De citroenvlinder

Slechts éénmaal heb ik ze deze zomer in de tuin te zien gekregen. Het was een zwoele zomeravond begin juli. Het groot avondrood is één van de grootste nachtvlinders in onze contreien en wat mij betreft ook één van de mooiste !

Deze aardhommelkoningin profiteert van het late zomerweer om zich nog eens lekker vol te proppen voordat de winterkou er aan komt. Geef haar eens ongelijk !

Waarschijnlijk omdat ik er gisteren over filosofeerde dat er zo weinig dagvlinders waren (koolwitjes uitgezonderd) kwam er een Gehakkelde Aurelia de tuin binnen dwarrelen. Aan de onbeschadigde vleugels te zien een jong exemplaar. Als deze generatie zich nog kan voortplanten voor de vorst toeslaat ziet het er een stuk beter uit voor de vlinders volgend jaar !

Deze zomer zijn normaal veel voorkomende vlinders bijna niet in en rond de tuin waargenomen. Dit geldt zeker voor de dagpauwoog, ik denk dat dit verhakkelde exemplaar één van de weinige was die we hebben gezien. Het was dan misschien wel heel goed vlinderweer maar de rupsjes gingen dood van de honger doordat veel waardplanten verdord waren door de droogte.

Deze prikkebol is zich nog rond aan het eten om straks hopelijk de winter door te komen.

Het is nu volop de tijd van de herfstanemonen. De witte "Honorine Jobert" is nog steeds een topper.

Dit is een populair bolgewas uit Mexico en welbekend bij liefhebbers van exotische bloemen. Ze zijn verwant aan onze inheemse lissen.  De bloemen openen in de ochtend en sluiten wanneer het begint te schemeren. Elke dag worden er andere bloemen geopend.

De plant heeft brede bladeren met een gevouwen structuur. De stengel kan 35 tot 60 centimeter hoog worden. De plant heeft grote bloemen die ongeveer 10 tot 15 centimeter zijn in diameter, bestaande uit de drie bloembladeren en een holle kern. Ze zijn er in allerlei kleuren.

De bollen zijn niet echt winterhard maar op een droge en beschutte plek kan je het toch wagen ze in de grond te laten zitten.

Op het eerste zicht lijkt dit beestje op een microversie van een olifant met slurf. Het blijkt een snuitkever te zijn. Welke juist is moeilijk te zeggen want er komen wereldwijd ruim 60.000 (!) verschillende soorten voor. Gelieve dus enig begrip te willen opbrengen voor het feit dat ik deze niet op naam kan brengen (als het beest al een Nederlandse naam zou hebben). Bekendste vertegenwoordiger uit deze familie in onze contreien is de Taxuskever.

Langpootmuggen (die overigens niet steken) zijn insecten met lange fragiele poten. In tegenstelling met de "gewone" steekmuggen legt de langpootmug haar eieren in vochtige bodems. De larven worden emelten genoemd en leven van de wortelhals en jonge blaadjes. Ze richten op die manier soms schade aan landbouwgewassen of grassen. Daar tegenover staat dat emelten belangrijk voedsel zijn voor weidevogels zoals de Grutto. De volwassen muggen zijn dan weer voedsel voor insecteneters zoals vleermuizen die hier ook nog steeds elke avond hun rondjes draaien boven de vijver.

Ondanks de lichte nachtvorst aan de grond dinsdagochtend staan de Gazania's, die oorspronkelijk uit Z-Afrika afkomstig zijn, nog steeds uitbundig te bloeien. Ze staan wel redelijk goed beschut tussen siergrassen en blad van de Kniphofia's en dat heeft ongetwijfeld geholpen.

Dit beestje ziet er op het eerste zicht uit als de bekende aardhommel. Dat is het echter niet. Nochtans is alles goed geïmiteerd. Alleen aan de lengte van de voelsprieten kan je zien dat er iets niet klopt. Bij de hommelbijvlieg, want zo noemt deze snoodaard, zijn de voelsprieten maar hele kleine uitsteeksels. Bij de echte hommels zijn ze veel langer. Steken kan dit beestje ook niet. Ze vertrouwen erop dat iedereen hen met rust laat omdat ze lijken op iets dat wel kan steken.  

