Vrijdag 10 november 2006
Niets
alleen met de stilte
breekt een rilling in je los
van de huiver die je omhelst
je hoort niets - niets dan stilte
en het bonken van je hart
je gevoelens krijgen vrij spel
ze vertellen het verhaal
van je diepste ik
een verbondenheid met de stilte
de stilte die jij alleen kunt horen
want het zegt niets
helemaal niets
geen gefluister
geen zuchten van de wind
alleen jij en het alleen-zijn,
het samenspel met niets
Donderdag 9 november 2006
hoop was steeds in de buurt de deur op een kier zo stond hij te kijken lange tijd had hij getwijfeld hoopte zo dat hij kon blijven nog even …
hoop was steeds in de buurt
de deur op een kier
zo stond hij te kijken
lange tijd had hij getwijfeld
hoopte zo dat hij kon blijven
nog even - dacht de hoop -
laat me nog heel even hopen
wie weet maak ik alles weer goed
maar plots werd hij zo moe
voelde zich oud en afgeschreven
vol droefnis schudde hij het hoofd
deed de deur dicht en ging weg
wat doe je met gevoelens als ze plots niet willen en een andere koers gaan varen ze botsen met het verleden en toekomst kijkt twijfelachtig …
wat doe je met gevoelens
als ze plots niet willen
en een andere koers gaan varen
ze botsen met het verleden
en toekomst kijkt twijfelachtig
je grens verleggen staat op een kier
maar wat moet je ermee
in een hoek staat het gewone
geduldig op je te wachten
ergens in de verte hoor je
de lokroep van het onbekende
je voelt kriebels diep in je ziel
en de droom wuift naar jou
nog even ga je in de herfst leven
en laat je de winter heerlijk dromen
in de lente wordt je opnieuw geboren
vreemd hoe hij twee gezichten heeft je kent hem reeds je leven lang toch overrompelt verbazing de mensenkennis zijn ogen lichten op wanneer …
vreemd hoe hij twee gezichten heeft
je kent hem reeds je leven lang
toch overrompelt verbazing de mensenkennis
zijn ogen lichten op
wanneer hij in de tuin van de laatste rustplaats
zijn jaargenoot toevallig tegenkomt
herinneringen worden opgegraven
ze boetseren een verhaal
stenen beelden lijken even de levendige helden van weleer
je hoort hoe de lach zich herstelt
zijn jeugd opnieuw geboren wordt
thuis gekomen wordt hij weer
de man die aandacht vraagt
zijn kwaaltjes rijzen uit de grond
jammer laat van zich horen
hij vreest de lange avonden
nu donker
sombere geesten in zijn herinnering laat zweven
© Merel
als het mocht ging morgen alles verder ik plukte voor jou het goed gevoel en liet je gaan met de trein van kwart voor acht dan ging je doodg…
als het mocht
ging morgen alles verder
ik plukte voor jou het goed gevoel
en liet je gaan
met de trein van kwart voor acht
dan ging je doodgewoon naar school
en kwam je thuis
met een boekentas vol verhalen
als het kon
was morgen zonder zorgen
de zon was doodgewoon een zon
en de lucht zo hemelsblauw
de angst was weggeveegd
en de pijn bestond niet meer
als morgen komt
dan nijpt de angst
verlies je het vertrouwen
en zie je het zwarte gat
op een dag deed ze haar ogen dicht je wist niet wat in haar roerde hoe ze in alle stilte dacht mijn God wat ben ik moe veel te lang is het g…
op een dag deed ze haar ogen dicht
je wist niet wat in haar roerde
hoe ze in alle stilte dacht
mijn God wat ben ik moe
veel te lang is het geleden
dat ik nog aan je heb gedacht
zie je mij als een egoïst
nu ik even weg wil rennen
alleen maar aan mezelf denk
en me zo graag eens laat verwennen
verdrink ik in de jaloezie
als soms een steek van pijn
mijn keel dichtknijpt
omdat anderen . . .
