De steen

ergens is er het besef
het weten wat ooit was
en nooit meer zal zijn

maar toch

je strekt je arm uit
en schrikt heel even
als horizon
je hand aanraakt
en zachtjes in je arm knijpt

Alle kleuren tegelijk verblinden je oog.
Alle tonen tegelijk verdoven je oor.
Alle geuren tegelijk bederven je smaak.
Aldoor hollen en jachten, daar word je gek van.
Weelde brengt je op het verkeerde pad.

Daarom wordt een wijs mens geleid door zijn gevoel
en niet door wat hij ziet.
Hij kiest voor het innerlijk en niet voor het uiterlijk.

                                 Tao Te Tjing

Ken je dat gevoel
met blote voeten lopen in het gras
ergens hoog in de bergen
op een mooie zomerdag
jij en je partner,
je kunt niet anders dan vertrouwen

met je ogen dicht
loop je door het gras
alleen een hand op je schouder
en de stem die zegt hoe het verder moet
naar omhoog of naar omlaag,
nu naar links, dan weer rechts
luister maar naar wat je hoort
een gevoel van koelte in het natte gras
daar waar de zon niet is komen wonen
plots voel je een totaal ander iets
wist je nu maar wat het was

maar je mag niet kijken
want er is het vertrouwen
je kan alleen maar voelen en ervaren
zo heel anders met je ogen dicht

Ze is de vrouw van het verdriet
een jarenlange opstapeling
van niet geheelde wonden
ze lijkt zo moedig in haar dragen
steeds weer sterk zijn
want op haar wordt gebouwd
mensentaal spreekt zijn bewondering
maar echt begrijpen doen ze niet

wie voelt hoe last zo op de schouders weegt
het hoofd met moeite nog rechtop blijft staan
het knagen van de hartenpijn
als het schuldgevoel de kop opsteekt
de vraag die steeds het spookbeeld blijft
hoe de spiegel van de toekomst kleurt

wie denkt dat ze niet kan huilen
heeft de stille tranen niet geteld
al de nachten van niet slapen
de pieker die haar radbraakt van de angst
soms lijkt het of ze zit te dromen
het is onzekerheid die haar dan kwelt

ze is de vrouw van het verdriet
de wonder klinkt uit menigeen
ze voelen niet hoe ze bijna breekt
na zo veel opgekropte pijn

Zwevend komt het schemerlicht
zegt fluisterend de dag vaarwel
dan is er weer een melodie
klanken die van droefheid spreken
heimwee hoor je in het spel

iedere avond steeds opnieuw
hoor je de oude man en zijn viool
de snaren vertellen een verhaal
van diepe smart en eenzaamheid

ingetogen luister je naar zijn solo
de trillingen brengen je van je stuk
binnen-in je wordt het warm, dan weer koud
emoties - bijna ga je huilen

je weet dat hij zal blijven spelen
tot die ene ster in de donkere nacht
heel intens voor hem haar lied zal zingen

kom nu maar
veel te lang heb ik op jou gewacht

Je moet verder met vandaag
hoe mooi eergisteren ook was
het komt niet meer terug
gisteren wil je verbergen in je kast
vergeten dat het ooit bestond
gisteren begon gekrompen wereld

hoe moet ik verder met vandaag
ik draag een zak zo barstensvol
een zware last van stukgesprongen droom
een ruimte die me zo beklemd
ik voel nog steeds te veel verdriet
weet geen blijf met mijn frustratie
hoor je mijn bonken op de muur
als nacht mijn grote vijand is
en ik niet weet wat ik doe met morgen

