dame in het wit

Denk aan de fijne nerven die uitwaaieren
vanuit de steel van een blad
een mooi beeld van de verschillende wegen
waarlangs een leven kan lopen
Gebruik dit beeld om na te denken
over je eigen leven, en volg het terug naar je kern.
Zie hoe elke keuze uit het verleden
je een duwtje in de richting heeft gegeven
naar waar je nu bent.
Dit helpt je te accepteren dat elke ervaring
je iets nieuws heeft geleerd
en je verder heeft gebracht op je reis

                                           uit 1001 meditaties

witte jas laat cijfers dansen
sneller, sneller in het rond
ik snuif angst en zo alleen
het lijken gieren die me prikken
ik sla armen om me heen

witte jas lacht lieve woordjes
maar ik knijp mijn oren dicht
haar echo klinkt steeds luider
als klanken op een holle weg
hoort ze niet de storm die zo raast

witte jas kan me niet helpen
toch ga ik braafjes keer op keer
ze spreekt over het aanvaarden
samen met de vleugels van de tijd
maar alleen ik zie wat ik zie

ik zie je echt niet lopen
met een toverhoed
en stokje in je hand
of kijkend in je glazen bol
ik heb je echt veel liever
als de vriendin met
een speciaal plekje in mijn hart
maar je als-ik-kon-tover woordjes
gaven me een heel speciaal gevoel

in haar agenda van
niet te vergeten dingen
zag de vrouw
in rode letters staan

    dinsdag witte jas

ze voelde hoe koude rillingen
haar een zweepslag gaven van de angst
kon ze maar ontsnappen
aan de gesel van de pijn

de vrouw wist wat ging gebeuren
vluchten had geen zin

belofte liet op zich wachten
speelde een spel met loze woorden
dansend op de lijn van veel te lang
argeloos, braaf als altijd,
spinde in de wachtzaal van het komt wel goed
tot geduld plots zichzelf verloor
en protest van zich liet horen

geloof wist niet wat er gebeurde
eindelijk klopte gegeven woord aan de deur
te lang gewacht was in zijn nopjes
vier harde werkers, wie had dat gedacht

vreemd
hoe ik soms bevangen
word tot het schrijven van
de taal van een gedicht
het hoeft niet veel te zijn,
een woord , een beeld
ik voel de drang
kan er niet aan weerstaan

een wonder is het
hoe een pijnlijk iets
kan groeien tot het
ontdekken van 
mijn verborgen-ik

dankbaar ben ik
voor de momentjes
van warmte diep in mij
een warmte waarin ik
mezelf voel open bloeien

verder gaan probeer ik te verslinden
stil staan heeft geen zin

alleen

ik weet niet hoe ik op moet staan
te diep ben ik gevallen
in de poel van het verwerken
emoties tollen langs me heen
bespelen me met steken van de pijn
gedachten klotsen als dreigend water
laten me verdrinken in
te veel gedronken gewoonte

hoe moet ik verder met het weten
nu ik verweesd lig te versmachten
in het gat van verloren evenwicht

vroeger stond je naast me
deelden we dezelfde vreugd
ik zag je kijkers stralen
als een pijl de lucht in schoot
en het vuurwerk voor heel even
het donker van de avond
veranderde in een kleurenpracht

nu sta ik hier alleen
verbeten door de pijn
ik voel hoe diep in mij
de wonde zich weer openrijt
al die kleine beetjes
kapot gegaan verleden tijd
maken krassen in mijn ik
nooit zal ik vergeten
hoe het vroeger was