- neen ik durf het niet te zeggen -
vergeef je me mijn God
als ik soms de moed verlies
en tranen langs mijn wangen glijden
wetende dat ik sterk moet zijn
ik hunker naar een schouder
waar ik even uit kan huilen
woorden die me laten proeven van de troost
en een knuffel, zo maar een keer voor niets
als je me begrijpt
geef me dan wat van je kracht
zodat mijn moe zijn zich ontpopt
tot een vrouw die op zal staan
geef me een klein sprankeltje van verder gaan
voor mij is dat reeds genoeg
het rook naar nieuw
zwarte letters op iets wit
boeken die je met
een knipoog wisten te bekoren
je liep je voeten uit je lijf
alle standjes wou je zien
je snoof en bladerde heel tevree
als je kon kocht je er een stuk of tien
uren leken wel minuten
voor je het besefte
sloten boeken hun verhaal
toch ging tevreden mee naar huis
met in beide handen een plastieken zak
er staat een plantje in de tuin dapper is haar naam met meststoffen van genegenheid zie je het plantje groeien de wortels drinken de tranen…
er staat een plantje in de tuin
dapper is haar naam
met meststoffen van genegenheid
zie je het plantje groeien
de wortels drinken de tranen van ellende
als een kostbaar vocht stapelen ze het op
dapper als het plantje is
vecht het tegen storm en wind
na de laatste storm is er iets gebroken
het plantje laat haar kopje hangen
wil precies niet meer
al haar kunnen druipt weg
nu pijn zo kwetsend snijdt
en de mens zijn glans verliest
als niemand voor het plantje kiest
is ze hopeloos verloren
© Merel
Donderdag 2 november 2006
eens ga ik vrolijk kopen in de winkel op de hoek dan gaat het huilen op de loop en ben ik niet meer bang zie je me naar buiten rennen ik ad…
eens ga ik vrolijk kopen
in de winkel op de hoek
dan gaat het huilen op de loop
en ben ik niet meer bang
zie je me naar buiten rennen
ik adem van de nieuwe dag
dansen in de regen en
kleurtjes pikken van de regenboog
met mijn schaduw ga ik flirten
waarom niet zwemmen in het geluk
eens zie ik het gebeuren
laat me nu nog even treuren
en slikken van de pijn
je adem proeft de ingetogen sfeer als je met je gevoelens langs de graven slentert je mijmert en denkt met heimwee aan zij die je geliefden…
je adem proeft de ingetogen sfeer
als je met je gevoelens langs de graven slentert
je mijmert en denkt met heimwee
aan zij die je geliefden waren
in de stilte die zo eigen is
klinkt plots een gezang alsof
engelenkoren uit de hemel
naar beneden fladderen
en je met hun stem bekoren
je luistert naar het lied
verbaasd om de vreugetonen
de klanken geven je een warm gevoel
op deze kille novemberdag
ze vertellen je hoe het daar boven is
en dat je zeker niet mag treuren
het leven in dit aardse dal
is veel te mooi om stil te blijven staan
even voel je de verbondenheid
alsof de dode weer naast je leeft
dan doven klanken langzaam uit
tot je alleen staat bij het graf
een iets is je bijgebleven
geniet ten volle tot je allerlaatste dag
want eens komt voor jou de tijd
dat je samen met het engelenkoor
het lied van eeuwigheid mag zingen
nu de wind weer waait en het vuur met vlammen speelt hoor je in de verte wolven huilen komen geesten uit de grond ze dolen als verdwaasde we…
nu de wind weer waait
en het vuur met vlammen speelt
hoor je in de verte wolven huilen
komen geesten uit de grond
ze dolen als verdwaasde wezens
in het duister van de zwarte nacht
zoeken naar de rust
die in het hoofd blijft spoken
en eeuwigheid de slaap ontneemt
in de stilte klinkt gerommel
een geluid van diepe zucht
als dageraad ontwaakt
en de geest nog geen bevrijding kent
die dag at ik van de pijn toen verwrongen woorden tot me spraken en schakels van de ketting met verstomming braken een waas van niet begrijp…
die dag at ik van de pijn
toen verwrongen woorden
tot me spraken en
schakels van de ketting
met verstomming braken
een waas van niet begrijpen
besproeide me met de nevel
van opgespaarde tranen
maar die dag was er
ook de blauwe lucht
en sprong de poes
gelukzalig op mijn schoot
je was er eventjes voor mij
en je woorden van begrip
