me de kracht
                                                      om te berusten
                                              in wat toch niet anders is

                                                         Heerlijk
                                                om even iets te schrijven
                                                         Zo maar 
                                                wat losse gedachten,
                                                gevoelens op papier
                                                         Blij 
                                                dat ik zo kan verwerken
                                                         wat 
                                                diep binnen in mij zit

Ik wil zo graag eens rusten
    leven zoals jij
Ik wil zo graag eens zweven
    dromen wat niet kan
Ik wil zo graag eens voelen
    hoe anders het kan zijn
Ik wil zo graag eens denken
    zonder pieker in mijn hoofd

Ik wil zo graag . . .
    ik wil is niets voor mij

Soms is een kleine twinkel
zo'n hele kleine twinkel
het wonder van de dag.

Soms is het maar een straaltje
een klein en kort verhaaltje
het wonder van de dag.

Soms is het maar een woordje
een klein en stil accoordje
het wonder van de dag

Soms is het maar jou "zijn"
ook al is het maar zo klein
het wonder van de dag

Even komen kijken,
niet weten wat je wil
Zou je het vertellen,
of blijf je best nog even stil
Geen weg weten met je emoties,
twijfel zit zo diep
Je voelt je zo gevangen,
je bent zo heel alleen

Ze zeggen dat ik sterk ben
     dat zal dan zeker wel
Maar hoe lang ga ik het nog kunnen
     laat iemand anders het eens zijn
Ik wil zo graag eens huilen
     schuilen in geborgenheid
Mag ik  ook een keertje zwak zijn
     mijn ogen sluiten voor heel even
Misschien kan ik dan weer verder
     maar nu gaat het echt niet meer

Staren in je eentje,
denken tot je barst
Anderen blijven zoeken,
de oplossing is ver weg
Ik wil nog wel geloven,
maar de toekomst is zo vaag.
Hoe moet ik gaan vertellen
dat het zo moeilijk wordt

Je noemde me "lief ventje"
Ik wil dat ook wel zijn
Maar ik heb het toch zo moeilijk
Met mijn gevecht hier binnen-in

Hoe kan ik je vertellen
Wat ik voel of denk
Hoe kan je me begrijpen
Als ik me zelf niet herken

Het was behoorlijk schrikken
Toen ik me zo zag doen
Ik weet niet wat er juist gebeurde
Het was als springen uit mijn vel

Ik wil het wel proberen
Je "lief ventje" weer te zijn
Als "begrijpmenietje" me nu kon helpen
Was ik misschien een ventje zonder pijn