Eens

je adem proeft de ingetogen sfeer
als je met je gevoelens  langs de graven slentert
je mijmert en denkt met heimwee
aan zij die je geliefden waren
in de stilte die zo eigen is
klinkt plots een gezang alsof
engelenkoren uit de hemel
naar beneden fladderen
en je met hun stem bekoren
je luistert naar het lied
verbaasd om de vreugetonen
de klanken geven je een warm gevoel
op deze kille novemberdag

ze vertellen je hoe het daar boven is
en dat je zeker niet mag treuren
het leven in dit aardse dal
is veel te mooi om stil te blijven staan
even voel je de verbondenheid
alsof de dode weer naast je leeft
dan doven klanken langzaam uit
tot je alleen staat bij het graf
een iets is je bijgebleven
geniet ten volle tot je allerlaatste dag
want eens komt voor jou de tijd
dat je samen met het engelenkoor
het lied van eeuwigheid mag zingen

nu de wind weer waait
en het vuur met vlammen speelt
hoor je in de verte wolven huilen
komen geesten uit de grond
ze dolen als verdwaasde wezens
in het duister van de zwarte nacht
zoeken naar de rust
die in het hoofd blijft spoken
en eeuwigheid de slaap ontneemt
in de stilte klinkt gerommel
een geluid van diepe zucht
als dageraad ontwaakt
en de geest nog geen bevrijding kent

die dag at ik van de pijn
toen verwrongen woorden
tot me spraken en
schakels van de ketting
met verstomming braken
een waas van niet begrijpen
besproeide me met de nevel
van opgespaarde tranen

maar die dag was er
ook de blauwe lucht
en sprong de poes
gelukzalig op mijn schoot
je was er eventjes voor mij
en je woorden van begrip
gaven me innerlijke rust

je kijkt achterom
twijfelt even
is er een weg terug
terug naar toen alles anders was
je probeert het even
wie weet

maar

het besef dringt tot je door

stemmen om je heen
je hoort ze roepen, gillen
ze maken je een beetje bang
    
welkom in het land van heden

het klinkt als een welkom lied
vol verwachting
loop je het  tegemoet

ik leef mijn leven
soms voel ik pijn
soms is er een lach
het is niet altijd
wat ik had verwacht
ik had mooie plannen
hoopte het beste voor jou
tot ineens het lot iets anders dacht
ik geloofde in een wonder
maar heb het niet gevonden

het wordt misschien
een beetje anders
ik weet heel zeker
het blijft nog mooi

ik leef 
en ben blij met het leven
dat ik leven mag

in je ogen zag ik vriendschap
met je hart schonk je een goed gevoel
in je stoel zat het begrip
met je lach droogde je een traan
in je woorden klonk genegenheid
met je kus zei je : ik geef om jou

even was ik niet alleen

Ik heb een toverhoed gekocht
samen met een boek
vol toverspreuken
Ik dacht zo van wie weet
misschien is er een spreuk
die zegt bimsalabim
en alles is weer lijk het was

Ik heb gebladerd en gezocht,
zelfs nog een toverstaf gekocht
er was zo veel : rijkdom, roem ,
prestige . . .

Neen, kreunde ik, wat doe ik met die boel
al die luxe geeft me geen goed gevoel
Ik zoek, ja wat ik zoek,
vind ik blijkbaar niet in dat boek

Ik wist het wel maar dacht zo van
ach ja, je weet maar nooit . . .

het kind vroeg aan zekerheid
"is er nog toekomst"

"we vinden wel iets"
antwoordde zekerheid

"mag ik je vertrouwen"
vroeg het kind

"ik beloof je niets"
fluisterde zekerheid

overvallen door de twijfel
breit ze zwarte spinsels in haar hoofd
haar denken is het brein
met neten van een onbekend terrein
waarin de spin een vangnet spant
en vogels sterven in het web
helder denken is aan haar voorbij gegaan
voelt alleen nog huiver van een weerloos mens
ze stort neer in de kuil van eenzaamheid
schuilend in de armen van het ongeloof
zwarte pijn kruipt met haar in bed
niet wetend hoe ze zal ontwaken

