Zaterdag 14 oktober 2006
Witte jas
witte jas laat cijfers dansen
sneller, sneller in het rond
ik snuif angst en zo alleen
het lijken gieren die me prikken
ik sla armen om me heen
witte jas lacht lieve woordjes
maar ik knijp mijn oren dicht
haar echo klinkt steeds luider
als klanken op een holle weg
hoort ze niet de storm die zo raast
witte jas kan me niet helpen
toch ga ik braafjes keer op keer
ze spreekt over het aanvaarden
samen met de vleugels van de tijd
maar alleen ik zie wat ik zie
ik zie je echt niet lopen met een toverhoed en stokje in je hand of kijkend in je glazen bol ik heb je echt veel liever als de vriendin met …
ik zie je echt niet lopen
met een toverhoed
en stokje in je hand
of kijkend in je glazen bol
ik heb je echt veel liever
als de vriendin met
een speciaal plekje in mijn hart
maar je als-ik-kon-tover woordjes
gaven me een heel speciaal gevoel
Donderdag 12 oktober 2006
in haar agenda van niet te vergeten dingen zag de vrouw in rode letters staan dinsdag witte jas ze voelde hoe koude rillingen haar een z…
in haar agenda van
niet te vergeten dingen
zag de vrouw
in rode letters staan
dinsdag witte jas
ze voelde hoe koude rillingen
haar een zweepslag gaven van de angst
kon ze maar ontsnappen
aan de gesel van de pijn
de vrouw wist wat ging gebeuren
vluchten had geen zin
belofte liet op zich wachten speelde een spel met loze woorden dansend op de lijn van veel te lang argeloos, braaf als altijd, spinde in de …
belofte liet op zich wachten
speelde een spel met loze woorden
dansend op de lijn van veel te lang
argeloos, braaf als altijd,
spinde in de wachtzaal van het komt wel goed
tot geduld plots zichzelf verloor
en protest van zich liet horen
geloof wist niet wat er gebeurde
eindelijk klopte gegeven woord aan de deur
te lang gewacht was in zijn nopjes
vier harde werkers, wie had dat gedacht
vreemd hoe ik soms bevangen word tot het schrijven van de taal van een gedicht het hoeft niet veel te zijn, een woord , een beeld ik voel de…
vreemd
hoe ik soms bevangen
word tot het schrijven van
de taal van een gedicht
het hoeft niet veel te zijn,
een woord , een beeld
ik voel de drang
kan er niet aan weerstaan
een wonder is het
hoe een pijnlijk iets
kan groeien tot het
ontdekken van
mijn verborgen-ik
dankbaar ben ik
voor de momentjes
van warmte diep in mij
een warmte waarin ik
mezelf voel open bloeien
verder gaan probeer ik te verslinden stil staan heeft geen zin alleen ik weet niet hoe ik op moet staan te diep ben ik gevallen in de poel v…
verder gaan probeer ik te verslinden
stil staan heeft geen zin
alleen
ik weet niet hoe ik op moet staan
te diep ben ik gevallen
in de poel van het verwerken
emoties tollen langs me heen
bespelen me met steken van de pijn
gedachten klotsen als dreigend water
laten me verdrinken in
te veel gedronken gewoonte
hoe moet ik verder met het weten
nu ik verweesd lig te versmachten
in het gat van verloren evenwicht
vroeger stond je naast me deelden we dezelfde vreugd ik zag je kijkers stralen als een pijl de lucht in schoot en het vuurwerk voor heel eve…
vroeger stond je naast me
deelden we dezelfde vreugd
ik zag je kijkers stralen
als een pijl de lucht in schoot
en het vuurwerk voor heel even
het donker van de avond
veranderde in een kleurenpracht
nu sta ik hier alleen
verbeten door de pijn
ik voel hoe diep in mij
de wonde zich weer openrijt
