Anna l. Walters

Moederen
Iedere moeder kent wel dat gevoel
Je merkt het reeds bij het prille begin
Zwangeren en het voelen moederen
Zo heerlijk en zo intiem
Je bent zo intens gelukkig
die allereerste keer met je kindje in je armen
Zonder dat je het echt beseft
komt ook het eerste loslaten aangevlogen
De navelstreng wordt doorgeknipt
een nieuw uniek mensje is geboren
Het loslaten houdt niet op
Telkens weer een heel klein beetje
De eerste keer bij oma of de onthaalmoeder
Voor het eerst naar school
Nieuwe vriendjes waar je kind
geheimpjes mee deelt
De eerste vakantie met de jeugdbeweging . . .
Te veel om op te noemen

Maar kleine kindjes worden groot
Zo ineens gaat je kind op ontdekkingsreis
Alle kleine beetjes loslaten ging nog wel
Nu sta je plots voor een grote uitdaging
Je trots, je kameraadje
Het is als een vogeltje
zo dikwijls reeds uit het nest gevlogen
Nu ineens gaat je vogeltje de vleugels strekken
en vliegen, ver weg van het zo vertrouwde nest

Je moederhart ligt overhoop
Je gunt je vogeltje de grote droom
Maar je voelt pijn en het knaagt zo naar gemis
Moedertje, kom huil nu niet
Ik weet heel zeker dat je vogeltje
je zo ontzettend dankbaar is
voor de kansen die je het geeft
Je hebt het zo fantastisch goed gedaan
Laat haar nu maar los, ze komt wel terug
Het duurt alleen vreselijk lang
Ik weet heel zeker dat je vogeltje trots op je is
De levenswijsheid die je haar hebt bijgebracht
De jaren van liefde en geluk
Het veilige zo vertrouwde nest
Je vogeltje zal het niet vergeten
Het zal haar sterken en ik weet heel zeker
ze zal het uitstralen waar ze ook gaat
Vol trots zal ze vertellen over dat heel bijzonder moedertje
dat haar de vleugels geeft om verder te gaan

Dankzeggen
is stilstaan
en het licht van de morgen proeven
gekleed in de dag van gisteren
is neerzien
op de open handen waarin vruchten wegen
en de ogen sluiten
om morgen nog te weten
jij was er toen voor mij
en zo was het goed

Augustus wist niet wat hij hoorde
Juli had te veel gegeven
Veel te heet en veel te droog
Augustus hoorde mensen klagen
We houden het hier niet meer uit
Wacht maar, dacht hij,
Ik zal je helpen
Liet de regen water gieten
en de zon verstoppertje spelen
Stilaan kwam hij aan
het einde van zijn dagen
Hoorde mensen mopperen :
Augustus, laten we die maar vlug vergeten

Paniek kwam in hem gevlogen,
Verdorie toch, ik meende het zo goed
Stilaan zag hij september  naderen
Ineens wist hij wat hij moest doen
Fluisterend maakten ze reuze plannen
September zou gaan zomeren
zoals nooit voorheen
Mensen zouden blijven praten
over die nazomer, niet te geloven

Augustus voelde zich reeds wat beter
omdat hij in september geloofde

Ik weet het, je bent moe
Doe nu maar je oogjes toe
Morgen vraag ik aan de nieuwe dag
Of het geluk in je wonen mag

Laat je me niet alleen
nu ik even niet meer kan
Ik voel een angst in mij
en dat maakt me bang
Vol spanning wachten
op die ene dag,
wetende dat de hoop
al lang in een diepe kuil
begraven ligt
Het is een weg
van niet meer kunnen
Het voelt als springen
uit mijn vel.

Ik moet verder . . .
Voel me zo alleen,
alleen met al die angst
Kom je me halen
als mijn ik naar je vraagt
Misschien, ja heel misschien
kruipt de angst dan uit mij
Maar laat me niet alleen,
want dan lukt het zeker niet

De horizon die ik ken
zal ik nooit meer
met je kunnen delen
Voor mij is kijken zo gewoon
het lijkt vanzelfsprekend
Maar plots, gebeurt het weer
voel ik een steek van pijn
alsof een mes diep in mij snijdt
Ik kan het niet beseffen,
zo moeilijk voor te stellen
hoe jij je wereld nu nog ziet
Het mooie van heel ver
is voor jou een groot mysterie
Zelfs het dichte van vlakbij
is voor jou een grijze wereld

Ik begrijp het niet, 
    zal het nooit begrijpen
waarom, waarom
    mijn God
waarom liet je dit gebeuren

Hallo mama,
Je was een beetje bang
Ik hoorde trilling in je stem
Je liet me niet graag gaan
Nu ben ik terug en zie je wel
Alles is zo goed geweest
Ik was nooit echt alleen
Er was iemand dicht bij mij
Niemand liet me in de steek
En mijn weg, die vond ik wel.

