Horizon

Hallo mama,
Je was een beetje bang
Ik hoorde trilling in je stem
Je liet me niet graag gaan
Nu ben ik terug en zie je wel
Alles is zo goed geweest
Ik was nooit echt alleen
Er was iemand dicht bij mij
Niemand liet me in de steek
En mijn weg, die vond ik wel.

Je ziet wel mama
Ik ben misschien een beetje anders
Maar ik kan het leven ook wel aan
Je moet je zo geen zorgen maken
Het lukt wel, zeker weten
Maar mama, ik begrijp je wel
Mama's zijn toch zo bijzonder
Ook al ben je groot en zo verstandig
Je bent en blijft een stukje van je mama

Ik droom
een toonladder vriendschap,
waarop noten tederheid
zich strengelen tot een
melodie van vreugde,
en ik ben de mens
die dat lied mag zingen,
aan de voet van een lindeboom
waarin vogels "vrijheid" fluiten.
En mijn hart wordt
zingend meegedragen,
op sluiers bloesemgeur
en vleugels windzang
over alle drempels heen,
naar een onzichtbaar genieten
van wie ik de hand
reeds warm vertrouwd
om mijn schouder voel

                Miet Meys

Laat me nog even naar je kijken
Je blik in die van mij
Ik wil je horen praten
Je stem die bij me blijft
Zo maar even bij je zijn
Proeven van je lach
Mag ik even aan je ruiken
Nog heel even jij en ik
Mag ik even . . .  ik wil nog zo veel 

Nog even dan gaat het deurtje open
Dan blijft alleen die leegte
Straks maar nu nog even niet

Wat zou het fijn zijn
om iedere dag een
pareltje van geluk
te kunnen schrijven
Het leven zou zo
veel mooier zijn
Mensen die plots beseffen
dat het geluk vlakbij is.

Mijn grote parels
schitteren niet meer
Daarom probeer ik
stil te blijven staan bij
de kleine dingen,
dingen die geluk uitstralen
als je er even de tijd
voor neemt
Als je al die straaltjes
diep in je hart laat komen
ga je parels van geluk
met anderen delen

En

    Als ik anderen gelukkig maak
    kan ik niet anders dan ook gelukkig zijn

"Waar ben ik vandaan gekomen?
En waar heb je me gevonden"
vroeg het kind.
De moeder antwoordde
"Je was verborgen in mijn hart
als mijn verlangen, mijn lieveling.
Je was in de poppen van mijn kinderspel.
In al mijn hoop en liefde,
in mijn leven en het leven
van mijn moeder, heb jij geleefd . . . "

                          Rabindranath Tagore

O, ik weet het niet

o ,ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel 
en leer me de vogel zien 
zeg: het leven is een brood 
om in te bijten en de appels zien rood 
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil 
leer me zeggen: het is niets.

             Herman de Coninck

Je gaf iets van jezelf
Het was klein
maar toch bijzonder
Het deed me goed
maar jij bleef steeds
in je schaduw staan

Weet je wat ik dacht
Misschien kan ik een keertje
ook eens iets geven
Zo maar helemaal uit het niets
stuur ik je een knipoog
bewaar het maar - het komt van mij

'k Heb Hem gezocht,
in 't donker en in 't licht,
wanneer ik voelde dat mijn tak was afgebroken.
Ik heb gebeden
met mijn oogjes dicht
en van mijn laatste geld een kaarsje opgestoken.
Ik blijf Hem zoeken tot de laatste dag,
niet in het lof zozeer, de hoogmis of de zegen.
Want juist op plekken waar ik Hem niet had verwacht
daar kom ik Hem in volle glorie tegen.

