Dag vandaag

Weet je mijn kereltje,
ik heb schrik
voel me niet zo goed
maar dat vertel ik je niet
Ergens weet ik wel
hoe jij je voelt
die angst die er is
maar ook jij vertelt het niet
We wachten al zo lang
Iedere keer hopen we  
    je weet wel waar
         eindelijk
te kunnen horen

Wat denk je mijn kereltje,
het is weer bijna zover
Gaan we het nu weten
Ik hoop het, maar ik vrees ervoor
en daarom mijn kereltje
daarom ben ik bang

Mijn klein broertje van weleer
Is nu mijn grote broer geworden
Met kop en schouder steekt hij boven me uit
Ik voel me nu het kleintje.
Het was alsof het gisteren was
toen mijn ouders het me vertelden
Een broertje of zusje zou er komen,
maar neen , ik wou alleen een broertje

Nu is mijn broertje een grote man
en zo veel is nu anders
We zien mekaar zo nu en dan
maar een echte band, die is er niet
Spijtig dat het zo is moeten gaan
we gingen beiden onze eigen weg
Hij dacht zus en ik dacht zo
we waren twee verkeerde lijnen

Gisteren stond hij plotseling aan de deur
Die hele grote broer van mij
Had zelfs een geschenkje voor me mee gebracht
Ontroerend en ik moest even slikken
Ook al zijn we twee zo verschillende personen
hij is en blijft mijn klein broertje van weleer
Hij meent het goed, al denkt hij soms een beetje anders
Ik denk dat ik mijn klein groot broertje wat meer ga bezoeken

Bij het vallen van de avond
schemer van licht en duister
begroet ik de stilte
van de nieuwe nacht

Dank je wel vandaag
het was goed met jou
ik laat je rusten
in de geest van het verleden

Slaapwel lieve nacht
geef me zoete dromen
wek me morgenvroeg
bij het prille ochtendlicht

Kom bij me wonen
nieuwe dag van mij
vol verlangen kijk ik naar je uit
benieuwd wat je me brengt vandaag

Geluk moeten wij onderweg zoeken
en niet aan het einde van de weg
want dan is de reis afgelopen

          DE KOMST VAN DE MUZE

Buiten adem staat zij in de deur, laaiend
in het licht van de ondergaande zon.
"Wat?  Heb je niet op mij kunnen wachten??"

Maar de dichter is al begonnen,
zijn mond is vol,
hij mompelt:
"Nee"

               Toon Tellegen

Alleentje voelt het weer gebeuren
Haar hoofdje zit zo boordevol
Ze hoort de mensen praten,
probeert het wel maar kan niet meer
Ze voelt zich stilaan kruipen
in het duister van haar zijn
Angst maakt bokkesprongen
bruist borrelend naar omhoog
Ze heeft het nog steeds moeilijk
Zoekt een plaats waar ze kan vluchten
maar de weg zegt steeds terug

Het geluk is een beker die je
langzaam moet leegdrinken om
de droesem niet te vermengen
die op de bodem ligt

Nu MOET je stoppen
Ik wil je echt niet meer
Ik schop je buiten, 
Wil je slaan en knijpen
zodat je weggaat,
heel ver weg
Kom NOOIT - neen nooit - terug
     Je komen was er een van niet begrijpen
     Je blijven duurt reeds veel te lang
     Wat je deed is voor eeuwig stuk

     Nu is het echt genoeg

Je bent zo plots gekomen
Je ging door tot bijna niets
Ga nu en laat dat heel klein beetje
blijvend wonen voor altijd

Ik mis mijn vriendje zo.
Zonder iets te zeggen
was hij plots verdwenen
Weet niet waar hij is,
liet geen briefje achter,
geen vaarwel,
ik begrijp het niet

Hij deed me al eens lachen,
liet de zon weer voor me schijnen.
Had ik al eens een slechte bui
gaf mijn vriendje me weer moed
Tranen kon ik bij hem huilen
omdat ik wist wat hij me bracht
Altijd waren er van die momentjes
dat ik de vreugde plots weer zag

Nu heeft mijn vriendje me verlaten
en weet ik niet hoe het verder moet

      Misschien kom je mijn vriendje ergens tegen
      zijn naam is "Het Geluk"

