Klein koolwitje

De Sedum staat nog (net) niet in bloei maar de bijtjes en hommeltjes staan nu al aan te schuiven op zoek naar het eerste bloemetje !

Eén van onze kleinste dagactieve nachtvlindertjes : het muntvlindertje meet ongeveer 10mm van vleugeltip naar vleugeltip.

De naam geeft al aan waar je ze meestal kan vinden maar deze was met Verbena ook tevreden !

We zijn terug uit verlof.

De koninginnepage fladdert nog steeds vrolijk rond, af en toe zie ik er zelfs twee !

De knapste van de klas !

Wij gaan er voor een weekje tussenuit. Nieuwe ideetjes opdoen en wat ontspannen. Enfin, dat laatste doen we volgens sommigen al heel het jaar. Nu gaan we echter een weekje niet wroeten in de tuin. Ik hoop dat alle plantjes nog leven als we terugkomen. Er wordt wel voor gezorgd maar toch.

Ik hoop ook dat de aangekondigde onweders halfweg volgende week een aantal frisse regenbuitjes meebrengen en geen wolkbreuken en stormwinden !

Tot binnenkort !

Af en toe zie je eens iets dat je niet direct kan plaatsen. Zoals dit klein bruinachtig met bolletjes uitgedost kikkertje. Zo te zien een jong beestje van zo'n  3 cm. Ook de geraadpleegde kikkerspecialisten weten er geen blijf mee. Het dichtst in de buurt qua uitzicht komt de luipaardkikker maar die leeft aan de Amerikaanse oostkust. Ik denk niet dat ie zo ver kan zwemmen. Het kan ook dat het beestje uit een terrarium is ontsnapt ergens in de buurt. Enfin, het levert een leuk fotootje op.

En een klein mysterie !

De paardenbijter heeft nog nooit één enkel paard gebeten of gestoken. Waar komt die naam dan vandaan ? Waarschijnlijk werd het beestje vroeger dikwijls opgemerkt rond bezwete paarden waar het vliegen en dazen kwam jagen. Dus eigenlijk goed voor de paarden die zo van hun kwelgeesten verlost werden !!!

De beekoeverlibel heb ik de voorbije jaren niet gezien in de tuin. Dit jaar echter zijn ze er duidelijk wel.

Regelmatig duiken ze op rond de vijver, daarbij dikwijls ruzie makend met andere juffers en libellen. Ik zie hier regelmatig beestjes voorbijzoeven die ik hier anders nooit te zien krijg.

't Is dan ook geen gewoon zomertje dit jaar  !

Af en toe de "macrobril" eens afzetten om het geheel eens bekijken.

Terwijl de grote droogte stilaan zijn sporen begint na te laten profiteren een aantal (sub)tropische kuipplanten volop van dit weer. Vooral dan diegenen die in de schaduw staan. Ze hebben, doordat ze genoeg water krijgen, geen vochtproblemen maar door de constant hoge temperaturen groeien ze als gek. De cycaspalm denkt dat hij terug thuis in tropisch Azië is en krijgt nieuwe bladeren met 3 stuks tegelijk  en ook de Wollemia nobilis uit Australia vaart er wel bij. Zonaanbidders zoals oleander daarentegen hadden met de heel felle zon begin juli last van verbrand blad dat ze dan ook prompt lieten vallen. Dat komt omdat ze de zeer hoge lichtintensiteit niet (meer) gewoon zijn. Ondertussen zijn ze hiervan wel al volledig hersteld. Idem met de bananenboom Ensete ventricosum, alle bladranden van ouder blad zijn verbrand, de nieuwe bladeren zijn die hoge lichtsterkte van begin af aan gewend en hebben er geen last van.

Zou een zonnebril dan toch zijn nut hebben ?

Met honderden zijn ze, de bloemen van Hibiscus syriacus. Als je enkel op de naam zou voortgaan denk je dat deze plant bij ons niet winterhard is. Niets is minder waar, hij doet het in de volle grond  prima.