al die kleine beetjes
kapot gegaan verleden tijd
maken krassen in mijn ik
nooit zal ik vergeten
hoe het vroeger was
zachtjes streel ik de parel van de vriendschap als een kostbaar iets koester ik ze in het diepste van mijn ik
zachtjes streel ik
de parel van de vriendschap
als een kostbaar iets
koester ik ze
in het diepste van mijn ik
rustig observerend keek ze in het rond zwijgend luisterde ze naar de woorden ook al zei ze niet veel even was ze gelukkig haar last lag gedu…
rustig observerend
keek ze in het rond
zwijgend luisterde ze
naar de woorden
ook al zei ze niet veel
even was ze gelukkig
haar last lag geduldig
op de grond te wachten
toen ze opstond
kwam het verdriet
naar haar toe en
hielp haar in haar jas
in mijn grabbelton
van toegevoegde woorden
zoek ik naar het juiste iets
in mijn hoofd zit een gedicht
stralend van de vreugde
de dichter in mij wil
het dichten, woorden
brengen die je laten
proeven van geluk
maar ik schrijf zinnen die
me niet bekoren
telkens weer probeer
ik het opnieuw
wil zo graag een
goed gevoel verwoorden
maar steeds springt
het droef zijn uit mijn pen
misschien begrijp je me niet
als ik even weg wil gaan
misschien wil ik niet meer horen
wat je steeds maar weer herhaalt
misschien ben ik te gevoelig
voel ik me totaal verloren
misschien kan ik het even niet meer aan
en wil ik rusten ergens heel alleen
misschien zal ik met je moeten praten
je zeggen, nu wil ik even niet
misschien als je even luistert
wie weet begrijp je me dan wel
misschien is de last te groot geworden
mijn schouders doen zo'n pijn
misschien zal ik toch maar blijven hollen
want ik weet, ze rekenen op mij
wachten staat op de gang voelt zich ontzettend bang onzekerheid verteert haar zinnen weet niet wat te beginnen hoe lang kan ze dit nog aan h…
wachten staat op de gang
voelt zich ontzettend bang
onzekerheid verteert haar zinnen
weet niet wat te beginnen
hoe lang kan ze dit nog aan
het knagen brengt haar van de baan
de tijd heeft haar vergeten
wanneer laat duidelijkheid iets weten
nog even en dan valt ze neer
geloof me, ze kan echt niet meer
daar ligt hij ik had hem nochtans weggedacht ik schop en zie hem even verder landen nog een schop, en nog een keer tot ik denk en nu niet me…
daar ligt hij
ik had hem nochtans weggedacht
ik schop
en zie hem even verder landen
nog een schop, en nog een keer
tot ik denk en nu niet meer
maar ik struikel
en ik val over die verdomde steen
een kreet van pijn
je geloofde me niet,
fluistert de steen
ik ben en blijf je pijn
wat je ook doet
ik heb je in mijn greep
en laat je nooit meer los
ergens is er het besef het weten wat ooit was en nooit meer zal zijn maar toch je strekt je arm uit en schrikt heel even als horizon je hand…
ergens is er het besef
het weten wat ooit was
en nooit meer zal zijn
maar toch
je strekt je arm uit
en schrikt heel even
als horizon
je hand aanraakt
en zachtjes in je arm knijpt
Alle kleuren tegelijk verblinden je oog. Alle tonen tegelijk verdoven je oor. Alle geuren tegelijk bederven je smaak. Aldoor hollen en jacht…
Alle kleuren tegelijk verblinden je oog.
Alle tonen tegelijk verdoven je oor.
Alle geuren tegelijk bederven je smaak.
Aldoor hollen en jachten, daar word je gek van.
Weelde brengt je op het verkeerde pad.
Daarom wordt een wijs mens geleid door zijn gevoel
en niet door wat hij ziet.
Hij kiest voor het innerlijk en niet voor het uiterlijk.
