Zondag 22 oktober 2006
Marathon
zo veel weken proefde je van training
rustig opbouwend ging je naar omhoog
soms zag goesting het niet zitten
toch ging dapper met je mee
een kwaaltje kwam je even plagen
maar scherp was gelukkig in de buurt
een cijfer speelde in je gedachten
wie weet misschien . . . , ja je gokt op wel
eindelijk kwam grote dag je wakker maken
's nachts droomde je nog van drankjes met een kleur
gelukkig sprong je met uitgeruste benen
in de schoenen van het goed gevoel
langs de Amsterdamse wegen
was de hoop je metgezel
eens het Vondelpark je had verlaten
kwam zekerheid steeds dichterbij
de eindstreep zag je in een roes
van bijna niet te geloven
het cijfer had zijn triomfboog gespannen
al de spanning viel plots op de grond
je streefdoel heb je nu bereikt
maar grenzen spreken van verleggen
ik denk dat je nu reeds gaat dromen
van die verre Jungfrau die naar je lonkt
met de twijfel diep in mij leerde ik leven tot jij je toverstokje nam en zekerheid in me kwam wonen de twijfel heb ik naast me neergelegd aa…
met de twijfel diep in mij
leerde ik leven
tot jij je toverstokje nam
en zekerheid in me kwam wonen
de twijfel heb ik naast me neergelegd
aarzelend zocht ik naar de juiste weg
je bleef geduldig in mijn buurt
en liet me openbloeien
nu is de eerste steen gelegd
kleine stapjes op mijn nieuwe weg
ik voel me een klein duimpje
naast de grote reus
maar weet je, ik ben niet bang
want eens word ik ook zo groot
in het sprookje van weleer
stikte boze heks in de frustratie
knarsetandend barstte ze van de nijd
spuwde kwade woorden naar de ergernis
grinnikend hield ze de appel in haar hand
gedrenkt in gif - speciaal voor jou
je gevoelens zou ze stelen
opsluiten in haar peperkoeken huisje
gelukkig zag ik het gebeuren
razendsnel rende ik haar achterna
greep haar bij de keel en
smeet haar in een diepe gracht
met boze voeten vertrappelde ik haar
tot kleine stukgemaakte restjes
boze heks is nu voorgoed verdwenen
je stoute ik nam ze mee in de vernieling
het goed gevoel stond reeds te wachten
ik wuifde even en het kwam naar jou
zag hoe het je welkom kuste
pijlen van geluk vonden de weg naar je zijn
met een knuffel van de vriendschap
gaf ik je een knipoog en een nieuw gevoel
Donderdag 19 oktober 2006
het sprookje kuste haar wakker met de lippen van de prins slaapdronken wreef ze het zandmannetje uit haar ogen niet begrijpend keek ze in he…
het sprookje kuste haar wakker
met de lippen van de prins
slaapdronken wreef ze het
zandmannetje uit haar ogen
niet begrijpend keek ze in het rond
elfjes dansten op de vleugels
van de vlinders en floten
het lied van goede morgen
kaboutertjes van de ijver
kuisten haar gedachten tot
gevoelens van intens geluk
met het toverstokje in de hand
deelde de fee haar lieve wensen uit
aan de feest dis van het genot
leste het sprookjesbos zijn dorst
alleen de boze heks was veroordeeld
tot levenslange eenzaamheid want
in dit sprookje hoorde ze niet thuis
bang was je metgezel kroop naast je in de stoel zei niet al te veel er was de krop in de keel aangekomen zag je het gebouw als een stoere r…
bang was je metgezel
kroop naast je in de stoel
zei niet al te veel
er was de krop in de keel
aangekomen zag je het gebouw
als een stoere ridder
wachtte het op jou
gevoel was opgelucht
toen ze je vertelde
hoe boze geest
braafjes was geweest
aangenaam nam je mee
naar het terras van zonneschijn
goed gevoel keek naar je uit
wat keuvelen bracht gezelligheid
witte stoelen voelen nattigheid zweet druipt langzaam naar omlaag angstvallig zie je bange harten drijven in de plassen op de grond mensen s…