Het lijkt al weer een eeuwigheid geleden maar in juli waren er elke dag tientallen azuurwaterjuffers boven en rond de tuinvijver aan het rondtoeren. Tot groot jolijt van de mussen trouwens, die toen enkele weken overschakelden van vegetariër naar vleeseter. We zullen nog een maand of 9 moeten wachten tot we deze juffers  terugzien.

Dit is een oude bekende onder de herfstasters. Een langbloeiende, goed meeldauwresistente aster die al jaren terug te vinden is in onze tuinen. Karl Foerster (1874-1970) kweekte en veredelde allerlei tuinplanten die later naar hem genoemd werden. Hij bleef zijn hele leven trouw aan zijn principe dat tuinplanten nog iets van de natuurlijke schoonheid van wilde planten moesten behouden. Een plant moest ook nog mooi blijven na een zomerse regenbui ! Deze aster is daar een mooi voorbeeld van. Ook na de zondvloed van gisteren staat deze nog mooi recht !

Aster dumosus ''Anneke'' wordt soms ook nog aster novi belgii ''Anneke'' genoemd. Het is een lage en compacte herfstaster die rijkelijk bloeit van augustus tot oktober met paarse margrietachtige bloemen. Zoals de meeste asters houdt ook deze van een zonnige standplaats en een vruchtbare, goed doorlaatbare, ietwat vochtige grond. Dat laatste kan je bekomen door ze van een laag houtsnippers te voorzien die de bodem beschermen tegen uitdroging. Ze zijn goed winterhard en lokken tal van vlinders, bijen en hommels.

Of deze Salvia hybride "Amistad" er volgend jaar terug zal bij zijn is altijd een beetje gokken. Salvia's zijn niet echt volledig winterhard, ook deze helaas niet. Tot -10°C zou het goed moeten gaan maar veel hangt ook van de vochtigheid en de duur van de vorstperiode af. Alleszins hebben we voor enkele euro's een hele zomer kunnen genieten van deze zeer fraaie bloemetjes. Voor vlinders zijn ze niet zo aantrekkelijk maar de hommels maken er geen probleem van om er volledig in te kruipen en zich "vol te tanken". De bloemen hebben een prachtige donkerblauwe tot violetpurperen kleur.

Deze Helianthus is een doorlevende zonnebloem. In de wintermaanden vriest de hele plant bovengronds af maar loopt in het voorjaar telkens terug uit. In september komen de knalgele bloemen kijken vanop 1.5 tot 2m hoge stengels. Heel mooi tussen siergrassen of in de prairieborder. De bloei gaat door tot de eerste vorst er een einde aan maakt.

Je zou het ze niet direct aangeven maar de zuringrandwants is een goede vlieger die 'vanuit stand' kan vliegen en niet eerst ergens op hoeft te klimmen. Als verdedigingsmiddel wordt een bruine vloeistof afgescheiden die erg stinkt en moeilijk is te verwijderen.

Als je ze ziet is het meestal ergens in het zonnetje want door de opwarming worden ze sneller.

Door de extreme hitte en droogte in juli en begin augustus hebben vele planten zich te pletter gebloeid en was het kleurenfeestje veel sneller dan normaal voorbij. En telkens verrast de natuur ons terug door zijn veerkracht. Neem nu de kokardebloem die na enkele malse regenbuien en wat hulp van de gieter terug in bloei is gekomen. Hopelijk blijft oktober gespaard van vroege nachtvorsten dan kunnen we misschien tot Allerheiligen van dit kleurenfeestje genieten. Bij mij staan ze in de prairieborder te schitteren vlak naast enkele lage purperen Chrysantjes. Wie daar niet vrolijk van wordt heeft dringend medische bijstand nodig !!!

Waarom noemen ze een groenkleurige libel toch een blauwe glazenmaker. Ik heb er geen flauw idee van wie zoiets bedacht heeft ! Deze was bijna gevangen door de hond die er een speeltje in zag. Uiteindelijk is het beestje kunnen bevrijd worden van een spinnenweb en is terug de wijde wereld ingevlogen.

Eind goed al goed !