                               Toon Hermans

We huilen beiden om ons kind
De tranen die ik huil
wil ik aan niemand,
neen aan niemand geven
Ze smaken naar opgegeven strijd
kleine stuk gesprongen vaatjes
Ik proef alleen maar droefenis,
soms nijd en opgekropte woede

Weet je ,
het is zo moeilijk om het je te vertellen
Begrijp me niet verkeerd
We mogen, ja we moeten beiden huilen
als de traan je zo wil helpen,
het gevoel zegt : laat je maar eens gaan

Maar weet je wat ik zo graag zou willen
De tranen die jij huilt
kon ik die maar huilen om mijn kind

                                                     Dag vandaag
                                            Het was zo vermoeiend
                                    Mijn blokjes pasten niet in je hokjes
                                    Mijn plannetjes vielen bijna in het water
                                    Mijn hoofdje wist het bijna niet meer
                                    Het was steeds vragen en bijna paniek
                                                     Straks ga ik slapen
                                             Gelukkig komt dan morgen 
                                                     Ik weet heel zeker
                                    Morgen passen de puzzelstukjes weer bij mekaar

Weet je mijn kereltje,
ik heb schrik
voel me niet zo goed
maar dat vertel ik je niet
Ergens weet ik wel
hoe jij je voelt
die angst die er is
maar ook jij vertelt het niet
We wachten al zo lang
Iedere keer hopen we  
    je weet wel waar
         eindelijk
te kunnen horen

Wat denk je mijn kereltje,
het is weer bijna zover
Gaan we het nu weten
Ik hoop het, maar ik vrees ervoor
en daarom mijn kereltje
daarom ben ik bang

Mijn klein broertje van weleer
Is nu mijn grote broer geworden
Met kop en schouder steekt hij boven me uit
Ik voel me nu het kleintje.
Het was alsof het gisteren was
toen mijn ouders het me vertelden
Een broertje of zusje zou er komen,
maar neen , ik wou alleen een broertje

Nu is mijn broertje een grote man
en zo veel is nu anders
We zien mekaar zo nu en dan
maar een echte band, die is er niet
Spijtig dat het zo is moeten gaan
we gingen beiden onze eigen weg
Hij dacht zus en ik dacht zo
we waren twee verkeerde lijnen

Gisteren stond hij plotseling aan de deur
Die hele grote broer van mij
Had zelfs een geschenkje voor me mee gebracht
Ontroerend en ik moest even slikken
Ook al zijn we twee zo verschillende personen
hij is en blijft mijn klein broertje van weleer
Hij meent het goed, al denkt hij soms een beetje anders
Ik denk dat ik mijn klein groot broertje wat meer ga bezoeken

Bij het vallen van de avond
schemer van licht en duister
begroet ik de stilte
van de nieuwe nacht

Dank je wel vandaag
het was goed met jou
ik laat je rusten
in de geest van het verleden

Slaapwel lieve nacht
geef me zoete dromen
wek me morgenvroeg
bij het prille ochtendlicht

Kom bij me wonen
nieuwe dag van mij
vol verlangen kijk ik naar je uit
benieuwd wat je me brengt vandaag

Geluk moeten wij onderweg zoeken
en niet aan het einde van de weg
want dan is de reis afgelopen

          DE KOMST VAN DE MUZE

Buiten adem staat zij in de deur, laaiend
in het licht van de ondergaande zon.
"Wat?  Heb je niet op mij kunnen wachten??"

Maar de dichter is al begonnen,
zijn mond is vol,
hij mompelt:
"Nee"

               Toon Tellegen

Alleentje voelt het weer gebeuren
Haar hoofdje zit zo boordevol
Ze hoort de mensen praten,
probeert het wel maar kan niet meer
Ze voelt zich stilaan kruipen
in het duister van haar zijn
Angst maakt bokkesprongen
bruist borrelend naar omhoog
Ze heeft het nog steeds moeilijk
Zoekt een plaats waar ze kan vluchten
maar de weg zegt steeds terug

Het geluk is een beker die je
langzaam moet leegdrinken om
de droesem niet te vermengen
die op de bodem ligt

Nu MOET je stoppen
Ik wil je echt niet meer
Ik schop je buiten, 
Wil je slaan en knijpen
zodat je weggaat,
heel ver weg
Kom NOOIT - neen nooit - terug
     Je komen was er een van niet begrijpen
     Je blijven duurt reeds veel te lang
     Wat je deed is voor eeuwig stuk

     Nu is het echt genoeg

Je bent zo plots gekomen
Je ging door tot bijna niets
Ga nu en laat dat heel klein beetje
blijvend wonen voor altijd