Tao Te Tjing
Zaterdag 30 september 2006
Ken je dat gevoel met blote voeten lopen in het gras ergens hoog in de bergen op een mooie zomerdag jij en je partner, je kunt niet anders d…
Ken je dat gevoel
met blote voeten lopen in het gras
ergens hoog in de bergen
op een mooie zomerdag
jij en je partner,
je kunt niet anders dan vertrouwen
met je ogen dicht
loop je door het gras
alleen een hand op je schouder
en de stem die zegt hoe het verder moet
naar omhoog of naar omlaag,
nu naar links, dan weer rechts
luister maar naar wat je hoort
een gevoel van koelte in het natte gras
daar waar de zon niet is komen wonen
plots voel je een totaal ander iets
wist je nu maar wat het was
maar je mag niet kijken
want er is het vertrouwen
je kan alleen maar voelen en ervaren
zo heel anders met je ogen dicht
Vrijdag 29 september 2006
Ze is de vrouw van het verdriet een jarenlange opstapeling van niet geheelde wonden ze lijkt zo moedig in haar dragen steeds weer sterk zijn…
Ze is de vrouw van het verdriet
een jarenlange opstapeling
van niet geheelde wonden
ze lijkt zo moedig in haar dragen
steeds weer sterk zijn
want op haar wordt gebouwd
mensentaal spreekt zijn bewondering
maar echt begrijpen doen ze niet
wie voelt hoe last zo op de schouders weegt
het hoofd met moeite nog rechtop blijft staan
het knagen van de hartenpijn
als het schuldgevoel de kop opsteekt
de vraag die steeds het spookbeeld blijft
hoe de spiegel van de toekomst kleurt
wie denkt dat ze niet kan huilen
heeft de stille tranen niet geteld
al de nachten van niet slapen
de pieker die haar radbraakt van de angst
soms lijkt het of ze zit te dromen
het is onzekerheid die haar dan kwelt
ze is de vrouw van het verdriet
de wonder klinkt uit menigeen
ze voelen niet hoe ze bijna breekt
na zo veel opgekropte pijn
Donderdag 28 september 2006
Zwevend komt het schemerlicht zegt fluisterend de dag vaarwel dan is er weer een melodie klanken die van droefheid spreken heimwee hoor je i…
Zwevend komt het schemerlicht
zegt fluisterend de dag vaarwel
dan is er weer een melodie
klanken die van droefheid spreken
heimwee hoor je in het spel
iedere avond steeds opnieuw
hoor je de oude man en zijn viool
de snaren vertellen een verhaal
van diepe smart en eenzaamheid
ingetogen luister je naar zijn solo
de trillingen brengen je van je stuk
binnen-in je wordt het warm, dan weer koud
emoties - bijna ga je huilen
je weet dat hij zal blijven spelen
tot die ene ster in de donkere nacht
heel intens voor hem haar lied zal zingen
kom nu maar
veel te lang heb ik op jou gewacht
Woensdag 27 september 2006
Je moet verder met vandaag hoe mooi eergisteren ook was het komt niet meer terug gisteren wil je verbergen in je kast vergeten dat het ooit …
Je moet verder met vandaag
hoe mooi eergisteren ook was
het komt niet meer terug
gisteren wil je verbergen in je kast
vergeten dat het ooit bestond
gisteren begon gekrompen wereld
hoe moet ik verder met vandaag
ik draag een zak zo barstensvol
een zware last van stukgesprongen droom
een ruimte die me zo beklemd
ik voel nog steeds te veel verdriet
weet geen blijf met mijn frustratie
hoor je mijn bonken op de muur
als nacht mijn grote vijand is
en ik niet weet wat ik doe met morgen
Dinsdag 26 september 2006
een briesje uit het zuiden laat een geruchtje waaien een windje warm en teder dartelt tot bij mij in de stilte hoor ik een gefluister niet t…
een briesje uit
het zuiden
laat een geruchtje waaien
een windje
warm en teder
dartelt tot bij mij
in de stilte
hoor ik een gefluister
niet te geloven
ze praten over mij
stiekem kom ik dichterbij
ze zeggen dat ik blij moet zijn
nu onzekerheid voor jou verdwijnt
en regelmaat zijn vleugels spreidt
ligt mijn gevoel soms in de knoop
of heeft hij niets gehoord
ik moet blij zijn
zo wordt verteld
ik vind het vreemd, ontzettend vreemd
mijn gevoel vertelt me niets
2 reacties op dit bericht
hallo
***