gaven me innerlijke rust
je kijkt achterom twijfelt even is er een weg terug terug naar toen alles anders was je probeert het even wie weet maar het besef dringt tot…
je kijkt achterom
twijfelt even
is er een weg terug
terug naar toen alles anders was
je probeert het even
wie weet
maar
het besef dringt tot je door
stemmen om je heen
je hoort ze roepen, gillen
ze maken je een beetje bang
welkom in het land van heden
het klinkt als een welkom lied
vol verwachting
loop je het tegemoet
ik leef mijn leven soms voel ik pijn soms is er een lach het is niet altijd wat ik had verwacht ik had mooie plannen hoopte het beste voor j…
ik leef mijn leven
soms voel ik pijn
soms is er een lach
het is niet altijd
wat ik had verwacht
ik had mooie plannen
hoopte het beste voor jou
tot ineens het lot iets anders dacht
ik geloofde in een wonder
maar heb het niet gevonden
het wordt misschien
een beetje anders
ik weet heel zeker
het blijft nog mooi
ik leef
en ben blij met het leven
dat ik leven mag
in je ogen zag ik vriendschap met je hart schonk je een goed gevoel in je stoel zat het begrip met je lach droogde je een traan in je woorde…
in je ogen zag ik vriendschap
met je hart schonk je een goed gevoel
in je stoel zat het begrip
met je lach droogde je een traan
in je woorden klonk genegenheid
met je kus zei je : ik geef om jou
even was ik niet alleen
Ik heb een toverhoed gekocht samen met een boek vol toverspreuken Ik dacht zo van wie weet misschien is er een spreuk die zegt bimsalabim en…
Ik heb een toverhoed gekocht
samen met een boek
vol toverspreuken
Ik dacht zo van wie weet
misschien is er een spreuk
die zegt bimsalabim
en alles is weer lijk het was
Ik heb gebladerd en gezocht,
zelfs nog een toverstaf gekocht
er was zo veel : rijkdom, roem ,
prestige . . .
Neen, kreunde ik, wat doe ik met die boel
al die luxe geeft me geen goed gevoel
Ik zoek, ja wat ik zoek,
vind ik blijkbaar niet in dat boek
Ik wist het wel maar dacht zo van
ach ja, je weet maar nooit . . .
Donderdag 26 oktober 2006
het kind vroeg aan zekerheid "is er nog toekomst" "we vinden wel iets" antwoordde zekerheid "mag ik je vertrouwen" vroeg het kind "ik beloof…
het kind vroeg aan zekerheid
"is er nog toekomst"
"we vinden wel iets"
antwoordde zekerheid
"mag ik je vertrouwen"
vroeg het kind
"ik beloof je niets"
fluisterde zekerheid
Donderdag 26 oktober 2006
overvallen door de twijfel breit ze zwarte spinsels in haar hoofd haar denken is het brein met neten van een onbekend terrein waarin de spin…
overvallen door de twijfel
breit ze zwarte spinsels in haar hoofd
haar denken is het brein
met neten van een onbekend terrein
waarin de spin een vangnet spant
en vogels sterven in het web
helder denken is aan haar voorbij gegaan
voelt alleen nog huiver van een weerloos mens
ze stort neer in de kuil van eenzaamheid
schuilend in de armen van het ongeloof
zwarte pijn kruipt met haar in bed
niet wetend hoe ze zal ontwaken
Donderdag 26 oktober 2006
Gezocht Ik heb gezocht, gevonden en verloren en weer opnieuw gezocht totdat ik het weer vond een mens wordt zoveel meer dan ééns geboren en …
Gezocht
Ik heb gezocht,
gevonden en verloren
en weer opnieuw gezocht
totdat ik het weer vond
een mens wordt zoveel meer
dan ééns geboren
en voor wie zoekt is op 'n dag
de cirkel rond
morgen klinkt rot slecht schakels van beloften vallen als atomen uit elkaar het niet begrijpen van de mens spreekt zwarte woorden en laat je…
morgen klinkt rot slecht
schakels van beloften
vallen als atomen uit elkaar
het niet begrijpen van de mens
spreekt zwarte woorden
en laat je eenzaam stikken
op de weg naar duisternis
morgen komt veel te vlug
je ademt pijn en onmacht
komt beangstigend dichtbij
donkere gedachten maken
je ziekelijk bang
in wie moet je nog geloven
als onbegrip van zich laat horen
3 reacties op dit bericht
het niets
Lieve Merel
Mocht ik wel eens ervaren...
Mooi heel mooi door jou verwoord,
jouw hart heeft altijd een woord.
En wordt jij door niets verstoord,
Altijd een gedicht voor wie het hoord.
stilte