Klein Hooglied

voorzichtig
richt het licht zich op
met zachte vingers
tast het
langs het bloeiend gras
omhoog

raakt
roze vingerhoedjes
wekt een hommel die er steels
was blijven slapen

dauwdruppels
vangen glanzend zeven
kleuren als het licht
naar blaadjes klimt
van hoge oude eiken

en verder reikt
de handen strekt naar
waar de wolken wonen


dit is het licht waarvan
de vroegste merel
zong 

          Margreet Spoelstra

Moeders hebben een hart
met een sleutel.
Als ze het opendoen
stroomt de liefde eruit

Het licht begon intens te spelen
met het duister van de nacht
Nacht wist dat ze plaats moest maken
toen ochtendgloren naar haar kwam
De lach kuste blij de nieuwe dag
Het geluid was vol met vogelzang

          Mensenkind lag nog te slapen
          sliep de slaap van dromenland
          Wat zou vandaag gaan brengen
          een vreugdelied of treurigheid

Lach was het geluk gaan halen
Samen wekten ze het mensenkind

Vannacht lag ik wat te denken
Weer een zondag in het verschiet
Voor mij is het een baaldag
die ik liever snel vergeet
Je hoopt eens op een zondag
verpakt in geschenkpapier
Heel voorzichtig en heel blij
Maak je het lintje los
Je ziet een dagje van genieten,
geen verveling in de zaak

       Maar ' avonds is het  weer
       een dag van  niets
       Geef mij maar vlug de maandag
       Alles is dan weer zo gewoon

Geluk is als een trein
die langs je huis rijdt
maar die je niet voorbij ziet gaan
omdat je er zelf in zit.
Pas als je weer thuis bent
en er weer een trein langs komt . . .

          Speciaal opgedragen aan het dochtertje van mijn nicht,  ze was net geen 5
          jaar toen ze stierf  
          Begin augustus zou ze jarig geweest zijn en wie weet misschien was ze dan
          zelfs reeds een moedertje 
  
         Het ga je goed, we zijn je na al die jaren nog niet vergeten


Je was een bloemetje
dat stond te bloeien
in die grote tuin
Nog wat kleintjes,
zagen we je stilaan groeien
Je straalde schoonheid uit.
Door je glimlach konden we
het onbegrijpelijke beter aan

Want zo plots, bij je eerste stapjes
was het geluk niet meer met jou
Die laatste jaren zagen we
het  bloemetje veranderen
Het levenssap ging er stilaan uit
Op het laatste ging het echt niet meer
God had blijkbaar andere plannen
en vroeg je om als een engeltje
te komen wonen in zijn paradijs 

Dikwijls kijk ik eens naar boven
en hoop dat hij van jou een
sterretje heeft gemaakt
Dan zoek ik tussen al die sterren
een heel kleintje en dan weet ik
dat je naar me lacht

Lief ventje keek zo vol verlangen
naar de dag dat er wat hulp kwam
Een dag die ervoor zou zorgen
dat het voor hem wat beter werd

Lief ventje kan zo moeilijk begrijpen
dat dingen soms verkeerd kunnen gaan
Lief ventje kan niet zwijgen,
blijft maar vragen naar het waarom

Jongetje, als we een toverstokje hadden
toverde ik voor jou een wereld zonder fouten
Zo'n toverstokje kan ik helaas niet vinden
En weet je, mijn jongetje
Soms maken mensen al eens fouten
Waarom dat nu juist bij jou moet zijn,
ik wou dat ik het zeggen kon

We kunnen nu niet anders dan geduldig wachten
en hopen, wie weet komt toch die toverfee . . .

En de liefde, deze
die zo stilstaand voor zich uitstaart,
waterspiegelbeelden spiegelt
en verwaand als deze liefde
lief bewaard gebleven is.

Zo stil staan in je ogen liefde,
spiegeltranen en pupillen omgekeerd
als waterspiegelbogen,
bogenbeelden en herinneringen
tot de rand gevuld.

Zo stil staat liefde in je ogen
in je ogen staat
en omgekeerd

Het kwam als een zegen
Die eerste malse regen
Hoe mooi het ook begon
Ik verlang weer naar wat zon