Wel graag veel zon, ook niet echt een probleem dit jaar ! Het gevolg:  een bloei zoals ik het nog niet dikwijls gezien heb !

Toen ik gisteren met de honden ging wandelen passeerde ik zoals altijd de beek op de hoek van ons straatje. Hier zitten reeds meerdere jaren een aantal waterjuffers maar deze zagen er iets anders uit, ze fladderden als vlinders. Na de wandeling terug met de fotocamera, en ja hoor, bingo! Zomaar uit het niets zaten daar een stuk of 5 bosbeekjuffers, toch redelijk zeldzaam in onze contreien. In de Ardennen zie je ze meer. De reden daarvoor is dat ze zeer zuiver stromend water nodig hebben en dat is redelijk schaars in Vlaanderen. Het zijn zonder twijfel onze mooiste inheemse juffers !

Niets aan de Nederlandse naam "blinde bij" is juist: dit insect is ondanks de naam geen bij maar een zweefvlieg en blind zijn ze ook niet. Ze lijken erg op een bij  maar kunnen niet steken. Zweefvliegen zijn bijna altijd herkenbaar doordat ze maar zeer korte antennes hebben.

Momenteel zijn er allerlei tussenfases in de metamorfose van dikkop naar kikker in de tuinvijver te zien. Zo zag ik dikkoppen met pootjes en dit jonge kikkertje, nog met staart.

De schorpioenvlieg is lang niet zo gevaarlijk als zijn uitzicht of naam laat uitschijnen. De mannetjes hebben een uitstulping achteraan maar er mee steken kunnen ze niet . Het dient enkel om de aandacht van de vrouwtjes te trekken en is dus helemaal niet gevaarlijk. Schorpioenvliegen behoren tot een aparte klasse bij de insecten. Bij ons komen er een vijftal soorten voor en dit is er eentje van.

De grootste en mooiste vlinder in onze contreien was onlangs meerdere keren op bezoek in Bernerhof

Enkele dagen geleden presenteerden we het vrouwtje van de steenrode heidelibel (dat niet rood was). Vandaag heb ik twee mannetjes zien rondvliegen boven de vijver waarvan er eentje zo vriendelijk was even te pauseren op de uitgebloeide lavendel voor een fotoshoot. Dit is een jong exemplaar dat zijn naam alle eer aandoet !

Het groot koolwitje is een veel voorkomende dagvlinder in heel W-Europa. Deze vlinder stelt geen specifieke eisen aan zijn leefgebied. Het groot koolwitje vliegt van zeeniveau tot  op 2600 meter hoogte in berggebied.

De vlinder overwintert als pop en heeft 2 tot 3 generaties per jaar. Ze vliegen van maart tot oktober. Ze hebben een temperatuur van minimaal rond de vijftien graden nodig.

De vlinder legt zijn eitjes in groepjes op de onderkant van de bladeren van onder andere kruisbloemigen zoals koolsoorten. Na ongeveer 14 dagen komen de rupsen uit de eitjes.

Op de foto een vrouwtje, herkenbaar aan de 2 zwarte vlekken op elke vleugel (mannetjes hebben maar één vlek per vleugel).

De steenrode heidelibel komt in Vlaanderen vooral voor in de Westhoek en in de Kempen.

De steenrode heidelibel heeft zwarte poten met een brede gele/bruine streep. Daardoor is deze libel te onderscheiden van de bloedrode heidelibel die volledig zwarte poten heeft. Een kenmerk dat de steenrode heidelibel onderscheidt van de bruinrode heidelibel, dat zelfs voor zeer ervaren libellenkenners nog lastig te zien is, het zwarte streepje op het voorhoofd (tussen de ogen).

Op de foto's een jong vrouwtje.

Vaste bewoner in Bernerhof: de meerkikker