het kind

overvallen door de twijfel
breit ze zwarte spinsels in haar hoofd
haar denken is het brein
met neten van een onbekend terrein
waarin de spin een vangnet spant
en vogels sterven in het web
helder denken is aan haar voorbij gegaan
voelt alleen nog huiver van een weerloos mens
ze stort neer in de kuil van eenzaamheid
schuilend in de armen van het ongeloof
zwarte pijn kruipt met haar in bed
niet wetend hoe ze zal ontwaken

Gezocht

Ik heb gezocht,
gevonden en verloren
en weer opnieuw gezocht
totdat ik het weer vond
een mens wordt zoveel meer
dan ééns geboren
en voor wie zoekt is op 'n dag
de cirkel rond

morgen klinkt rot slecht
schakels van beloften
vallen als atomen uit elkaar
het niet begrijpen van de mens
spreekt zwarte woorden
en laat je eenzaam stikken
op de weg naar duisternis

morgen komt veel te vlug
je ademt pijn en onmacht
komt beangstigend dichtbij
donkere gedachten maken
je ziekelijk bang
in wie moet je nog geloven
als onbegrip van zich laat horen

de woorden die je spreekt
zaaien twijfel in mijn geest
ik buig het hoofd
en denk niet meer
denken praat met bang

er groeit iets diep in mij
het zaadje wordt vlug groot
heeft wortels van de twijfel
wie zegt me wie ik ben
mijn twijfel weet geen raad
 

zo veel weken proefde je van training
rustig opbouwend ging je naar omhoog
soms zag goesting het niet zitten
toch ging dapper met je mee
een kwaaltje kwam je even plagen
maar scherp was gelukkig in de buurt
een cijfer speelde in je gedachten
wie weet misschien . . . , ja je gokt op wel

eindelijk kwam grote dag je wakker maken
's nachts droomde je nog van drankjes met een kleur
gelukkig sprong je met uitgeruste benen
in de schoenen van het goed gevoel
langs de Amsterdamse wegen
was de hoop je metgezel
eens het Vondelpark je had verlaten
kwam zekerheid steeds dichterbij
de eindstreep zag je in een roes
van bijna niet te  geloven
het cijfer had zijn triomfboog gespannen
al de spanning viel plots op de grond

je streefdoel heb je nu bereikt
maar grenzen spreken van verleggen
ik denk dat je nu reeds gaat dromen
van die verre Jungfrau die naar je lonkt

in het sprookje van weleer
stikte boze heks in de frustratie
knarsetandend barstte ze van de nijd
spuwde kwade woorden naar de ergernis
grinnikend hield ze de appel in haar hand
gedrenkt in gif - speciaal voor jou
je gevoelens zou ze stelen
opsluiten in haar peperkoeken huisje

gelukkig zag ik het gebeuren
razendsnel rende ik haar achterna
greep haar bij de keel en
smeet haar in een diepe gracht
met boze voeten vertrappelde ik haar
 tot kleine stukgemaakte restjes

boze heks is nu voorgoed verdwenen
je stoute ik nam ze mee in de vernieling
het goed gevoel stond reeds te wachten
ik wuifde even en het kwam naar jou
zag hoe het je welkom kuste
pijlen van geluk vonden de weg naar je zijn
met een knuffel van de vriendschap
gaf ik je een knipoog en een nieuw gevoel

het sprookje kuste haar wakker
met de lippen van de prins
slaapdronken wreef ze het
zandmannetje uit haar ogen
niet begrijpend keek ze in het rond
elfjes dansten op de vleugels
van de vlinders en floten
het lied van goede morgen
kaboutertjes van de ijver
kuisten haar gedachten tot
gevoelens van intens geluk
met het toverstokje in de hand
deelde de fee haar lieve wensen uit
aan de feest dis van het genot
leste het sprookjesbos zijn dorst

alleen de boze heks was veroordeeld
tot levenslange eenzaamheid want
in dit sprookje hoorde ze niet thuis

bang was je metgezel
kroop naast je in de stoel
zei niet al te veel 
er was de krop in de keel
aangekomen zag je het gebouw
als een stoere ridder
wachtte het op jou
gevoel was opgelucht
toen ze je vertelde
hoe boze geest
braafjes was geweest
aangenaam nam je mee
naar het terras van zonneschijn
goed gevoel keek naar je uit
wat keuvelen bracht gezelligheid

