vandaag

het kind telt de uren van november
nu tijd met de verveling spreekt
en vriendelijkheid zijn glans verloren heeft
de klok tikt de seconden weg
als zwarte strepen van zijn gekraakt leven

geen open poort die zijn armen spreidt
en hem laat eten van geborgenheid
uitzichtloos snijdt brokken
uit zijn voorzichtig opgebouwd zelfvertrouwen 

om de stilte te breken hoest hij rauwe klanken op
als een vogel gevallen uit het zo vertrouwde nest
knaagt hij aan zijn vleugels van de pijn

nu het kind schreeuwt van de pijn
de gevangene is van de onmacht
en het bloed wil drinken
van het mensen gedrocht
fluistert de wind
liefdeswoorden in zijn ziel

is het een ijlen in de duisternis
of wordt het kind beschermd
met de mantel van genegenheid ?
spelen kleine vonken van de hoop
met de eenzame ziel ?
brengt een gevoel van warmte
hem in vervoering ?

het antwoord kent alleen de wind

heel even
ontmoette ik het geluk
Het kwam me zo maar tegen,
fluisterde heel zachtjes,
ik voelde zo zijn kracht
het deed me plots beseffen
dat  pijn en onmacht
soms bij je komen wonen,
je doen groeien tot je
plots gaat openbloeien
naar een nieuwe wereld
waar geluk weer
je vriendje wordt

een vleugje werkelijkheid
overgoten met een sausje fantasie
een scheutje herinnering
gemengd met emoties
een beetje toekomst kijken
en opgekropt verdriet verteren
dit alles omtoveren tot woorden
en een nieuw gedicht is geboren

rare kronkels dansen in je hoofd
ze zoemen in als bijen
gunnen je geen rust
draaien in het rond
alsof je hoofd gaat barsten
je voelt prikkels keer op keer
het wordt te veel
hoor ze vechten binnen-in
wanhopig kijk je me aan
met een blik van niet meer kunnen

ik wil je helpen, meer dan ooit
alleen begrijp ik je hersenspinsels niet

ik kijk toe

voel enkel je verdriet
pijn snijdt wonden diep in mij
omdat ik je niet helpen kan

opgeborgen herinneringen
sprongen uit de oude doos
jarenlang veilig slapend
als een vergeten diamant
in de geest van het verleden
en gekoesterd in het vergeten
heel alleen stil leed gedragen
in het eenzaam zwijgen

een enkel woord was genoeg
ontketende een vonk en het vuur
van oude pijn schroeide de memorie
onrust kwam de slaap verstoren
en het woelen werd zijn metgezel
de parel zolang opgesloten in het brein
werd opnieuw een naam

ik rust in de zetel van gezelligheid
voel me geborgen in de armen van de troost
en krijg kriebels van het goed gevoel
de vriendschap dekt me toe met tederheid
en vlakbij staat de liefde te blozen

het treuren heb ik in de hoek gezet
met mijn verdriet kan ik leven
en de pijn kus ik vaarwel
ik nestel me in de vleugels van de toekomst
en begroet heel intens mijn grote droom

verveling loopt tegen de muren
uren duren veel te lang
drukte weet van geen ophouden
en raast met snelheid door het leven

rust geniet met volle teugen
in de zetel van het genot
haast kan zichzelf niet meer volgen
en loopt sneller als haar schaduw

geluid praat met hoge tonen
woorden schreeuwen in de ruimte
stilte wil het echt niet horen
en houdt haar beide oren dicht

eenzaam kijkt met vochtige ogen
naar de wereld van alleen zijn
gezelschap weet niet wie eerst kiezen
zo veel mensen houdt ze aan de praat

vrolijk zingt een aardig deuntje
voor haar kan de dag niet stuk
razend ontploft in zijn woede
boze woorden draaien in het rond

verdrietig ziet het echt niet zitten
stille tranen dansen langs haar wang
gelukkig lacht zich bijna te barsten
vreugde straalt van haar gelaat

vermoeidheid volgt met trage stap
is zo moe en doet de ogen dicht
slaap ziet het allemaal gebeuren
draait zich om en kust het dromenland

toen het uur van waarheid sloeg
kruiste je mijn weg
je trok je terug
buiten mijn bereik
te laf om de woorden te spreken
die me de grond in boorden

woorden van niet geloven
gevoelens van niet kunnen
sijpelden langzaam door mijn brein
de fundamenten die reeds 
op losse schroeven stonden wankelden
en zochten angstvallig naar een houvast

en jij
te laf om taal te spreken
vluchtte als een lafbek naar je kantoor

nu duister donker wordt
en ik mijn ogen sluit
wil ik even met je praten
stil zijn in mijn stilte

