Archief

Deze aardhommelkoningin profiteert van het late zomerweer om zich nog eens lekker vol te proppen voordat de winterkou er aan komt. Geef haar eens ongelijk !

Waarschijnlijk omdat ik er gisteren over filosofeerde dat er zo weinig dagvlinders waren (koolwitjes uitgezonderd) kwam er een Gehakkelde Aurelia de tuin binnen dwarrelen. Aan de onbeschadigde vleugels te zien een jong exemplaar. Als deze generatie zich nog kan voortplanten voor de vorst toeslaat ziet het er een stuk beter uit voor de vlinders volgend jaar !

Deze zomer zijn normaal veel voorkomende vlinders bijna niet in en rond de tuin waargenomen. Dit geldt zeker voor de dagpauwoog, ik denk dat dit verhakkelde exemplaar één van de weinige was die we hebben gezien. Het was dan misschien wel heel goed vlinderweer maar de rupsjes gingen dood van de honger doordat veel waardplanten verdord waren door de droogte.

Deze prikkebol is zich nog rond aan het eten om straks hopelijk de winter door te komen.

Het is nu volop de tijd van de herfstanemonen. De witte "Honorine Jobert" is nog steeds een topper.

Dit is een populair bolgewas uit Mexico en welbekend bij liefhebbers van exotische bloemen. Ze zijn verwant aan onze inheemse lissen.  De bloemen openen in de ochtend en sluiten wanneer het begint te schemeren. Elke dag worden er andere bloemen geopend.

De plant heeft brede bladeren met een gevouwen structuur. De stengel kan 35 tot 60 centimeter hoog worden. De plant heeft grote bloemen die ongeveer 10 tot 15 centimeter zijn in diameter, bestaande uit de drie bloembladeren en een holle kern. Ze zijn er in allerlei kleuren.

De bollen zijn niet echt winterhard maar op een droge en beschutte plek kan je het toch wagen ze in de grond te laten zitten.

Op het eerste zicht lijkt dit beestje op een microversie van een olifant met slurf. Het blijkt een snuitkever te zijn. Welke juist is moeilijk te zeggen want er komen wereldwijd ruim 60.000 (!) verschillende soorten voor. Gelieve dus enig begrip te willen opbrengen voor het feit dat ik deze niet op naam kan brengen (als het beest al een Nederlandse naam zou hebben). Bekendste vertegenwoordiger uit deze familie in onze contreien is de Taxuskever.

Langpootmuggen (die overigens niet steken) zijn insecten met lange fragiele poten. In tegenstelling met de "gewone" steekmuggen legt de langpootmug haar eieren in vochtige bodems. De larven worden emelten genoemd en leven van de wortelhals en jonge blaadjes. Ze richten op die manier soms schade aan landbouwgewassen of grassen. Daar tegenover staat dat emelten belangrijk voedsel zijn voor weidevogels zoals de Grutto. De volwassen muggen zijn dan weer voedsel voor insecteneters zoals vleermuizen die hier ook nog steeds elke avond hun rondjes draaien boven de vijver.

Ondanks de lichte nachtvorst aan de grond dinsdagochtend staan de Gazania's, die oorspronkelijk uit Z-Afrika afkomstig zijn, nog steeds uitbundig te bloeien. Ze staan wel redelijk goed beschut tussen siergrassen en blad van de Kniphofia's en dat heeft ongetwijfeld geholpen.

Dit beestje ziet er op het eerste zicht uit als de bekende aardhommel. Dat is het echter niet. Nochtans is alles goed geïmiteerd. Alleen aan de lengte van de voelsprieten kan je zien dat er iets niet klopt. Bij de hommelbijvlieg, want zo noemt deze snoodaard, zijn de voelsprieten maar hele kleine uitsteeksels. Bij de echte hommels zijn ze veel langer. Steken kan dit beestje ook niet. Ze vertrouwen erop dat iedereen hen met rust laat omdat ze lijken op iets dat wel kan steken.