Je ziet wel mama
Ik ben misschien een beetje anders
Maar ik kan het leven ook wel aan
Je moet je zo geen zorgen maken
Het lukt wel, zeker weten
Maar mama, ik begrijp je wel
Mama's zijn toch zo bijzonder
Ook al ben je groot en zo verstandig
Je bent en blijft een stukje van je mama

Ik droom
een toonladder vriendschap,
waarop noten tederheid
zich strengelen tot een
melodie van vreugde,
en ik ben de mens
die dat lied mag zingen,
aan de voet van een lindeboom
waarin vogels "vrijheid" fluiten.
En mijn hart wordt
zingend meegedragen,
op sluiers bloesemgeur
en vleugels windzang
over alle drempels heen,
naar een onzichtbaar genieten
van wie ik de hand
reeds warm vertrouwd
om mijn schouder voel

                Miet Meys

Laat me nog even naar je kijken
Je blik in die van mij
Ik wil je horen praten
Je stem die bij me blijft
Zo maar even bij je zijn
Proeven van je lach
Mag ik even aan je ruiken
Nog heel even jij en ik
Mag ik even . . .  ik wil nog zo veel 

Nog even dan gaat het deurtje open
Dan blijft alleen die leegte
Straks maar nu nog even niet

Wat zou het fijn zijn
om iedere dag een
pareltje van geluk
te kunnen schrijven
Het leven zou zo
veel mooier zijn
Mensen die plots beseffen
dat het geluk vlakbij is.

Mijn grote parels
schitteren niet meer
Daarom probeer ik
stil te blijven staan bij
de kleine dingen,
dingen die geluk uitstralen
als je er even de tijd
voor neemt
Als je al die straaltjes
diep in je hart laat komen
ga je parels van geluk
met anderen delen

En

    Als ik anderen gelukkig maak
    kan ik niet anders dan ook gelukkig zijn

"Waar ben ik vandaan gekomen?
En waar heb je me gevonden"
vroeg het kind.
De moeder antwoordde
"Je was verborgen in mijn hart
als mijn verlangen, mijn lieveling.
Je was in de poppen van mijn kinderspel.
In al mijn hoop en liefde,
in mijn leven en het leven
van mijn moeder, heb jij geleefd . . . "

                          Rabindranath Tagore

O, ik weet het niet

o ,ik weet het niet,
maar besta, wees mooi.
zeg: kijk, een vogel 
en leer me de vogel zien 
zeg: het leven is een brood 
om in te bijten en de appels zien rood 
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
leer me huilen, en als ik huil 
leer me zeggen: het is niets.

             Herman de Coninck

Je gaf iets van jezelf
Het was klein
maar toch bijzonder
Het deed me goed
maar jij bleef steeds
in je schaduw staan

Weet je wat ik dacht
Misschien kan ik een keertje
ook eens iets geven
Zo maar helemaal uit het niets
stuur ik je een knipoog
bewaar het maar - het komt van mij

'k Heb Hem gezocht,
in 't donker en in 't licht,
wanneer ik voelde dat mijn tak was afgebroken.
Ik heb gebeden
met mijn oogjes dicht
en van mijn laatste geld een kaarsje opgestoken.
Ik blijf Hem zoeken tot de laatste dag,
niet in het lof zozeer, de hoogmis of de zegen.
Want juist op plekken waar ik Hem niet had verwacht
daar kom ik Hem in volle glorie tegen.

                               Toon Hermans

We huilen beiden om ons kind
De tranen die ik huil
wil ik aan niemand,
neen aan niemand geven
Ze smaken naar opgegeven strijd
kleine stuk gesprongen vaatjes
Ik proef alleen maar droefenis,
soms nijd en opgekropte woede

Weet je ,
het is zo moeilijk om het je te vertellen
Begrijp me niet verkeerd
We mogen, ja we moeten beiden huilen
als de traan je zo wil helpen,
het gevoel zegt : laat je maar eens gaan

Maar weet je wat ik zo graag zou willen
De tranen die jij huilt
kon ik die maar huilen om mijn kind

                                                     Dag vandaag
                                            Het was zo vermoeiend
                                    Mijn blokjes pasten niet in je hokjes
                                    Mijn plannetjes vielen bijna in het water
                                    Mijn hoofdje wist het bijna niet meer
                                    Het was steeds vragen en bijna paniek
                                                     Straks ga ik slapen
                                             Gelukkig komt dan morgen 
                                                     Ik weet heel zeker
                                    Morgen passen de puzzelstukjes weer bij mekaar

Weet je mijn kereltje,
ik heb schrik
voel me niet zo goed
maar dat vertel ik je niet
Ergens weet ik wel
hoe jij je voelt
die angst die er is
maar ook jij vertelt het niet
We wachten al zo lang
Iedere keer hopen we  
    je weet wel waar
         eindelijk
te kunnen horen

Wat denk je mijn kereltje,
het is weer bijna zover
Gaan we het nu weten
Ik hoop het, maar ik vrees ervoor
en daarom mijn kereltje
daarom ben ik bang

Mijn klein broertje van weleer
Is nu mijn grote broer geworden
Met kop en schouder steekt hij boven me uit
Ik voel me nu het kleintje.
Het was alsof het gisteren was
toen mijn ouders het me vertelden
Een broertje of zusje zou er komen,
maar neen , ik wou alleen een broertje

Nu is mijn broertje een grote man
en zo veel is nu anders
We zien mekaar zo nu en dan
maar een echte band, die is er niet
Spijtig dat het zo is moeten gaan
we gingen beiden onze eigen weg
Hij dacht zus en ik dacht zo
we waren twee verkeerde lijnen

Gisteren stond hij plotseling aan de deur
Die hele grote broer van mij
Had zelfs een geschenkje voor me mee gebracht
Ontroerend en ik moest even slikken
Ook al zijn we twee zo verschillende personen
hij is en blijft mijn klein broertje van weleer
Hij meent het goed, al denkt hij soms een beetje anders
Ik denk dat ik mijn klein groot broertje wat meer ga bezoeken