 

zachtjes streel ik
de parel van de vriendschap
als een kostbaar iets
koester ik ze
in het diepste van mijn ik

misschien begrijp je me niet
als ik even weg wil gaan
misschien wil ik niet meer horen
wat je steeds maar weer herhaalt

misschien ben ik te gevoelig
voel ik me totaal verloren
misschien kan ik het even niet meer aan
en wil ik rusten ergens heel alleen

misschien zal ik met je moeten praten
je zeggen, nu wil ik even niet
misschien als je even luistert
wie weet begrijp je me dan wel

misschien is de last te groot geworden
mijn schouders doen zo'n pijn
misschien zal ik toch maar blijven hollen
want ik weet, ze rekenen op mij

wachten staat op de gang
voelt zich ontzettend bang
onzekerheid verteert haar zinnen
weet niet wat te beginnen
hoe lang kan ze dit nog aan
het knagen brengt haar van de baan
de tijd heeft haar vergeten
wanneer laat duidelijkheid iets weten
nog even en dan valt ze neer
geloof me, ze kan echt niet meer

daar ligt hij
ik had hem nochtans weggedacht
ik schop
en zie hem even verder landen
nog een schop, en nog een keer
tot ik denk en nu niet meer
maar ik struikel
en ik val over die verdomde steen

een kreet van pijn

je geloofde me niet,
 fluistert de steen
ik ben en blijf je pijn
wat je ook doet
ik heb je in mijn greep
en laat je nooit meer los

ergens is er het besef
het weten wat ooit was
en nooit meer zal zijn

maar toch

je strekt je arm uit
en schrikt heel even
als horizon
je hand aanraakt
en zachtjes in je arm knijpt

Alle kleuren tegelijk verblinden je oog.
Alle tonen tegelijk verdoven je oor.
Alle geuren tegelijk bederven je smaak.
Aldoor hollen en jachten, daar word je gek van.
Weelde brengt je op het verkeerde pad.

Daarom wordt een wijs mens geleid door zijn gevoel
en niet door wat hij ziet.
Hij kiest voor het innerlijk en niet voor het uiterlijk.

                                 Tao Te Tjing

Ken je dat gevoel
met blote voeten lopen in het gras
ergens hoog in de bergen
op een mooie zomerdag
jij en je partner,
je kunt niet anders dan vertrouwen

met je ogen dicht
loop je door het gras
alleen een hand op je schouder
en de stem die zegt hoe het verder moet
naar omhoog of naar omlaag,
nu naar links, dan weer rechts
luister maar naar wat je hoort
een gevoel van koelte in het natte gras
daar waar de zon niet is komen wonen
plots voel je een totaal ander iets
wist je nu maar wat het was

maar je mag niet kijken
want er is het vertrouwen
je kan alleen maar voelen en ervaren
zo heel anders met je ogen dicht

Ze is de vrouw van het verdriet
een jarenlange opstapeling
van niet geheelde wonden
ze lijkt zo moedig in haar dragen
steeds weer sterk zijn
want op haar wordt gebouwd
mensentaal spreekt zijn bewondering
maar echt begrijpen doen ze niet

wie voelt hoe last zo op de schouders weegt
het hoofd met moeite nog rechtop blijft staan
het knagen van de hartenpijn
als het schuldgevoel de kop opsteekt
de vraag die steeds het spookbeeld blijft
hoe de spiegel van de toekomst kleurt

wie denkt dat ze niet kan huilen
heeft de stille tranen niet geteld
al de nachten van niet slapen
de pieker die haar radbraakt van de angst
soms lijkt het of ze zit te dromen
het is onzekerheid die haar dan kwelt

ze is de vrouw van het verdriet
de wonder klinkt uit menigeen
ze voelen niet hoe ze bijna breekt
na zo veel opgekropte pijn

Zwevend komt het schemerlicht
zegt fluisterend de dag vaarwel
dan is er weer een melodie
klanken die van droefheid spreken
heimwee hoor je in het spel

iedere avond steeds opnieuw
hoor je de oude man en zijn viool
de snaren vertellen een verhaal
van diepe smart en eenzaamheid

ingetogen luister je naar zijn solo
de trillingen brengen je van je stuk
binnen-in je wordt het warm, dan weer koud
emoties - bijna ga je huilen

je weet dat hij zal blijven spelen
tot die ene ster in de donkere nacht
heel intens voor hem haar lied zal zingen

kom nu maar
veel te lang heb ik op jou gewacht