Anoniem

De een is stil
 de ander roept
De een is droef
 de ander lacht
De een voelt pijn
 de ander proeft genot

De een begrijpt de ander niet
De ander doet of hij de een niet ziet
De een wil geluk van de ander plukken
Komt dichtbij,
hoopt stralen op te vangen
stralen die mond laat lachen
en het hart verwarmt

De ander danst door het leven
als een wervelwind
leeft als een kolkende tornado
en vergeet even stil te staan
bij de een en zijn verdriet

Denken

Eerst dacht ik: 'niet aan denken',
Dat heb ik toen gedaan,
maar twee seconden later,
dacht ik er tòch weer aan.

Nee, zo eenvoudig is dat niet,
want weet je, wat je doet,
je denkt er óók aan als je denkt
dat j'er niet aan denken moet.

                              Toon Hermans

Somber iemand was het beu
altijd kniezen vond hij niet zo leuk
Laat me toch eens springen, dansen
balanceren op een koord
Ik zeg vaarwel aan mopperland
zoek een plek in volle zon
Dan koop ik een sombrero
ga leven in een zuiders land
Iedere dag wordt een fiësta
Een lied van leven en genieten

Het somber zijn ben ik vergeten
Mijn sombrero pronkt nu op mijn hoofd

Ergens tussen droom en werkelijkheid
ontpopt zich een wilde cijferdans
Het wulpse van zevensprong
maakt een bochtig parcour
op het geraamte van achtbaan
Je ziet de cijfers dansen,
op en neer
Holderdebolderen in het rond
Maken dwaze sprongen
Kon je er maar eentje grijpen
Het lijkt op een intens gevecht
Jij - het slachtoffer
samen met je vijand
Zoekend in de nevel
tastend tussen wel of niet
probeer je het hoogste cijfer te plukken

Een witte jas komt naar de jongen
Angstig zit hij in de stoel
Ga ik vingers kunnen tellen
En cijfers, wat doe ik daar nu mee
Wie weet wat ze me gaat zeggen
Straks val ik in een donker gat
Is er iemand om mij op te rapen
Of moet ik verder heel alleen
Ik hoor het donderen in mijn hoofd
Mijn hart maakt bokkensprongen
Het slikken gaat bijna niet meer
Ik voel me drijven in het zweet

Als ik witte jas nu eens niet kende
Als ik gewoon een jongen was
Dan ging angst niet in me kruipen
En was de wereld heel gewoon

De jongen ziet het licht verschijnen
Straks wordt droom werkelijkheid
Nog even wachten, dan zal hij weten
Wat witte jas te vertellen heeft

Morgen smaakt naar bitterheid
Naar ingehouden tranen
Morgen komt het duister
Een stapje dichterbij
Morgen is er weer die stem
Ik wil niet horen wat ze zegt
Morgen komt zo heel dichtbij
De nacht duurt eens zo lang
Morgen, ik wil er niet aan denken
Zit nu reeds boordevol met angst

Kon vandaag voor een keer morgen zijn
Dan was morgen een dag die niet bestond

Denk aan de fijne nerven die uitwaaieren
vanuit de steel van een blad ;
een mooi beeld voor de verschillende wegen
waarlangs een leven kan lopen.
Gebruik dit beeld om na te denken
over je eigen leven,
en volg het terug naar je kern.
Zie hoe elke keuze uit het verleden
je een duwtje in de richting heeft gegeven
naar waar je nu bent.
Dit helpt je te accepteren dat elke ervaring
je iets nieuws heeft geleerd
en je verder heeft gebracht op je reis

Moederen
Iedere moeder kent wel dat gevoel
Je merkt het reeds bij het prille begin
Zwangeren en het voelen moederen
Zo heerlijk en zo intiem
Je bent zo intens gelukkig
die allereerste keer met je kindje in je armen
Zonder dat je het echt beseft
komt ook het eerste loslaten aangevlogen
De navelstreng wordt doorgeknipt
een nieuw uniek mensje is geboren
Het loslaten houdt niet op
Telkens weer een heel klein beetje
De eerste keer bij oma of de onthaalmoeder
Voor het eerst naar school
Nieuwe vriendjes waar je kind
geheimpjes mee deelt
De eerste vakantie met de jeugdbeweging . . .
Te veel om op te noemen

Maar kleine kindjes worden groot
Zo ineens gaat je kind op ontdekkingsreis
Alle kleine beetjes loslaten ging nog wel
Nu sta je plots voor een grote uitdaging
Je trots, je kameraadje
Het is als een vogeltje
zo dikwijls reeds uit het nest gevlogen
Nu ineens gaat je vogeltje de vleugels strekken
en vliegen, ver weg van het zo vertrouwde nest

