De oude man

Je moet verder met vandaag
hoe mooi eergisteren ook was
het komt niet meer terug
gisteren wil je verbergen in je kast
vergeten dat het ooit bestond
gisteren begon gekrompen wereld

hoe moet ik verder met vandaag
ik draag een zak zo barstensvol
een zware last van stukgesprongen droom
een ruimte die me zo beklemd
ik voel nog steeds te veel verdriet
weet geen blijf met mijn frustratie
hoor je mijn bonken op de muur
als nacht mijn grote vijand is
en ik niet weet wat ik doe met morgen

Je hoort me wel
als ik antwoord op je vraag
wanneer de zon zal schijnen
en duidelijkheid je zal verwarmen
je wil klare taal
een ketting van letters
woorden zwart op wit
je hoort het wel
maar je luistert niet

je weet ook wel
dat tijd zo maar niet kan toveren
de regels die ze schrijven
steken koppen bij elkaar
kosten zweet en veel gepeins
je weet het wel
maar je begrijpt het niet

doelloos loop je rond
dwalend met de vraag
wachten is voor jou zo vaag
je wil uitleg van het antwoord
opnieuw, opnieuw en nog een keer
steeds heb ik je geduld gegeven

maar vandaag - zo hebben ze gezegd -
komt antwoord het je eindelijk vertellen
ik hoop dat je dan verder kunt
met de luister en het begrijpen

straks kom je thuis,
goedgezind
en gooi je chaos en zinloos in de vuilnisbak
begin je goedlachs aan je kunnen
ik hoop en ik vertrouw er op
dat dit vandaag zal zijn
en morgen en alle andere dagen

Ik adem in en kom tot rust.
Ik adem uit en glimlach.
Thuisgekomen in het nu
wordt dit moment een wonder. 

                           Thich Nhat Hanh

Ze blijven steeds bij je,
herinneringen aan de pijn
Je littekens,
je raakt zo nooit meer kwijt
diep van binnen
zijn er scheurtjes groot en klein
steeds weer voel je het leed
het niet weten waarom,
al je onmacht en verdriet
hoop - geprikt als een ballon -
zoveel kwetsuren die je raken
alles wat voor goed verdween
je stapelt het op,
tot één groot litteken

je draagt het met je mee,
je hele leven lang
het maakt me bang

In het land van niet begrijpen
staat de deur plots op een kier
Niet begrijpend gluren ze naar buiten
naar een wereld van gevonden
Twijfelend van niet weten
kijken ze elkaar vragend aan

Durven ze de stap te zetten
niet meer zoekend naar het waarom

Verontrustend kwam je naar me toe
   niet schrikken
hoorde ik je zeggen

Lief ventje toch
wat had ik met je te doen
het nieuws dat je me kwam vertellen
ik wist het reeds
voelde zelfs zo veel pijn
hoe zou jij dan reageren ?

je kon het niet geloven
dacht dat het een grapje was
het was alsof je kleine beetje kunnen
zo maar voor je neus werd weggemaaid

wat doe je er mee
het brengt je van je stuk
alsof echt niets nog is zoals voorheen
ik wou dat ik je troost kon schenken
je helpen in je verwerken van . . .
ik probeer het wel
maar ergens ben jij het toch
die het moet maken
sla eens met je gebalde vuist op tafel
en schreeuw : verdorie toch ik ga er voor

Goed gevoel ging even slapen
Geluk dacht ik muis er vlug vandoor
Wanhoop zag een kans
Verdriet klopte reeds aan de deur
Hopeloos kwam aangelopen
Twijfel zei laat mij erbij
Pijn riep maar niet zonder mij
Onmacht wou zeker niet ontbreken
En ook met zwakte in het spel
Voelde ellende zich de beste

Kracht dacht dit mag niet gebeuren
Sterkte was het met hem eens
Gevecht toonde zich op zijn best
Zekerheid stak ook een tandje bij
Liefde dacht hier hoor ik thuis
Tederheid kuste het gevoel

Eindelijk kwam het geluk terug
Warmte groeide in de ziel

Mijn vadertje
wordt stilaan oud
De zwakte van zijn hart,
woorden die niet altijd willen
zo veel andere klachten
het maakt me soms een beetje bang
Met kleine beetjes laat hij me voelen
dat alles ooit een einde kent

Mijn vadertje
waar is die grote sterke man
Je mocht hem alles vragen
mijn vadertje
hij deed zo veel

Vadertje,
ik heb het moeilijk
nu je kwaaltjes blijven komen
en ouderdom steeds ouder wordt
Eens komt de dag, ik weet het wel
ik vraag het je, blijf nog heel lang bij mij


Vadertje
ook ik heb mijn problemen
het je vertellen, neen dat kan ik niet
want weet je vadertje
ik zal mijn verdriet wel dragen
wil niet dat jij je zorgen maakt om mij

Ik zei vaarwel
Met een harde klap
sloot ik de deur van je bestaan
Het niet begrijpen maakte plaats voor berusten
Ik proefde de smaak van aanvaarden
en wist dat ik verder moest

Na al die jaren begon 
ik eindelijk weer te leven
Ik groeide als een bloem
die weer mocht bloeien