witte stoelen voelen nattigheid
zweet druipt langzaam naar omlaag
angstvallig zie je bange harten drijven
in de plassen op de grond
mensen staren met bolle kijkers
vertwijfeld richting lange gang
wit getrokken gelaat met vermoeide trekken
niet verbergend hoe onzekerheid de meester speelt
even zie je iemand hoopvol kijken
nu witte schort zoekend langs de mensen loopt

buigt het hoofd en voelt de tikker bonzen
als witte schort met schelle stem laat horen
         
      jij bent nog lang niet aan de beurt

nog even angstig wachten
dan komt de dame in het wit
weer zo gevaarlijk dicht bij mij
het oordeel is reeds  lang geveld
alleen het cijfer spreekt onzekerheid

nog even en de ochtend wekt me
met een goede morgen
wat doe ik met die dame in het wit
haar ogen spreken waarheid
meelij hoor ik in haar stem
ik wil niet horen wat ze mij vertelt
het liefst verdrink ik in het niets

Denk aan de fijne nerven die uitwaaieren
vanuit de steel van een blad
een mooi beeld van de verschillende wegen
waarlangs een leven kan lopen
Gebruik dit beeld om na te denken
over je eigen leven, en volg het terug naar je kern.
Zie hoe elke keuze uit het verleden
je een duwtje in de richting heeft gegeven
naar waar je nu bent.
Dit helpt je te accepteren dat elke ervaring
je iets nieuws heeft geleerd
en je verder heeft gebracht op je reis

                                           uit 1001 meditaties

witte jas laat cijfers dansen
sneller, sneller in het rond
ik snuif angst en zo alleen
het lijken gieren die me prikken
ik sla armen om me heen

witte jas lacht lieve woordjes
maar ik knijp mijn oren dicht
haar echo klinkt steeds luider
als klanken op een holle weg
hoort ze niet de storm die zo raast

witte jas kan me niet helpen
toch ga ik braafjes keer op keer
ze spreekt over het aanvaarden
samen met de vleugels van de tijd
maar alleen ik zie wat ik zie

ik zie je echt niet lopen
met een toverhoed
en stokje in je hand
of kijkend in je glazen bol
ik heb je echt veel liever
als de vriendin met
een speciaal plekje in mijn hart
maar je als-ik-kon-tover woordjes
gaven me een heel speciaal gevoel

in haar agenda van
niet te vergeten dingen
zag de vrouw
in rode letters staan

    dinsdag witte jas

ze voelde hoe koude rillingen
haar een zweepslag gaven van de angst
kon ze maar ontsnappen
aan de gesel van de pijn

de vrouw wist wat ging gebeuren
vluchten had geen zin

belofte liet op zich wachten
speelde een spel met loze woorden
dansend op de lijn van veel te lang
argeloos, braaf als altijd,
spinde in de wachtzaal van het komt wel goed
tot geduld plots zichzelf verloor
en protest van zich liet horen

geloof wist niet wat er gebeurde
eindelijk klopte gegeven woord aan de deur
te lang gewacht was in zijn nopjes
vier harde werkers, wie had dat gedacht

vreemd
hoe ik soms bevangen
word tot het schrijven van
de taal van een gedicht
het hoeft niet veel te zijn,
een woord , een beeld
ik voel de drang
kan er niet aan weerstaan

een wonder is het
hoe een pijnlijk iets
kan groeien tot het
ontdekken van 
mijn verborgen-ik

dankbaar ben ik
voor de momentjes
van warmte diep in mij
een warmte waarin ik
mezelf voel open bloeien

verder gaan probeer ik te verslinden
stil staan heeft geen zin

alleen

ik weet niet hoe ik op moet staan
te diep ben ik gevallen
in de poel van het verwerken
emoties tollen langs me heen
bespelen me met steken van de pijn
gedachten klotsen als dreigend water
laten me verdrinken in
te veel gedronken gewoonte

hoe moet ik verder met het weten
nu ik verweesd lig te versmachten
in het gat van verloren evenwicht