Je moederhart ligt overhoop
Je gunt je vogeltje de grote droom
Maar je voelt pijn en het knaagt zo naar gemis
Moedertje, kom huil nu niet
Ik weet heel zeker dat je vogeltje
je zo ontzettend dankbaar is
voor de kansen die je het geeft
Je hebt het zo fantastisch goed gedaan
Laat haar nu maar los, ze komt wel terug
Het duurt alleen vreselijk lang
Ik weet heel zeker dat je vogeltje trots op je is
De levenswijsheid die je haar hebt bijgebracht
De jaren van liefde en geluk
Het veilige zo vertrouwde nest
Je vogeltje zal het niet vergeten
Het zal haar sterken en ik weet heel zeker
ze zal het uitstralen waar ze ook gaat
Vol trots zal ze vertellen over dat heel bijzonder moedertje
dat haar de vleugels geeft om verder te gaan

Dankzeggen
is stilstaan
en het licht van de morgen proeven
gekleed in de dag van gisteren
is neerzien
op de open handen waarin vruchten wegen
en de ogen sluiten
om morgen nog te weten
jij was er toen voor mij
en zo was het goed

Augustus wist niet wat hij hoorde
Juli had te veel gegeven
Veel te heet en veel te droog
Augustus hoorde mensen klagen
We houden het hier niet meer uit
Wacht maar, dacht hij,
Ik zal je helpen
Liet de regen water gieten
en de zon verstoppertje spelen
Stilaan kwam hij aan
het einde van zijn dagen
Hoorde mensen mopperen :
Augustus, laten we die maar vlug vergeten

Paniek kwam in hem gevlogen,
Verdorie toch, ik meende het zo goed
Stilaan zag hij september  naderen
Ineens wist hij wat hij moest doen
Fluisterend maakten ze reuze plannen
September zou gaan zomeren
zoals nooit voorheen
Mensen zouden blijven praten
over die nazomer, niet te geloven

Augustus voelde zich reeds wat beter
omdat hij in september geloofde

Ik weet het, je bent moe
Doe nu maar je oogjes toe
Morgen vraag ik aan de nieuwe dag
Of het geluk in je wonen mag

Laat je me niet alleen
nu ik even niet meer kan
Ik voel een angst in mij
en dat maakt me bang
Vol spanning wachten
op die ene dag,
wetende dat de hoop
al lang in een diepe kuil
begraven ligt
Het is een weg
van niet meer kunnen
Het voelt als springen
uit mijn vel.

Ik moet verder . . .
Voel me zo alleen,
alleen met al die angst
Kom je me halen
als mijn ik naar je vraagt
Misschien, ja heel misschien
kruipt de angst dan uit mij
Maar laat me niet alleen,
want dan lukt het zeker niet

De horizon die ik ken
zal ik nooit meer
met je kunnen delen
Voor mij is kijken zo gewoon
het lijkt vanzelfsprekend
Maar plots, gebeurt het weer
voel ik een steek van pijn
alsof een mes diep in mij snijdt
Ik kan het niet beseffen,
zo moeilijk voor te stellen
hoe jij je wereld nu nog ziet
Het mooie van heel ver
is voor jou een groot mysterie
Zelfs het dichte van vlakbij
is voor jou een grijze wereld

Ik begrijp het niet, 
    zal het nooit begrijpen
waarom, waarom
    mijn God
waarom liet je dit gebeuren

Hallo mama,
Je was een beetje bang
Ik hoorde trilling in je stem
Je liet me niet graag gaan
Nu ben ik terug en zie je wel
Alles is zo goed geweest
Ik was nooit echt alleen
Er was iemand dicht bij mij
Niemand liet me in de steek
En mijn weg, die vond ik wel.

Je ziet wel mama
Ik ben misschien een beetje anders
Maar ik kan het leven ook wel aan
Je moet je zo geen zorgen maken
Het lukt wel, zeker weten
Maar mama, ik begrijp je wel
Mama's zijn toch zo bijzonder
Ook al ben je groot en zo verstandig
Je bent en blijft een stukje van je mama

Ik droom
een toonladder vriendschap,
waarop noten tederheid
zich strengelen tot een
melodie van vreugde,
en ik ben de mens
die dat lied mag zingen,
aan de voet van een lindeboom
waarin vogels "vrijheid" fluiten.
En mijn hart wordt
zingend meegedragen,
op sluiers bloesemgeur
en vleugels windzang
over alle drempels heen,
naar een onzichtbaar genieten
van wie ik de hand
reeds warm vertrouwd
om mijn schouder voel

                Miet Meys

Laat me nog even naar je kijken
Je blik in die van mij
Ik wil je horen praten
Je stem die bij me blijft
Zo maar even bij je zijn
Proeven van je lach
Mag ik even aan je ruiken
Nog heel even jij en ik
Mag ik even . . .  ik wil nog zo veel 

Nog even dan gaat het deurtje open
Dan blijft alleen die leegte
Straks maar nu nog even niet