Septemberzon

De durf stond te gluren
hoorde hem luidop denken
kom aan, je kunt het wel

Hijgend kwam de twijfel binnen sluipen
je bent zo kleintjes,
vergeet het maar

Daar stond ik
ingesloten tussen durf en twijfel
fluisterend vroeg ik aan de hulp
naar wat zelfvertrouwen

Kon ik twijfel maar verstoten
                en
als ik dan eens durfde . . .

Je verbergt je in de schemer
Met een masker van
niet-herkennen probeer je
 je eigen zelf weg te cijferen
Onzeker en een beetje bang
speel je verstoppertje met
de spiegel van de zekerheid
Van op afstand kijk je toe
Het raadsel speelt zijn spel
Het gissen naar je persoon
streelt je zinnen
In de geborgenheid
van het niet kennen
voel je het vertrouwen groeien

Denken

Eerst dacht ik: 'niet aan denken',
Dat heb ik toen gedaan,
maar twee seconden later,
dacht ik er tòch weer aan.

Nee, zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er óók aan als je denkt
dat j'er niet aan denken moet.

                              Toon Hermans

Zo lang had ze gezocht
Onrust borrelde in
haar reis naar eenzaamheid
Geluid maakte haar 
kapot van binnen
Ze voelde zich als een
gezonken boot
Steeds dieper viel ze
naar de bodem van niet kunnen
De sneltrein van het levensritme
Ze kon de dans niet volgen
Straks liep ze zich te pletter
tegen de muur van barstensvol

Rust en stilte bleef ver weg
en eenzaamheid koos steeds
een ander doel
Gek werd ze van de wereld
die niet paste in haar lijf

Raar,
Het gebeurt zo ineens
Je zou blij moeten zijn

Bevestiging
Je wachtte op zo veel
Nu weet je wat het is

Vreugde
Waar blijf je nou
Mijn gevoel is verkeerd

Zo vreemd
Ergens begrijp je het wel
Weten wat doet pijn

Je ziet
Letters zwart-wit op papier
Nu is het echt nooit meer als voorheen