Je hoort me wel
als ik antwoord op je vraag
wanneer de zon zal schijnen
en duidelijkheid je zal verwarmen
je wil klare taal
een ketting van letters
woorden zwart op wit
je hoort het wel
maar je luistert niet

je weet ook wel
dat tijd zo maar niet kan toveren
de regels die ze schrijven
steken koppen bij elkaar
kosten zweet en veel gepeins
je weet het wel
maar je begrijpt het niet

doelloos loop je rond
dwalend met de vraag
wachten is voor jou zo vaag
je wil uitleg van het antwoord
opnieuw, opnieuw en nog een keer
steeds heb ik je geduld gegeven

maar vandaag - zo hebben ze gezegd -
komt antwoord het je eindelijk vertellen
ik hoop dat je dan verder kunt
met de luister en het begrijpen

straks kom je thuis,
goedgezind
en gooi je chaos en zinloos in de vuilnisbak
begin je goedlachs aan je kunnen
ik hoop en ik vertrouw er op
dat dit vandaag zal zijn
en morgen en alle andere dagen

Ik adem in en kom tot rust.
Ik adem uit en glimlach.
Thuisgekomen in het nu
wordt dit moment een wonder. 

                           Thich Nhat Hanh

Ze blijven steeds bij je,
herinneringen aan de pijn
Je littekens,
je raakt zo nooit meer kwijt
diep van binnen
zijn er scheurtjes groot en klein
steeds weer voel je het leed
het niet weten waarom,
al je onmacht en verdriet
hoop - geprikt als een ballon -
zoveel kwetsuren die je raken
alles wat voor goed verdween
je stapelt het op,
tot één groot litteken

je draagt het met je mee,
je hele leven lang
het maakt me bang

In het land van niet begrijpen
staat de deur plots op een kier
Niet begrijpend gluren ze naar buiten
naar een wereld van gevonden
Twijfelend van niet weten
kijken ze elkaar vragend aan

Durven ze de stap te zetten
niet meer zoekend naar het waarom

Verontrustend kwam je naar me toe
   niet schrikken
hoorde ik je zeggen

Lief ventje toch
wat had ik met je te doen
het nieuws dat je me kwam vertellen
ik wist het reeds
voelde zelfs zo veel pijn
hoe zou jij dan reageren ?

je kon het niet geloven
dacht dat het een grapje was
het was alsof je kleine beetje kunnen
zo maar voor je neus werd weggemaaid

wat doe je er mee
het brengt je van je stuk
alsof echt niets nog is zoals voorheen
ik wou dat ik je troost kon schenken
je helpen in je verwerken van . . .
ik probeer het wel
maar ergens ben jij het toch
die het moet maken
sla eens met je gebalde vuist op tafel
en schreeuw : verdorie toch ik ga er voor

Goed gevoel ging even slapen
Geluk dacht ik muis er vlug vandoor
Wanhoop zag een kans
Verdriet klopte reeds aan de deur
Hopeloos kwam aangelopen
Twijfel zei laat mij erbij
Pijn riep maar niet zonder mij
Onmacht wou zeker niet ontbreken
En ook met zwakte in het spel
Voelde ellende zich de beste

Kracht dacht dit mag niet gebeuren
Sterkte was het met hem eens
Gevecht toonde zich op zijn best
Zekerheid stak ook een tandje bij
Liefde dacht hier hoor ik thuis
Tederheid kuste het gevoel

Eindelijk kwam het geluk terug
Warmte groeide in de ziel

Mijn vadertje
wordt stilaan oud
De zwakte van zijn hart,
woorden die niet altijd willen
zo veel andere klachten
het maakt me soms een beetje bang
Met kleine beetjes laat hij me voelen
dat alles ooit een einde kent

Mijn vadertje
waar is die grote sterke man
Je mocht hem alles vragen
mijn vadertje
hij deed zo veel

Vadertje,
ik heb het moeilijk
nu je kwaaltjes blijven komen
en ouderdom steeds ouder wordt
Eens komt de dag, ik weet het wel
ik vraag het je, blijf nog heel lang bij mij


Vadertje
ook ik heb mijn problemen
het je vertellen, neen dat kan ik niet
want weet je vadertje
ik zal mijn verdriet wel dragen
wil niet dat jij je zorgen maakt om mij