Helaas het noodlot kreeg me in zijn greep
Nooit gedacht
Stilletjes gehoopt dat geluk zou blijven stralen
Alleen, niet begrijpen kent geen vaarwel
Zonder meelij klopte hij aan mijn deur
niet wetend deed ik open
Hij plukte mijn tweede bloem
liet ze verdorren tot een bijna niets

Mijn ik kan het niet begrijpen
Het bonken in mijn hoofd
kwelt mijn razernij
Ooit - hoop ik - komt een dag
dan schop ik niet begrijpen in zijn graf

Concentratie op innerlijke stilte


In het oog van de orkaan is het stil.
Hoe chaotisch, moeilijk of pijnlijk dingen ook lijken,
in de kern van je wezen is een stil punt,
een leegte waarin je rust kunt vinden.
Sluit je ogen en richt je aandacht naar binnen.
In eerste instantie observeer je de speldenprikjes
flikkerende lichtjes die door je oogleden naar binnen komen.
Je trekt je dieper in jezelf terug en het wordt donkerder
als je de grote ruimte in het hart van je wezen betreedt.
Het is er aardedonker, maar biedt een rijkdom aan mogelijkheden.
Het is de heilige schoot van waaruit alle dingen worden geboren.
Dit is de plaats waar je vrede zult vinden.

                               Uit 1001 meditaties (Mike George)
              

Verdriet klampte zich aan me vast
     - mag ik bij je blijven -
Geschrokken deed ik een stap opzij,
duwde hem weg van mij
Zingend volgde ik mijn weg,
zo gelukkig zonder het verdriet.

Een schouderklopje deed me zwijgen,
achter mij stond het verdriet
Plots schoot het als een pijl,
drong diep, heel diep in mij
Ik zal steeds bij je zijn,
soms sluimerend, soms heel intens
maar zonder mij
      - vergeet het maar -
dat laat ik niet gebeuren

verdwaasd liepen ze naast elkaar
twee geesten
vertrokken wit in het gelaat
pijn maakte van hen bondgenootjes

strompelend
ver weg was kracht
wisten ze zonder woorden
hoe boze man het gevecht zou winnen

ze trachtte te begrijpen,
te proeven van het onvermogen dat hem buitensloot
zijn verdriet ging als een speer dwars door haar heen
spartelend probeerde ze te zwemmen
in de beek van overstroomde tranen

hij merkte niet hoe haar kopzorgen
eindeloos heen en weer liepen
botsten met het onbegrijpelijke
het schuldgevoel het hoofd boog en een sorry mompelde

twee geesten zo verweesd
tuimelden in de kuil van nooit geweten

             ©  Merel

Vergeten stond in het rood geschreven
in het grote boek van haar herinnering

Lopend op de wolken fantaseerde ze
over toekomst toen de liefde voor
het eerst zijn pijlen schoot
Hij en zij - tot in de eeuwigheid
Een droom die stuk sprong
in haar angst om zich te binden

Jarenlang probeerde ze niet te denken
Pijn nestelde zich in haar gedachten
Ze verschrompelde tot een vrouwtje -
echt niet meer te herkennen
Geschrokken door het onverwachte
kwam ze na al die jaren haar
eerste liefde zo maar tegen
Niet wetend liep hij haar voorbij

Haar hart was nog vol verlangen
maar twijfel had haar in zijn greep
Waarom durfde ze niet gewoon te vragen :
      Zeg eens, ken je mij niet meer

Je mag je ongerustheid doven
Ik heb begrip gevonden
Ergens op zolder
tussen vergeten en
we zullen zien
sprong ze uit de doos
van opgeruimd staat netjes
Ik heb met haar gepraat
Ze gaf me een bloemenkrans
met goede hoop
Met haar pareltjes van wijsheid
liet ze me een stukje toekomst zien
Haar kuiswoede heeft het web
van niet meer kunnen weggeveegd
Vol schaamte koos afgeschreven
het hazenpad
Geborgenheid sloot me in de armen
van de goede zorgen

Je voelt je afgeschreven
Je wordt gedumpt
achter gelaten als
een stukje "het kan ons niet schelen"
Loze beloften waaien weg
met de wind van
niet volbracht
Je bumper zit vol deuken
van verloren zelfvertrouwen
Je geloof in de mens
wordt een puinhoop
van afgebrokkeld steengruis
De wereld zonder structuur
het weglopen van duidelijkheid
brengt je denken in de war

Ik zie het, je bent bang
nog even
en je verdrinkt in je verdriet

En dan, wat dan
ik weet het niet

Septemberzon geeft me vleugels
Ik word betoverd door zijn kracht
Brandend van verlangen
geeft zijn stralenkrans me moed
Ik laat me dragen op zijn gouden koord
speel met de schaduw van de zonneschijn
Het zwoele heeft de nacht vaarwel gezegd
maar het licht geeft warmte vrij spel
Hemelsblauw, niet te geloven
het begint weer te zomeren
Ik voel me geborgen, zo ontzettend blij
Genietend van deze septemberdag
zing ik het lied van dank je wel

Ritme

Soms overweldigt mij de vreugde,
lacht de hemel diep in mij,
ik loop van levenslust te schreeuwen,
loop te zingen door de wei,
ik proef de wijn, ik smaak het eten,
dans door regen zonder jas,
ben opeens totaal vergeten
hoe in en in bedroefd ik was

                      Toon Hermans