witte stoelen voelen nattigheid
zweet druipt langzaam naar omlaag
angstvallig zie je bange harten drijven
in de plassen op de grond
mensen staren met bolle kijkers
vertwijfeld richting lange gang
wit getrokken gelaat met vermoeide trekken
niet verbergend hoe onzekerheid de meester speelt
even zie je iemand hoopvol kijken
nu witte schort zoekend langs de mensen loopt
buigt het hoofd en voelt de tikker bonzen
als witte schort met schelle stem laat horen
jij bent nog lang niet aan de beurt
nog even angstig wachten dan komt de dame in het wit weer zo gevaarlijk dicht bij mij het oordeel is reeds lang geveld alleen het cijfer sp…
nog even angstig wachten
dan komt de dame in het wit
weer zo gevaarlijk dicht bij mij
het oordeel is reeds lang geveld
alleen het cijfer spreekt onzekerheid
nog even en de ochtend wekt me
met een goede morgen
wat doe ik met die dame in het wit
haar ogen spreken waarheid
meelij hoor ik in haar stem
ik wil niet horen wat ze mij vertelt
het liefst verdrink ik in het niets
Denk aan de fijne nerven die uitwaaieren vanuit de steel van een blad een mooi beeld van de verschillende wegen waarlangs een leven kan lope…
Denk aan de fijne nerven die uitwaaieren
vanuit de steel van een blad
een mooi beeld van de verschillende wegen
waarlangs een leven kan lopen
Gebruik dit beeld om na te denken
over je eigen leven, en volg het terug naar je kern.
Zie hoe elke keuze uit het verleden
je een duwtje in de richting heeft gegeven
naar waar je nu bent.
Dit helpt je te accepteren dat elke ervaring
je iets nieuws heeft geleerd
en je verder heeft gebracht op je reis
uit 1001 meditaties
witte jas laat cijfers dansen sneller, sneller in het rond ik snuif angst en zo alleen het lijken gieren die me prikken ik sla armen om me h…
witte jas laat cijfers dansen
sneller, sneller in het rond
ik snuif angst en zo alleen
het lijken gieren die me prikken
ik sla armen om me heen
witte jas lacht lieve woordjes
maar ik knijp mijn oren dicht
haar echo klinkt steeds luider
als klanken op een holle weg
hoort ze niet de storm die zo raast
witte jas kan me niet helpen
toch ga ik braafjes keer op keer
ze spreekt over het aanvaarden
samen met de vleugels van de tijd
maar alleen ik zie wat ik zie
ik zie je echt niet lopen met een toverhoed en stokje in je hand of kijkend in je glazen bol ik heb je echt veel liever als de vriendin met …
ik zie je echt niet lopen
met een toverhoed
en stokje in je hand
of kijkend in je glazen bol
ik heb je echt veel liever
als de vriendin met
een speciaal plekje in mijn hart
maar je als-ik-kon-tover woordjes
gaven me een heel speciaal gevoel
Donderdag 12 oktober 2006
in haar agenda van niet te vergeten dingen zag de vrouw in rode letters staan dinsdag witte jas ze voelde hoe koude rillingen haar een z…
in haar agenda van
niet te vergeten dingen
zag de vrouw
in rode letters staan
dinsdag witte jas
ze voelde hoe koude rillingen
haar een zweepslag gaven van de angst
kon ze maar ontsnappen
aan de gesel van de pijn
de vrouw wist wat ging gebeuren
vluchten had geen zin
belofte liet op zich wachten speelde een spel met loze woorden dansend op de lijn van veel te lang argeloos, braaf als altijd, spinde in de …
belofte liet op zich wachten
speelde een spel met loze woorden
dansend op de lijn van veel te lang
argeloos, braaf als altijd,
spinde in de wachtzaal van het komt wel goed
tot geduld plots zichzelf verloor
en protest van zich liet horen
geloof wist niet wat er gebeurde
eindelijk klopte gegeven woord aan de deur
te lang gewacht was in zijn nopjes
vier harde werkers, wie had dat gedacht