Gezocht

Ik heb gezocht,
gevonden en verloren
en weer opnieuw gezocht
totdat ik het weer vond
een mens wordt zoveel meer
dan ééns geboren
en voor wie zoekt is op 'n dag
de cirkel rond

morgen klinkt rot slecht
schakels van beloften
vallen als atomen uit elkaar
het niet begrijpen van de mens
spreekt zwarte woorden
en laat je eenzaam stikken
op de weg naar duisternis

morgen komt veel te vlug
je ademt pijn en onmacht
komt beangstigend dichtbij
donkere gedachten maken
je ziekelijk bang
in wie moet je nog geloven
als onbegrip van zich laat horen

de woorden die je spreekt
zaaien twijfel in mijn geest
ik buig het hoofd
en denk niet meer
denken praat met bang

er groeit iets diep in mij
het zaadje wordt vlug groot
heeft wortels van de twijfel
wie zegt me wie ik ben
mijn twijfel weet geen raad
 

zo veel weken proefde je van training
rustig opbouwend ging je naar omhoog
soms zag goesting het niet zitten
toch ging dapper met je mee
een kwaaltje kwam je even plagen
maar scherp was gelukkig in de buurt
een cijfer speelde in je gedachten
wie weet misschien . . . , ja je gokt op wel

eindelijk kwam grote dag je wakker maken
's nachts droomde je nog van drankjes met een kleur
gelukkig sprong je met uitgeruste benen
in de schoenen van het goed gevoel
langs de Amsterdamse wegen
was de hoop je metgezel
eens het Vondelpark je had verlaten
kwam zekerheid steeds dichterbij
de eindstreep zag je in een roes
van bijna niet te  geloven
het cijfer had zijn triomfboog gespannen
al de spanning viel plots op de grond

je streefdoel heb je nu bereikt
maar grenzen spreken van verleggen
ik denk dat je nu reeds gaat dromen
van die verre Jungfrau die naar je lonkt

in het sprookje van weleer
stikte boze heks in de frustratie
knarsetandend barstte ze van de nijd
spuwde kwade woorden naar de ergernis
grinnikend hield ze de appel in haar hand
gedrenkt in gif - speciaal voor jou
je gevoelens zou ze stelen
opsluiten in haar peperkoeken huisje

gelukkig zag ik het gebeuren
razendsnel rende ik haar achterna
greep haar bij de keel en
smeet haar in een diepe gracht
met boze voeten vertrappelde ik haar
 tot kleine stukgemaakte restjes

boze heks is nu voorgoed verdwenen
je stoute ik nam ze mee in de vernieling
het goed gevoel stond reeds te wachten
ik wuifde even en het kwam naar jou
zag hoe het je welkom kuste
pijlen van geluk vonden de weg naar je zijn
met een knuffel van de vriendschap
gaf ik je een knipoog en een nieuw gevoel

het sprookje kuste haar wakker
met de lippen van de prins
slaapdronken wreef ze het
zandmannetje uit haar ogen
niet begrijpend keek ze in het rond
elfjes dansten op de vleugels
van de vlinders en floten
het lied van goede morgen
kaboutertjes van de ijver
kuisten haar gedachten tot
gevoelens van intens geluk
met het toverstokje in de hand
deelde de fee haar lieve wensen uit
aan de feest dis van het genot
leste het sprookjesbos zijn dorst

alleen de boze heks was veroordeeld
tot levenslange eenzaamheid want
in dit sprookje hoorde ze niet thuis

bang was je metgezel
kroop naast je in de stoel
zei niet al te veel 
er was de krop in de keel
aangekomen zag je het gebouw
als een stoere ridder
wachtte het op jou
gevoel was opgelucht
toen ze je vertelde
hoe boze geest
braafjes was geweest
aangenaam nam je mee
naar het terras van zonneschijn
goed gevoel keek naar je uit
wat keuvelen bracht gezelligheid

witte stoelen voelen nattigheid
zweet druipt langzaam naar omlaag
angstvallig zie je bange harten drijven
in de plassen op de grond
mensen staren met bolle kijkers
vertwijfeld richting lange gang
wit getrokken gelaat met vermoeide trekken
niet verbergend hoe onzekerheid de meester speelt
even zie je iemand hoopvol kijken
nu witte schort zoekend langs de mensen loopt

buigt het hoofd en voelt de tikker bonzen
als witte schort met schelle stem laat horen
         
      jij bent nog lang niet aan de beurt