Ik zei vaarwel
Met een harde klap
sloot ik de deur van je bestaan
Het niet begrijpen maakte plaats voor berusten
Ik proefde de smaak van aanvaarden
en wist dat ik verder moest

Na al die jaren begon 
ik eindelijk weer te leven
Ik groeide als een bloem
die weer mocht bloeien

Helaas het noodlot kreeg me in zijn greep
Nooit gedacht
Stilletjes gehoopt dat geluk zou blijven stralen
Alleen, niet begrijpen kent geen vaarwel
Zonder meelij klopte hij aan mijn deur
niet wetend deed ik open
Hij plukte mijn tweede bloem
liet ze verdorren tot een bijna niets

Mijn ik kan het niet begrijpen
Het bonken in mijn hoofd
kwelt mijn razernij
Ooit - hoop ik - komt een dag
dan schop ik niet begrijpen in zijn graf

Concentratie op innerlijke stilte


In het oog van de orkaan is het stil.
Hoe chaotisch, moeilijk of pijnlijk dingen ook lijken,
in de kern van je wezen is een stil punt,
een leegte waarin je rust kunt vinden.
Sluit je ogen en richt je aandacht naar binnen.
In eerste instantie observeer je de speldenprikjes
flikkerende lichtjes die door je oogleden naar binnen komen.
Je trekt je dieper in jezelf terug en het wordt donkerder
als je de grote ruimte in het hart van je wezen betreedt.
Het is er aardedonker, maar biedt een rijkdom aan mogelijkheden.
Het is de heilige schoot van waaruit alle dingen worden geboren.
Dit is de plaats waar je vrede zult vinden.

                               Uit 1001 meditaties (Mike George)
              

Verdriet klampte zich aan me vast
     - mag ik bij je blijven -
Geschrokken deed ik een stap opzij,
duwde hem weg van mij
Zingend volgde ik mijn weg,
zo gelukkig zonder het verdriet.

Een schouderklopje deed me zwijgen,
achter mij stond het verdriet
Plots schoot het als een pijl,
drong diep, heel diep in mij
Ik zal steeds bij je zijn,
soms sluimerend, soms heel intens
maar zonder mij
      - vergeet het maar -
dat laat ik niet gebeuren

verdwaasd liepen ze naast elkaar
twee geesten
vertrokken wit in het gelaat
pijn maakte van hen bondgenootjes

strompelend
ver weg was kracht
wisten ze zonder woorden
hoe boze man het gevecht zou winnen

ze trachtte te begrijpen,
te proeven van het onvermogen dat hem buitensloot
zijn verdriet ging als een speer dwars door haar heen
spartelend probeerde ze te zwemmen
in de beek van overstroomde tranen

hij merkte niet hoe haar kopzorgen
eindeloos heen en weer liepen
botsten met het onbegrijpelijke
het schuldgevoel het hoofd boog en een sorry mompelde

twee geesten zo verweesd
tuimelden in de kuil van nooit geweten

             ©  Merel

Vergeten stond in het rood geschreven
in het grote boek van haar herinnering

Lopend op de wolken fantaseerde ze
over toekomst toen de liefde voor
het eerst zijn pijlen schoot
Hij en zij - tot in de eeuwigheid
Een droom die stuk sprong
in haar angst om zich te binden

Jarenlang probeerde ze niet te denken
Pijn nestelde zich in haar gedachten
Ze verschrompelde tot een vrouwtje -
echt niet meer te herkennen
Geschrokken door het onverwachte
kwam ze na al die jaren haar
eerste liefde zo maar tegen
Niet wetend liep hij haar voorbij

Haar hart was nog vol verlangen
maar twijfel had haar in zijn greep
Waarom durfde ze niet gewoon te vragen :
      Zeg eens, ken je mij niet meer