vreemd hoe ik soms bevangen word tot het schrijven van de taal van een gedicht het hoeft niet veel te zijn, een woord , een beeld ik voel de…
vreemd
hoe ik soms bevangen
word tot het schrijven van
de taal van een gedicht
het hoeft niet veel te zijn,
een woord , een beeld
ik voel de drang
kan er niet aan weerstaan
een wonder is het
hoe een pijnlijk iets
kan groeien tot het
ontdekken van
mijn verborgen-ik
dankbaar ben ik
voor de momentjes
van warmte diep in mij
een warmte waarin ik
mezelf voel open bloeien
verder gaan probeer ik te verslinden stil staan heeft geen zin alleen ik weet niet hoe ik op moet staan te diep ben ik gevallen in de poel v…
verder gaan probeer ik te verslinden
stil staan heeft geen zin
alleen
ik weet niet hoe ik op moet staan
te diep ben ik gevallen
in de poel van het verwerken
emoties tollen langs me heen
bespelen me met steken van de pijn
gedachten klotsen als dreigend water
laten me verdrinken in
te veel gedronken gewoonte
hoe moet ik verder met het weten
nu ik verweesd lig te versmachten
in het gat van verloren evenwicht
vroeger stond je naast me deelden we dezelfde vreugd ik zag je kijkers stralen als een pijl de lucht in schoot en het vuurwerk voor heel eve…
vroeger stond je naast me
deelden we dezelfde vreugd
ik zag je kijkers stralen
als een pijl de lucht in schoot
en het vuurwerk voor heel even
het donker van de avond
veranderde in een kleurenpracht
nu sta ik hier alleen
verbeten door de pijn
ik voel hoe diep in mij
de wonde zich weer openrijt
al die kleine beetjes
kapot gegaan verleden tijd
maken krassen in mijn ik
nooit zal ik vergeten
hoe het vroeger was
zachtjes streel ik de parel van de vriendschap als een kostbaar iets koester ik ze in het diepste van mijn ik
zachtjes streel ik
de parel van de vriendschap
als een kostbaar iets
koester ik ze
in het diepste van mijn ik
rustig observerend keek ze in het rond zwijgend luisterde ze naar de woorden ook al zei ze niet veel even was ze gelukkig haar last lag gedu…
rustig observerend
keek ze in het rond
zwijgend luisterde ze
naar de woorden
ook al zei ze niet veel
even was ze gelukkig
haar last lag geduldig
op de grond te wachten
toen ze opstond
kwam het verdriet
naar haar toe en
hielp haar in haar jas
in mijn grabbelton
van toegevoegde woorden
zoek ik naar het juiste iets
in mijn hoofd zit een gedicht
stralend van de vreugde
de dichter in mij wil
het dichten, woorden
brengen die je laten
proeven van geluk
maar ik schrijf zinnen die
me niet bekoren
telkens weer probeer
ik het opnieuw
wil zo graag een
goed gevoel verwoorden
maar steeds springt
het droef zijn uit mijn pen
misschien begrijp je me niet
als ik even weg wil gaan
misschien wil ik niet meer horen
wat je steeds maar weer herhaalt
misschien ben ik te gevoelig
voel ik me totaal verloren
misschien kan ik het even niet meer aan
en wil ik rusten ergens heel alleen
misschien zal ik met je moeten praten
je zeggen, nu wil ik even niet
misschien als je even luistert
wie weet begrijp je me dan wel
misschien is de last te groot geworden
mijn schouders doen zo'n pijn
misschien zal ik toch maar blijven hollen
want ik weet, ze rekenen op mij
wachten staat op de gang voelt zich ontzettend bang onzekerheid verteert haar zinnen weet niet wat te beginnen hoe lang kan ze dit nog aan h…
wachten staat op de gang
voelt zich ontzettend bang
onzekerheid verteert haar zinnen
weet niet wat te beginnen
hoe lang kan ze dit nog aan
het knagen brengt haar van de baan
de tijd heeft haar vergeten
wanneer laat duidelijkheid iets weten
nog even en dan valt ze neer
geloof me, ze kan echt niet meer