soms denk ik even
ben je er nog voor mij
als zorgen me omringen
en de put steeds dieper wordt
ik kan niet slapen met de pijn
hij geselt me en zuigt met
al zijn kracht het levenssap uit mij

kun jij me zeggen hoe ik verder moet
ik beef en ben zo bang
de nacht verstikt me
is zo donker en zo eng

blijf je bij me heel de nacht
dan kan ik praten en zie
geen boze mannen op het behang
misschien kan ik even tot je bidden
geef je me dan wat extra kracht
zodat ik morgen met de schoenen
van "ik zie het zitten"
het mooie pluk van de nieuwe dag

tussen de gevallen noten
zoek ik een vrolijke noot
ik vind alleen maar
harde dobbers om te kraken

dan schrijf je de laatste woorden
in het boek
je doet het dicht en denkt
nooit meer
in je agenda van de planning
staan blanco bladzijden
die niet weten hoe
de tijd te vullen
onbegrip brengt chaos in je hoofd
nu toekomst zoekt naar een weg
waar hij een nieuwe brug kan bouwen

je vraagt naar het waarom
de vraag lijkt te zweven
tussen gisteren en  vandaag
en vindt geen daarom

op de grote vraag
naar het waarom
zal ik nooit
een antwoord krijgen

waarom een mensenkind
in de koude wordt gedropt
en niet meer verder mag
zal ik nooit begrijpen

een verlangen diep in mij borrelt op
als bruisende parels van champagne
ik wil proeven van de zoete drank van heimwee
en me geborgen voelen in het kleine meisje
van weleer dat troost zocht bij haar troeteldiertje
en het lappendekentje van de slaap
het kleutertje uit de kindertijd
en de moeder die haar troostte
zijn beelden die ik niet vergeet

soms wil ik in het verleden duiken
niet meer leven in vandaag
kindje zijn was spelen en niet denken
niet wetend wat het echte leven is
onbezorgd en zonder pijn
gewoon een heel lief meisje zijn

toen je klein was
las ik voor jou een verhaaltje 
uit het grote sprookjesboek
ik leerde je de goede fee kennen
die samen met haar elfjes
danste in het elfenbos
je geloofde in het sprookje van de boze heks
een beetje bang
zocht je handje bescherming in mijn hand

nu is storm in je komen wonen
door een felle windstoot  is je sprookjeswereld
als een blokkentoren  ineengestort
moeizaam klauter je uit je diepe dal
wees maar niet bang
mijn hand helpt je naar omhoog
dan vertel ik jou het sprookje
van een lieve jongen en zijn toverfee
de toverfee zal altijd blijven waken
en hem troosten in zijn harde strijd

je mag me best geloven
heel soms wordt een sprookje waar

alleen met de stilte
breekt een rilling in je los
van de huiver die je omhelst
je hoort niets - niets dan stilte
en het bonken van je hart
je gevoelens krijgen vrij spel
ze vertellen het verhaal
van je diepste ik

een verbondenheid met de stilte
de stilte die jij alleen kunt horen
want het zegt niets

helemaal niets

geen gefluister
geen zuchten van de wind
alleen jij en het alleen-zijn,
het samenspel met niets
 

hoop was steeds in de buurt
de deur op een kier
zo stond hij te kijken
lange tijd had hij getwijfeld
hoopte zo dat hij kon blijven
nog even - dacht de hoop -
laat me nog heel even hopen
wie weet maak ik alles weer goed

maar plots werd hij zo moe
voelde zich oud en afgeschreven
vol droefnis schudde hij het hoofd
deed de deur dicht en ging weg

wat doe je met gevoelens
als ze plots niet willen
en een andere koers gaan varen
ze botsen met het verleden
en toekomst kijkt twijfelachtig
je grens verleggen staat op een kier
maar wat moet je ermee
in een hoek staat het gewone
geduldig op je te wachten
ergens in de verte hoor je
de lokroep van het onbekende
je voelt kriebels diep in je ziel
en de droom wuift naar jou

nog even ga je in de herfst leven
en laat je de  winter heerlijk dromen
in de lente wordt je opnieuw geboren

vreemd hoe hij twee gezichten heeft
je kent hem reeds je leven lang
toch overrompelt verbazing de mensenkennis

zijn ogen lichten op
wanneer hij in de tuin van de laatste rustplaats
zijn jaargenoot toevallig tegenkomt
herinneringen worden opgegraven
ze boetseren een verhaal
stenen beelden lijken even de levendige helden van weleer
je hoort hoe de lach zich herstelt
zijn jeugd opnieuw geboren wordt

thuis gekomen wordt hij weer
de man die aandacht vraagt
zijn kwaaltjes rijzen uit de grond
jammer laat van zich horen
hij vreest de lange avonden
nu donker
sombere geesten in zijn herinnering laat zweven

                   ©  Merel